Έσπασα ένα ρόδι και με το ρουμπίνι
των σπόρων του σου έδεσα
ένα μενταγιόν.
Να σε ζηλεύουν τα παιδιά
κι οι μανάδες να σε σπρώχνουν πέρα.
Τα αρσενικά βαθιά να σε ποθούν
τις νύχτες του έρωτα τότε που βγαίνουν
τα αερικά με τα ψαλίδια
στο χέρι και κορφολογούν
τα λόγια της αγάπης και
του πόθου τους αναστεναγμούς.
Όλα για σένα και οι τριακόσιες
εξήντα πέντε ημέρες που έρχονται
και λάμνουν στο περγιάλι σου
έχοντας τη γοητεία ενός έρωτα
που έπρεπε να πεθάνει για να αναστηθεί.
Σφοδρός σαν ένας υετός ολόχρυσος
που με τη μορφή μιας αστραπής ασελγεί
πάνω σε δυσθεώρητες κορφές.
*
Ασημόχρυσα τα βλέφαρά σου ανοιγοκλείνουν
σαν τα φωτάκια στην κουπαστή του μπαλκονιού
από όπου έπεσε ο έκπτωτος άγγελος.
*
Ένα πάνινο μονόφθαλμο αρκουδάκι ίσως
να είναι η μόνη παρηγοριά μας απέναντι
στην πολιορκητική μηχανή του χρόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου