Μέσα στ' ανέμου το κορμί
κατοίκησε ο πόνος
είσαι ο σιρόκος ο γαρμπής
που χρόνια μένει μόνος
Φιλάς κορίτσια απαλά
στα χέρια και στα μάτια
δροσίζεις κνήμες αγοριών
μπερδεύεσαι στ' αδράχτια
Τα πάντα γύρω σου μιλούν
σαν βγαίνεις στο κατώφλι
στρώνουν χαλί για να πατάς
κι εσύ κρατάς τη λόγχη
Οι ηττημένοι σε καλούν
και σ' έχουν για θρησκεία
κι όποιοι με έρωτα μεθούν
σε στέλνουν για θυσία
Σε σώζει η γλυκιά αυγή
με ένα χαμογέλιο
περνάς σε στίχο αθάνατο
και σ' έχω για βαγγέλιο
Τα πάντα γύρω σου μιλούν
σαν βγαίνεις στο κατώφλι
στρώνουν χαλί για να πατάς
κι εσύ κρατάς τη λόγχη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου