Εφτά χρόνια στεφανωμένη και το μωρό
δεν έρχονταν.
Οι χωρικοί την αποκαλούσαν στέρφα
κι ανίκανη.
Σκληρή κοινωνία, απαίδευτη που εύκολα
περιθωριοποιούσε.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που το διάβα
της το συνόδευε ένα διαρκές σούσουρο
και κάθε λογής σκόρπιες κουβέντες
από τις σχεδόν κακόβουλες χωρικές.
"Την καημένη δεν την λυπάται ο Θεός;"
"Είναι και περήφανη κουβέντα να ακούσει
για το σερνικοβότανο"
Υπόμενε καρτερικά το χτύπημα της μοίρας
σαν τον Ιώβ τα μαρτύρια του.
Ο άντρας της την εμψύχωνε και της
συμπαραστεκόταν.
Ξενομερίτης, δουλευταράς κι αγαθός
δεν την κακοκάρδισε ποτέ.
"Θέλημα Θεού γυναίκα" έλεγε.
Ώσπου μία μέρα στο ενύπνιο τής εμφανίστηκε
μία σκιά πολύ οικεία.
Της μήνυσε πως σε εννιά μήνες θα κρατούσε
δύο μωρά στην αγκαλιά της.
Ταράχτηκε, σταυροκοπήθηκε κι έτρεξε
να ανάψει το καντήλι πλημμυρισμένη
στα δάκρυα.
"Ήρθε η Παναγία" είπε στον άντρα της
"τα βάσανα μας τέλειωσαν."
Όντως το θαύμα συντελέστηκε, έπιασε
παιδί και κατά πως είχε πει η σκιά έφερε
στον κόσμο δύο ροδοκόκκινα μωρά.
Μία πόρτα σκληρή και πικρή έκλεισε
διαπαντός πίσω της κι ένας διάδρομος
φωτεινός ανοίχτηκε μπροστά της με τη
καθοριστικη συνδρομή Της χάρης της.
Ήταν μια άλλη βρεφοκρατούσα που
καρτερικά άντεξε τη χλεύη και την κακοήθεια.
Έλαβε μέρος στο "34ο Συμπόσιο Ποίησης"
https://princess-airis.blogspot.com
της Αριστέας μας και την συγχαίρω για την
φοβερή της αποτελεσματικότητα και την
οργάνωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου