Ο κήπος με τα μπλε κυπαρίσσια

Εκείνο το βράδυ έβρεχε,

δεν ήταν μια βροχή καθημερινή 

και καθηγιασμένη αλλά μια 

απροσπέλαστη καταιγίδα με

ασημένια βέλη που έπεφταν 

στο χώμα με τη μανία μιας μάνας

που χαράζει τα μάρμαρα για να

συναντήσει το νεκρό της σπλάχνο. 

Φιλί να του δώσει που της λείπει. 

Και τα φιλιά της καθεμιάς μάνας

δεν είναι απλά πολύτιμα ούτε 

μοναδικά είναι χοϊκά της γης

κραυγές όταν αυτή λαμβάνει 

από τον ουρανό σπέρμα και

πραγματώνεται μεσα της ένα 

άμετρο θαύμα.

Αν κάποτε βρεθείς σε μια τέτοια

μπόρα μην πάρεις προφυλάξεις. 

Ριψοκινδύνεψε, χόρεψε, σκίσε 

τα ρούχα σου γιατί εκείνη την ώρα

κάπου στον κόσμο θα υπάρχουν 

μανάδες που θα θρηνούν ακουμπισμένες 

πάνω στη στιβαρότητα των μαρμάρων

και εύκολα αν είχαν μια βαριοπούλα 

θα τα έσπαγαν σε χίλια κομματάκια, 

τόση η οργή τους και η λαχτάρα τους 

να συναντηθούν με το αί­μα της άνοιξης. 

Αυτή η βροχή μάθε το είναι τα δάκρυα 

της μάνας μπροστά στον άφατο 

της πόνο, τότε που ντύνει με το 

γαμπριάτικο κουστούμι τον γιο της 

και τον ξεπροβοδίζει προς τον κήπο 

με τα μπλε κυπαρίσσια. 

Μόνο μια βροχή σαν τη σημερινή 

ίσως σταθεί ικανή να την παρηγορήσει 

λες κι έχει έρθει επίτηδες νά ξεπλύνει 

το κακοτράχαλο της σώμα από τα 

γήινα πάθια τα τόσο βαριά.