Κοίταξε θα σε αποχαιρετήσω απόψε.
Άφησα πίσω βαμβακοφυτείες, διάβηκα
οργωμένα χωράφια, πέρασα δια πυρός
και σιδήρου για να αποκτήσω αυτή την
οντότητα που τώρα εδώ μπροστά βλέπεις.
Μισότρελη σχεδόν χορεύω διονυσιακούς
χορούς σε μια γιορτή που από εσένα
τιμητικά προσκλήθηκα.
Έφερα δώρα πολύτιμα, δώρα ζωής.
Μπορείς να τα γευτείς.
Μπορείς σαν τη ματόχαντρα που με
ευλάβεια βάζει η μάνα στο φυλαχτό
να τα έχεις.
Πολλά λεφτά απέκτησα στο βίο μου
και πυροτεχνήματα απόψε θα τα κάνω.
Πολλά φιλιά μού δόθηκαν και σε κορίτσια
σαν τα κρύα τα νερά θα τα χαρίζω.
Πολλά τραγούδια της τάβλας και του
ξεσηκωμού γνώρισα και με τη συνοδεία
παιδικής ορχήστρας στα καταθέτω εδώ.
Είναι περασμένη η ώρα μα θα μείνω.
Η γιορτή άλλωστε δεν έφτασε ακόμα
στο αποκορύφωμα της.
Μπορεί να γέρνουν τα μάτια μα η ψυχή
φτερουγίζει ακόμα.
Πιες το ποτό σου και μην αναδεύεις άλλο
τη φωτιά οι σπίθες έρχονται καταπάνω μου.
Πως και πως περίμενα αυτή την πρόσκληση
στην αγάπη να δωθώ για πρώτη και τελευταία φορά λευκή σαν καλογυαλισμένο μάρμαρο.
Αχ πόσο πολύ έψαξα μονοπάτι να βρω
για να έρθω εδώ κρατώντας τη φωτογραφία
σου στο χέρι.
Όλοι σε γνώριζαν στο δρόμο, μόνο εγώ
αγνοούσα τα χαρακτηριστικά σου.
Αλλιώς σε είχα πλάσει.
Με όνομα άλλο σε φώναζα.
Σε σπάνιες συλλογές έβρισκα τους στίχους σου.
Ήσουν αρχάγγελος για μένα γι αυτό πάντα
έφευγες νωρίς χωρίς να διαβάσεις καθόλου
τις παρτιτούρες.
Σε συγχωρώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου