Εκεί ψηλά που ζεις εσύ
μονάχος στους αιθέρες
παίρνεις πρωί το τσάι σου
κάτω από μωβ ομπρέλες
Είναι βαρύ το σκηνικό
κι είπα να το αλλάξω
το μωβ να βγάλω απ' τη ζωή
κόκκινο να αδράξω
Κόκκινο απ' τα χείλη σου
που ηδονικά μιλούνε
να παίρνει χρώμα η στιγμή
κι οι άγγελοι ν' ακούνε
Εκεί εσύ να με καλείς
με χέρια τεντωμένα
ν' ανοίγεις την αγκάλη σου
κι όλα τα πεπραγμένα
Να έρχομαι παιδί πιστό
που χάνει μια παρτίδα
μα δεν τα παρατά ποτέ
και πέφτει στην παγίδα
Κόκκινο απ' τα χείλη σου
που ηδονικά μιλούνε
να παίρνει χρώμα η στιγμή
κι οι άγγελοι ν' ακούνε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου