Η αναθηματική στήλη

Απ' όλη σου την ύπαρξη

περισσότερο τα χέρια σου 

αγάπησα. 

Κουπιά τα δυο σου χέρια 

διασχίζουν της ζωής μου 

τις ημέρες όπως ωκεανού 

τα θερμά ρεύματα που εντός 

τους ζουν μυθικά πλάσματα 

γοργόνες και δράκοντες 

και σεμνοί του βυθού 

ναυαγοί με προϊστορικά 

βραχιόλια στα χέρια και

χείλη στιφά σαν άγουροι 

καρποί πεσμένοι στο χώμα. 

Ανοιχτά τα δυο σου χέρια 

με αγκαλιάζουν όπως 

ο πατέρας αγκαλιάζει 

με περιπάθεια το σπλάχνο 

του που γυρίζει μετά από 

χρόνια από τους καταυλισμούς 

των τσιγγάνων κι από 

τους παγετώνες και στην

πόρτα βρίσκει το κλειδί

και το χαλί στρωμένο 

άτσαλα. 

Κλειστά τα δυο σου χέρια

σαν μέγγενη με σφίγγουν όπως 

τα ανυψωτικά σφίγγουν 

την πραμάτεια των φτωχών 

στις πόλεις με τα ξεκοιλιασμένα 

όνειρα και τους υπέργηρους 

υπνοβάτες. 

Κάνω να ελευθερωθώ μα 

ακίνητη μένω να σε παρακαλάω 

με χείλη σμιχτά. 

Μέγγενη τα χέρια σου, 

πατέρας χολιασμένος 

και άντρο σκοτεινό 

που καταφεύγουν οι πειρατές 

με τις μακριές κοτσίδες. 

Πολλούς μου χαρίζεις

θησαυρούς κι εγώ τους 

κρύβω στο πυρωμένο

κέντρο της καρδιάς μου.

Εκεί τοποθετώ κι εσένα 

σαν αναθηματική στήλη 

κι όταν κάποτε πεθάνουμε 

με αυτή θα στολίσουμε 

τους τάφους μας στο 

κοιμητήριο με τις αραχνιασμένες

κορνίζες εκεί που κάθε 

μέρα πηγαίνω και σε συναντάω

κρυφά απ' όλους.