Από τότε που έφυγες φύτρωσαν
στον κήπο μου ασφόδελοι.
Με τους ασφόδελους ξεγελούν
οι νεκροί την πείνα τους για ζωή.
Είναι το καλύτερο αφέψημα στο τραπέζι.
Οι μέλισσες που συρρέουν στον κήπο μου
ερωτοτροπούν με τους χυμούς τους.
Τα πάνε πολύ καλά μαζί τους παρότι
δεν τα πάνε καθόλου καλά με τους νεκρούς.
Το έλεγε η γιαγιά αυτό, οι μέλισσες
αγαπούν μόνο τη ζωή όπως ματαιόδοξα
αγαπά η κόρη τον καταρράκτη των μαλλιών της
ή την κρεατοελιά πίσω από το αυτί της.
Μια μέρα θέλησα να κάνω μια ανθοδέσμη
από ασφόδελους και να στην φέρω.
Μια μέλισσα με τσίμπησε.
Έτρεξα στο σπίτι.
Ξεχάστηκε η επιχείρηση ανθοδέσμη.
Δεν ξαναπλησίασα για καιρό αυτά τα
επικίνδυνα, όπως μου φάνηκε, λουλούδια.
Σήμερα όμως λέω να το επιχειρήσω ξανά.
Βλέπεις ήρθες στον ύπνο μου και μου
ζητούσες λουλούδια ασφόδελου.
Ο τάφος σου όπως ο μαρμάρινος τύμβος
κάποιου άγνωστου στρατιώτη θέλησε
φαίνεται λίγη από τη δόξα της ομορφιάς.
Ετοίμασα λοιπόν μια ανθοδέσμη χωρίς
κάποιο επεισόδιο ή κίνδυνο.
Μοσχοβόλησε το σπίτι κι άνοιξε πανιά
η λήθη σκορπίζοντας ξεχασμένα φιλιά
στα δωμάτια.
Σου έφερα αμέσως εκείνο το απόγευμα
την ανθοδέσμη.
Διαπίστωσα πως δεν είναι τόσο επικίνδυνο
να φροντίζω τους νεκρούς μου που κοιμούνται στο παραδίπλα με τους ασφόδελους οικόπεδο και που έχουν όπως εγώ ανακηρύξει τη λήθη αποκλειστικά αδερφή τους.
Μόνο που προσέχω ει δυνατόν τις μέλισσες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου