Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

επάνοδος



Οι κόκκινες βεντάλιες στέγνωναν
Τον ιδρώτα της νύχτας
Πάνω στη κούφια πλάτη του αγέρα
Νεκροί κωπηλάτες τις είχαν ανασύρει
Από τα αμπάρια ναυαγισμένων πλοίων
Μεσοκαλόκαιρο
Και ο περιοδεύων θίασος έπαιζε
Για εκατοστή φορά την ίδια ερωτική σκηνή
Τα παιδιά σώπαιναν
Μασώντας άπληστα κόκκινα κοκοράκια
Βλέμματα ανήσυχα
Βολιδοσκοπούσαν ενδότερα το χάος
Οι μανάδες είχαν φύγει έντρομες
Εξαναγκασμένες να προσδέσουν βιαστικά στη γη
Το φαρί του κουρσεμένου ωκεανού
Που στις πάλλουσες άρπες των αφρών του μελοποιούσε
Ακροστιχίδες Λάβρων ποιητών
Οι άντρες βουβοί κι αποσβολωμένοι
Χτυπούσαν το μπαστούνι τους στη πέτρα
Δεν μπορούσαν να κρύψουν τη μεγάλη τους χαρά
Με ένα νεύμα και το πεζοδρόμιο ανθούσε
Το τενεκεδένιο δισκάκι του ζητιάνου
Αχνογελούσε απαστράπτον
Σε ένα πεντοδόλαρο φθαρμένο
Πιο πολύ φθαρμένο κι από τις εσωτερικές
Τσέπες του γιορτινού μας κοστουμιού
Οι άντρες κρυφογελούσαν αμήχανοι
Ξενυχτισμένοι γύπες εφορμούσαν
Από τα υπώρεια των βουνών
Κι έρχονταν να τους συναντήσουν
Αρμυρή μέρα κι ο δρόμος πικρός
Σαν τα κυπαρισσόμηλα στις απότομες ράχες του Μυστρά
Εκκεντρικές φιγούρες μάζευαν τις βεντάλιες
Από τις πλατείες
Δροσίζονταν και σφούγγιζαν ένοχα
Τη γραμμή του σάλιου τους
Βρυχιόνταν ξαφνικά του Μάκβεθ ο ίσκιος
Στα σπασμένα σανίδια
Εξάμηνα δύο κράτησαν οι πρόβες στο αρχαίο θέατρο
Μαθητεία στο φως όταν το σκοτάδι
Απειλεί με μαντήλι να δέσει τα μάτια των δαιμόνων
Ποιος θα μαζέψει τώρα τα παιδιά από τις στράτες
-Γεμάτα τα διαζώματα-
Σιωπηρά θρηνούσαν, δεν έκλαιγαν, διστακτικά πονούσαν μόνο
Μια ξύλινη κουδουνίστρα σήμαινε από μακριά
Ήταν ενός μωρού που βάφτισε τις φτέρνες του
Στον στερνό ιδρώτα των μανάδων
Σκεφτική έγραψα ένα τελευταίο γράμμα
Με στυλό που τίποτα δεν αποτύπωνε στο χαρτί
Παραλήπτης: Άγνωστος
Οι κόκκινες βεντάλιες στέγνωναν
Τον ιδρώτα της νύχτας
Πάνω στη κούφια πλάτη του αγέρα
Μεσοκαλόκαιρο
Κι οι νεκροί κωπηλάτες σταθερά ακουμπούσαν το χερούλι της πόρτας
Σαστισμένοι έπιαναν το σφυγμό τους
Τραβούσαν ένα κόκκινο σκοινάκι
Κι αποφάσιζαν ερήμην μας να επανέλθουν στην ζωή!


22 σχόλια:

  1. κοκκινο: το χρωμα της φωτιας, του παθους, του ερωτα! τα ειδα ολα να διαφαινονται στις λεξεις σου!

    καλο σκ! φιλια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μη σου φανει περιεργο πως καταφερα να δω στις λεξεις σου αυτα που ειπα, πραγματικα φαινονται!!! ακομη και στις σκοτεινες λεξεις που θα μπορουσα να δω ολα πραγματα εγω εβλεπα τη φωτια, τη δυναμη, τη λαβα.. και μετα εβλεπα και παθος στη δυναμικη των λεξεων μα και αγαπη αγαπη ειδα στη λεξη μανα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εστειλα κατα λαθος λειψο το δευτερο σχολιο δεν το ειχα ολοκληρωσει, ηθελα να προσθεσω σχετικα με τη λεξη μανα που ενω δεν γραφεται καπου δηλωνει παρων πισω απο καθε παιδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ποιος θα μπορούσε να μαζέψει πιο όμορφα και πιο μεστά τούτες τις εικόνες, τούτα τα βάθη που αναβλύζουν καλύτερα από εσένα;

    φιλί και ευχές για ένα όμορφο σ/κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δηλώνω για πολλοστή φορά
    ευτυχής που σε διαβάζω

    Γιώργος...ένας φίλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σκεφτική έγραψα ένα τελευταίο γράμμα
    Με στυλό που τίποτα δεν αποτύπωνε στο χαρτί
    Παραλήπτης: Άγνωστος


    Η ποίηση σου απευθύνεται
    στον άγνωστο έως τώρα χώρο
    της ψυχής

    Δανάη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εξαιρετική η γραφή σου και πάλι γλυκιά μου Ελένη!
    Με εντυπωσίασε η μορφή του, χωρίς σημείο στίξης...έτσι ώστε να προσδώσουμε εμείς το δικό μας αίσθημα στα λόγια σου;
    Σε διάβασα πάντως με μια ανάσα!
    Φιλιά πολλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Προσπαθω "ν'ακουσω"
    μα δεν πιανω σφυγμο.
    Προφανως δεν θελω να επανελθω.

    Παιρνω τη βενταλια μου
    και παω να φλερταρω τους γκρεμους του Μυστρα μαζι με τους ξενυχτισμενους γυπες.

    Καλημερακροβατωντας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εκφραστικό μου κορίτσι σε ευχαριστώ
    πάρα πολύ που έσκυψες στο ποίημα
    Διαφαίνεται και μάλιστα καθαρά όπως λες η άδολη και ατέρμονη μητρική αγάπη όπως κι άλλα συναισθήματα τόσο καθημερινά όσο και ακραία συναισθήματα πάθους


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Βίκυ μου σε ευχαριστώ πολύ
    Με μαεστρία πάντα αποτυπώνεις
    τις σκέψεις σου πάνω σ' αυτό
    που διαβάζεις ίδιον του καλού
    αναγνώστη


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Γιώργο μου σε ευχαριστώ
    για πολλοστή φορά


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δανάη μου σε ευχαριστώ
    Αυτό το άγνωστο ερευνούμε
    και εμπλουτίζουμε


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αριστέα μου σε ευχαριστώ πολύ
    Ξέρω πως αποκωδικοποιείς ο,τι διαβάζεις και το πλησιάζεις
    με την ψυχή σου ανοικτή έτσι που
    στο τέλος το κερδίζεις!
    Σημαντική για εμένα η παρουσία σου

    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Άγριο μου μέλι σε ευχαριστώ πολύ
    Ιδιαίτερες πάντα οι σκέψεις σου
    και με κερδίζουν.....
    Οι ακροβασίες πολλές φορές συνεισφέρουν σε μια αποδοτικότερη
    ανίχνευση της ψυχής


    φιλιμεκυριακατικεςαποχρωσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. έρχεσαι από μια αρχαιότροπη σκέψη που αφήνει ίχνη μυσταγωγίας παντού.
    οι λέξεις υποτάσσονται στην φωτιά που σε γάνωσε.
    είσαι ζυμωμένη από θεϊκή ζύμη..
    φιλί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Στρατή μου σε ευχαριστώ
    Κάθε σου σχολιασμός
    και μια ψηφίδα - στολίδι
    παραπάνω στην εσθήτα της ποίησης


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. μάκια.. κατ' αρχας.. και όμορφο ποίημα με όμορφες εικόνες.. εύχομαι τα καλύτερα, φίλη.. μάκια και για το τέλος!! καλό βραδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Παρασκευή μου ευχάριστα τα φιλάκια σου....ανταποδίδω


    Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αποθέωση! Δεν μένεις αδιάφορος παρατηρητής-αναγνώστης, αλλά κάθε σου δίστιχο είναι κι ένα ταξίδι σκέψης,
    με λέξεις που προσδίδουν συναίσθημα. Εξαιρετική η απόδοση της γραφής σου!
    Να είσαι πάντα καλά!!! Σε διαβάζω συχνά, αλλά δεν έχω πάντα χρόνο να συμμετέχω στα όμορφα της ανάρτησης. Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Κατερίνα μου κάλως ήλθες
    μια ανοιχτή αγκαλιά τα λόγια σου

    Θα έρθω να σε συναντήσω στην σελίδα σου

    φιλιά πολλά μαζί με τη καλημέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Akrat καλημέρα και φιλιά πολλά

    Να περνάς ωραία

    ΑπάντησηΔιαγραφή