Μοσχοβολά η ανάσα σου
σαν κέδρος μες στο δάσος
γύρω ελάφια περπατούν
κι εσύ ρίχνεις το λάσο
Να πιάσεις θέλεις τ' όνειρο
τη γη να φυλακίσεις
την άνοιξη να καρπωθείς
στη μάχη να βαδίσεις
Όλα τα όντα γύρω σου
ξέρουν το όνομά σου
αγάπη μου'παν λέγεσαι
μα εγώ σου λέω βιάσου
Στ' αμπέλι μέλωσαν οι καρποί
κι εσύ πιάνεις τη ρίμα
γράφεις ένα ποίημα ψεύτικο
παράξενο τι κρίμα
Στήνω ενέδρα να σε βρω
παλεύω με το χρόνο
σμιλεύω κρύο μάρμαρο
κλείνω στο στήθος πόνο
Όλα τα όντα γύρω σου
ξέρουν το όνομά σου
αγάπη μου'παν λέγεσαι
μα εγώ σου λέω βιάσου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου