Περικοκλάδα στην αυλή
ο έρωτας μου μοιάζει
πάνω στ' ατσάλι μπλέκεται
σφιχτή θηλιά που φράζει
Κοντά μου έρχεσαι κι εσύ
μ' υγρά τα δυο σου χέρια
ζητάς γωνιά να σταθείς
να πας ψηλά στ' αστέρια
Κόμπο τον κόμπο μπλέχτηκε
η ζωή σου στη ζωή μου
και ένα σώμα γίναμε
ξημέρωμα κι αυγή μου
Όσα κι αν λόγια να σου πω
για πάντα λιγα θα'ναι
είσαι κορμί εσπερινό
ξόρκι να μην φοβάμαι
Στα χείλη είσαι προσευχή
μικρός Χριστός στον κάμπο
που αγαπάει τα παιδιά
και ζει μέσα στο θαμπός
Κόμπο τον κόμπο μπλέχτηκε
η ζωή σου στη ζωή μου
και ένα σώμα γίναμε
ξημέρωμα κι αυγή μου.
