Τετάρτη, 27 Μαΐου 2020

Αλλιώτικη ζωή

Αποκωδικοποιήθηκε το DNA του ηλίανθου - Ελληνική Γεωργία

Απάγκιαζα στα χέρια σου,
είχε ζέστα εκεί κι ήταν γαλήνια.
Σταματούσε ο χρόνος.
Στα καλάμια της όχθης
ζευγάρωναν οι πελαργοί.
Ριγούσε το νερό στο ποτάμι.
Μια ρουφήχτρα.
Μια περιδίνηση.
και μια βαθιά ερωτική ανάσα.
Μας κοιτούσαν εξεταστικά
δυο κυπρίνοι.
Χαμογελούσαμε, αντέχαμε τα "σ' αγαπώ" μας.
Τρίβαμε τα χέρια μας ενθουσιασμένοι
σαν που τρίβει τα χέρια η μαία κατά την εξώθηση.          
Στην παλαίστρα μπαίναμε του πόθου,
ωραίοι σαν τους ηλίανθους πριν το δείλι.
Τραγουδούσαμε πάνω στους ήχους του ποταμού.
Χορεύαμε με γυμνά πόδια και σώμα λαμπαδιασμένο.
Κόβαμε καλάμια κι αυτοσχέδιους φτιάχναμε αυλούς.
Έρχονταν οι νεράιδες με τα πράσινα μάτια,
μας συντρόφευαν και μας έλεγαν τα μυστικά τους.

Ήταν ελαφρύ το χώμα κι ελαφριά η καρδιά.
Το πούπουλο στην ζυγαριά δεν είχε βάρος.
Ο κλέφτης στα λιβάδια μόλευε τις κόκκινες παπαρούνες.
Μάτωνε ο κόσμος και στα ενυδρεία τα ψάρια
έκαναν προσπάθειες διαφυγής.
Μαλάκωνε το σαπούνι στα χέρια του μικρού παιδιού.
Το μάλωνε ο κουρέας με το αετίσιο βλέμμα.
Όλα δικά μας κι όλα στα μέτρα μας.
Βγαίναμε στην επιφάνεια με κρουστά τα σώματα.
Πετούσαμε το νόμισμα κι ήμασταν τυχεροί.
Φορούσαμε βραχιόλια στα χέρια.
Πολλές οι μαργαρίτες.
Πολλές οι πευκοβελόνες.
Πολλά τα ταπεινά χαμομήλια.
Γιρλάντες δέναμε στα κλαδιά της λεύκας
Στην παλαίστρα μπαίναμε της χαράς με γυμνά τα σώματα.
Ο σπασμένος καθρέφτης του τρεχούμενου νερού
μας παρότρυνε τα αρχέγονα να λύσουμε αινίγματα.
Τα καταφέρναμε.

Απάγκιαζα στα χέρια σου
και δεν μιλούσαμε, οι ματιές είχαν το λόγο.
Τα κλειστά στόματα δίνονταν μόνο στα φιλιά
Μας αγαπούσαν τα αεικίνητα μερμήγκια
κι εμείς κλείναμε συμφωνίες με ανεστραμμένα τα φωνήεντα.
Ηχηρός ήταν ο κόσμος.
Γεννούσε ο αέρας μεγαλυνάρια.
Έσκουζε ο γκιώνης αγριεμένος.
Περίπολο έκαναν τα βατράχια στα βότσαλα.
Όλα γύρω διαλαλούσαν τον ερωτά μας
κι εμείς φωτιές ανάβαμε γιατί έρχονταν η νύχτα και το φεγγάρι απουσίαζε.
Κατέβαινε ο ουρανός να ζεσταθεί και χάρτινα κρατούσε φαναράκια.
Λεπτός ο υμένας του μας περιέβαλε με όνειρα.
Ήταν αλλιώτικη η ζωή σαν το μάτι του μάγου πριν βγει στο μπαλκόνι
της έναστρης νύχτας.

5 σχόλια:

  1. Υπέροχο Ελένη μου, κάθε στίχος σου και ένα όνειρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελένη μου καλώς όρισες αγαπημένη μας φίλη. Μας έλειψες, το ξέρεις δα. Ελπίζω να είσαι καλά. Παραμένουμε δυνατοί, μάχιμοι και δημιουργικοί. Όπως ακριβώς και τούτο το όμορφο ποίημά σου,όπως πάντα άλλωστε.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παραφράζοντας τους πρώτους σου στίχους:
    "Απαγκιάζουμε στα χέρια σου"
    Στα μονοπάτια της φαντασίας σου, στην καλοσύνη της ψυχής σου, στην ευμορφία του λόγου σου... κυρίως στη λεβεντιά σου να ξεκλειδώνεις τις μύχιες σκέψεις μας.
    Να είσαι καλά Ελένη μας και να ξέρεις πως όλα αυτά που ποιείς, είναι βάλσαμο στην αγριάδα του καιρού μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο μας έλειψαν οι σκέψεις σου Λένιω μου να ήξερες!!
    Ξεπερνάς κάθε φορά το ίδιο σου τον εαυτό και μας αφήνεις με το θαυμασμό για το πως μπορείς και το κάνεις..!!
    ωραίοι σαν τους ηλίανθους πριν το δείλι...οι στίχοι σου..
    Να είσαι καλά ..χαιρόμαστε που είσαι εδώ...την αγάπη μου φιλώ σε..❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή