Σου χάρισα τ' αστέρια τ' ουρανού
μου έδωσες βοτάνι της ερήμου
είχες τα μάτια ανοιχτά στο φως
βαστούσες γιατρικό για την πληγή μου
Με πήγαινες στα σύννεφα πεζός
σε κράταγα μην πέσω και χτυπήσω
με τους αγγέλους έφερνες στροφές
κι εγώ το μουσικό κράταγα ίσο
Έγραφα στίχους με μελάνι της καρδιάς
τους έκρυβα κάτω απ' το προσκεφάλι
ερχόσουν σαν γλυκιά αποθυμιά
κι άναβες της ψυχής το μανουάλι
Τα πάντα γύρω για σένανε μιλούν
οι στάλες της βροχής σ' αναγνωρίζουν
κι όταν στον ήλιο προσκυνητής κινάς
αρμέγεις φως κι οι μούσες σε ορίζουν
Σου δίνουν να φοράς κρουστά φτερά
για να τρυγάς του έρωτα το μέλι
κι εγώ σ' ακολουθώ όπου κι αν πας
κι ας γίνεται το ιστίο μου κουρέλι
Έγραφα στίχους με μελάνι της καρδιάς
τους έκρυβα κάτω απ' το προσκεφάλι
ερχόσουν σαν γλυκιά αποθυμιά
κι άναβες της ψυχής το μανουάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου