Κρυφτηκες πίσω από τον ανθισμένο
θάμνο της βάγιας.
Πόσο τέλεια ταίριαζαν τα πράσινα μάτια σου
με τη θωριά της.
Πήρες αρώματα από τα φύλλα της
και τα άνθη της και τα έτριψες με τα καλά
σου δάκτυλα.
Μοσχομυριζες σαν Κυριακάτικο πρωινό.
Σε πλησίασα.
"Ήρθα να πάρω φυλλώματα για να
αρωματίσω τη σούπα μας" είπες.
Σε πίστεψα κι όταν με ακούμπησες
στο χώμα και σου δόθηκα κατάλαβα
πως το αίμα μας κόχλαζε κι άχνιζε
σαν μια σούπα που βράζει πάνω στην
πυροστιά της αγάπης.
Αυτή η ελάχιστη ώρα πόσο γλυκά
με βύθισε στην αμαρτία ποτέ δεν θα το μάθεις.
Κρατάω ακόμα στο μαντήλι δύο
δαφνόφυλλα και κάθε που έρχεται
χειμώνας τα πασπατεύω και χάνομαι
στις περιπτυξεις ενός αγιασμένου έρωτα.
που στο μέλλον θα στερηθώ καθώς
το αίμα πια δεν θα επαναστατεί
κι η πυροστιά θα σκουριάζει παράμερα
κάτω απ' τα βέλη μιας ασίγαστης βροχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου