Τραγικό είναι ενώ εγώ άγγιζα το άσπρο
των ματιών σου εσύ ανοιγόκλεινες τα
βλέφαρά και μου έπιανες το δάκτυλο.
Τραγικό είναι ενώ εγώ έτρεχα στα λιβάδια
εσύ αμολούσες τα κυνηγιάρικα σκυλιά
για να με τραβήξουν μακριά από το μοναδικό
μονοπάτι.
Τραγικό είναι ενώ εγώ σφύριζα τραγούδια
εσύ με μια φυσαρμόνικα σπασμένη
κατακρεουργούσες το πεντάγραμμο.
Τραγικό είναι ενώ εγώ σε αγαπούσα με
αγάπη άδολη εσύ ασχημονούσες κι έστελνες άσεμνες φωτογραφίες κι ολίγον θολές.
Τραγικό είναι ενώ εγώ μιλούσα με τα
παιδιά εσύ με μια σπάτουλα στο χέρι
ξεκολλούσες από το τζάμι τις χάρτινες
καρδιές μου.
Τραγικό είναι ενώ εγώ κοιμόμουν ακόμα
μέσα στα σπάργανα της μάνας μου εσύ με
μια σφεντόνα κυνηγούσες δεκαοχτούρες
πλησίον του λίκνου μου.
Τραγικό είναι ενώ εγώ πότιζα τις βιολέτες
εσύ με τις χούφτες στη λάσπη λέρωνες
τα φτερά του αγγέλου μου.
Τραγικό είναι ενώ εγώ βάδιζα πάνω
στα κύματα κρατώντας την άσπρη ομπρέλα
εσύ με μια βάρκα ξανοιγόσουν στο πέλαγος
για να θηρεύσεις αθώο γόνο.
Τραγικό είναι ενώ εγώ άναβα τα νυχτερινά
κεριά στο σπίτι με τους ξεχασμένους νεκρούς
εσύ γινόσουν αερικό που ξεφυσούσε μίσος.
Τραγικό είναι ενώ εγώ διάβαζα τα ποιήματα
και τα κοντάκια των αγίων εσύ άφοβα με
πλησίαζες με μια σβήστρα στο χέρι.
Τραγικό είναι ενώ εγώ έκοβα μια ερωτική
μαργαρίτα συμβουλές για να μου δώσει εσύ
μας περιέλουζες με φράσεις πικρές σαν το
παλιό κινίνο που πήρε ο αδερφός.
Καλησπέρα και καλή ποιητική χρονιά, Ελένη μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑντεύχομαι Γιάννη μου
Διαγραφή