Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

οι νότες της μνήμης


Πάνω στις εμπρήστριες χόρευαν
Γυμνά κοκάλινα κορίτσια
Από ρεκλάμες μακρινές
Ξέχασαν να δώσουν τα στοιχεία τους
Και το όνομά τους στον φαροφύλακα
Ανύμφευτο έμεινε το φεγγάρι
Με τη χαρακιά του προδομένου
Εραστή στο στήθος του

Στο δάσος έτρεχε ένα παιδί
Με μια χρυσή χήνα στην αγκαλιά του
Από τη χήνα έλειπε το δεξί της μάτι
Στένευε ο κόσμος της επάρκειας

Το φέγγος υποχωρούσε
Και μια αρχαία καταιγίδα
Ράπιζε την επιφάνεια της λίμνης
Περιμάζεψες τους σπόρους
Του νεκρού σπουργιτιού
Στο σκοτάδι της ειμαρμένης
Τρέμοντας

Στην απλωμένη μπουγάδα
Της φυλακής
Το κουστούμι του τυφλού
Χαμογελούσε ελεύθερο

Στον υαλοκαμβά της γης
Έπεσε την εσπέρα
Νεκρό το φτερό
Του πορφυρού πετεινού
Ιλαρό φως ξημερώνει

Πίσω από το βαγόνι
Αλυσίδα αμμόλοφων
Κρίκους ανοίγει το μερμήγκι
Ασημένιο κομπολόι στεναγμών

Φεγγάρι άσπρο
Ζαχαρένια φλούδα
Πορτοκαλιού στο πάτωμα
Ψάθινη μέρα
Αιώρα απουσίας
Ο αναβάτης χαλάρωσε
Τα γκέμια του ήλιου

Ακριβά αρώματα
Έκρυψε στο χώμα
Μια βιαστική νυφίτσα
Η επιτάφια μαρμαροκονία
Χλόμιασε ξάφνου

Θαλασσινό νερό
Έβγαινε από το κοχλία
Τρύπησε το τύμπανο του αφτιού σου
Πως να ακούσεις τώρα
Το τυμπανιστή
Που βάδιζε στον δρόμο
Με τις σκυθρωπές πικροδάφνες

Δάγκωσε ένα σύννεφο
Ο τρελός εκδορέας
Τώρα παραπαίει
Στη κόψη της πέτρας άχρωμος
Σαν την ξεφτισμένη ουρά
Του κυνηγημένου αετού
Λιβάνι και σμύρνα
Μύριζαν τα ρούχα του
Πως να αντέξεις
Τα ηχοκύματα της μοναξιάς

Ανήκε στην σφαίρα του ήλιου
Και άρχισαν οι αριθμητικές πράξεις
Να μην ισχύουν
Δύο πουλιά και ένα κλωνί λουίζας
Άγγιζαν τη μαγεία του άπειρου
Θηρευτής Θεός του σκοτεινού έρωτα
Διασπαθίζει τους ύμνους της Άνοιξης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου