Το γκρι φουστάνι είχε
ξεχαστεί στη ντουλάπα. Μετά την εκδημία της
μαμάς κι όταν πήραμε
να μοιράσουμε τα ρούχα
βρήκαμε στο στρίφωμα
του τις πέντε χρυσές λίρες.
Ήταν το δίχως άλλο
ο οβολός της για την
απέναντι όχθη που
εμείς καρπωθήκαμε
ως άλλοι ψυχοπομποί.
Πώς έχεις τέτοια δεινότητα να το δίνεις σε ποίηση κάθε ανθρώπινο στοιχείο βρε Ελένη μου. Τι να πω βρε κορίτσι μου. Ειλικρινά υποκλίνομαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧίλια ευχαριστώ φίλε μου Γιάννη!
Διαγραφή