Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

έκρυψα τα φεγγάρια μου σε ιστού σημαία



Δεν ξέρω πότε αποκόπηκα απ' τα φεγγάρια μου
Πάντα ερευνώ τις συνθήκες και τα αίτια
Αυτά που με πλάνεψαν
Αυτά που με κοίμισαν σε λυτρωτικά όνειρα
Κι ίσως κι αυτά που τράβηξαν την αλυσίδα του αίματος
Και με άφησαν πεινασμένη να παρατηρώ έναν ασκό σκισμένο

Είναι στιγμές που μεθώντας με μουσική
Μεταλλάχτηκα σε άδειο σπασμένο αγγείο
Πάνω μου χαραγμένες αστρικές μορφές χρησμοί και μύθοι
Ένα παιδί κρατάει το χερούλι σφιχτά
Ένα άλλο ξεφτάει τις παραστάσεις
Κι ύστερα φεύγουν αποκαρδιωμένα γιατί δεν είδαν
Τον άγγελό τους να πετά πάνω απ' τα κρύα μνήματα

Πεζοπορώ πάνω σε δρόμους με συστάδες γιούτας στο πλάι
Πουθενά δεν στεριώνω
Αν και στην Ανατολή κατευθύνομαι
Μικρά πουλιά με ακολουθούν τιτιβίζοντας
Είναι οι χαμένες μου απολαύσεις
Εκείνα τα χρόνια που μειδιούσαν ως κι οι κορμοί των δέντρων
Σαν τους πλαισίωναν τα χέρια του γρέγου
Πίσω δεν κοιτώ
Άλλωστε τα χρέη μου τα ξεπλήρωσα και με το παραπάνω
Μόνο βαστώ ακέραιη τη χάντρα της μνήμης στο κόρφο
Εκεί μάλιστα χάραξα πριν φύγω το ψηφίο της απάρνησης

Είμαι αφοσιωμένη στους πυράκανθους
Προς στιγμή στήνω γιατάκι
Για μια νύχτα μοναχά
Στην σαθρή επιφάνεια της αργίλου
Ανακινώ την σφαίρα της μοίρας
Τίποτα δεν σαλεύει
Είμαι ταγμένη στη οδύνη των κύκνων
Άσματα με ακολουθούν νεκρών στρατιωτών
Και μια μπέρτα ολόγεμη με φυλαχτά
Κρύβεται πίσω από τους θάμνους της λίμνης
Να μην την θωρώ κι αναπολώ την χαμένη μου αθωότητα

Τώρα δεν φοβάμαι να αρνηθώ
Ακόμα και τις ημέρες που σπατάλησα στα ψεύδη
Κρατάω στην καρδιά το μαραμένο μυρτολούλουδο
Απ' τα λιβάδια τα άκαρπα της πατρίδας
Μιαν εικόνα της θάλασσας πριν την παλίρροια
Κι έναν ήχο κεραυνού που με γοήτευε από παιδί
Τώρα δεν φοβάμαι να ακούω τα βραδινά αλυχτήματα
Των μοναχικών ψυχών στις νεκροπολιτείες
Έκρυψα τα φεγγάρια μου σε ιστού σημαία
Και δακρυσμένη γονάτισα στο χώμα περιμένοντας την πυρκαγιά


18 σχόλια:

  1. Σε ένιωσα κάπως διαφορετική Ελένη μου σε αυτό σου το ποίημα. Υπέροχη όπως πάντα μα διαφορετική! Μου άρεσε πολύ αυτό!
    Μια εξομολόγηση ! Ένας απολογισμός...και σημασία έχει στο τέλος που πια δεν φοβάσαι...

    Φιλάκια πολλά αγαπημένη μου Ελένη! ♥
    Καλή εβδομάδα να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστάκι μου σε ευχαριστώ πολύ
      Όντως το ποίημα έχει μια διαφορετική χροιά
      αλλά στα καθοριστικά σημεία συγκλίνει με την θεωρία μου...

      Σε γλυκοφιλώ ♥♥

      Διαγραφή
  2. συγκλονιστικο ποιημα!
    μπραβο Ελενη μου!

    καλημερα! καλη εβδομαδα να εχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κική μου σε ευχαριστώ πολύ
      Ο συγκλονισμός απαντάται στα καθημερινά...

      φιλί γλυκό

      Διαγραφή
  3. μοναδικό μοναδικά τα φεγγάρια και όλα ...καλημέρα ελένη μου καλή εβδομάδα να έχουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικόλα μου σε ευχαριστώ
      Δονείται ο νους σαν πλησιάζει
      την κοσμική ομορφιά!!

      φιλί

      Διαγραφή
  4. Ηττηθηκαμε....
    Γιναμε της μοιρας το κατακαθι....
    Άπιοτοι.

    φιλιαραχνηςστοασημοφεγγοβολισμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγριομελιώ μου οι ήττες είναι αναπόφευκτες
      αρκεί να γυρίζει πάλι ο τροχός σε νέες πραγματικότητες!!

      φιλικιενατσαμπισταφυλισταχειλη

      Διαγραφή
  5. "Πουθενά δε στεριώνω"...
    Εκεί που ψάχνεις και ψάχνεσαι, δεν έχει σημαία. Μόνο κάτι κρεμασμένα φεγγάρια-κουφάρια. Και στους "περιπατητές" της ζωής, μόνο ένα γιατάκι αναλογεί. Για μια νύχτα...
    Ελένη μου... υπέροχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου σε ευχαριστώ θερμά
      Κρατάω αυτό που με εκφράζει πολύ:
      "στους "περιπατητές" της ζωής, μόνο ένα γιατάκι αναλογεί. Για μια νύχτα..."

      Σε γλυκοφιλώ υπέροχο κορίτσι...

      Διαγραφή
  6. πολύ όμορφο ελένη μου... γεμάτο εικόνες...
    εύχομαι τα καλύτερα.. παντα.. μακια!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρασκευή μου σε ευχαριστώ πολύ
      Κι εσύ έχεις τις ευχές μου για ό,τι καλύτερο!!!

      φιλάκι ζεστό

      Διαγραφή
  7. Αχ, αυτές οι μικρές ώρες, οι δικές μας ώρες, που αναλογιζόμαστε τον χρόνο και το χρονομετράμε σε γραμμάρια, κιλά, τόνους. Παράξενο, αλλά το συνηθίζουμε. Κι ευτυχώς, υπάρχουν κι αυτές οι άξαφνες στιγμές, που φοράμε στραβά το καπελάκι μας και πετάμε ένα σπίρτο - όσο κι αν πονάει - για να τα καταπιούν όλα οι φλόγες. Πόση δύναμη, συμφιλίωση κι ελπίδα κρύβει αυτή η μικρή (μα μεγάλη) πράξη.

    Πολύ σε θαυμάζω, υπέροχη Ελένη μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυσίππη μου σε ευχαριστώ από καρδιάς
      Μοναδικός κι ιδιαίτερος ο λόγος σου...δυναμική
      κι ανένδοτη η στάση σου...φλογερά τα αισθήματά σου
      κι αυτό για μένα είναι θαυμαστό!!!

      φιλί και καλά να περνάς σε ό,τι κάνεις

      Διαγραφή
  8. Πάντα μια δευτερη ματια θα ριξω στην ποιησή σου Ελενη μου..το χρείάζομαι για να νοήσω την σκέψη σου... το απλούστερο ξεχώρισα........Μια εικόνα της θάλασσας πριν την παλλίροια...Κι έναν ήχο κεραυνού που με γοήτευε από παιδί.... να είσαι καλά ..και να περνάς ακομα καλύτερα.. φιλακιαααααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σμαραγδένια μου σε ευχαριστώ θερμά
    Χαίρομαι που απολαμβάνεις και αποκρυπτογραφείς
    τους στίχους μου..είσαι μοναδική!!!

    φιλιάαααα!!! και καλά να περνάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συγκλονιστικά τα φεγγάρια σου που βάζουν φωτιά στον ψυχισμό και κρατάνε την ποιήση πολύ ψηλά..απίστευτη είσαι κοπέλα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καιτούλα μου σε ευχαριστώ θερμά
    για το πόσο διεξοδικά πλησιάζεις
    τον λόγο μου!!!!

    φιλάκι γλυκό

    ΑπάντησηΔιαγραφή