Πήρα μολύβι κάρβουνο
κι έφτιαξα ένα σκίτσο
που μίλαγε για τη ζωή
γι' ατέλειωτο ένα μύθο
Για όνειρα που έσβησαν
σε πέλαγα αφρισμένα
για έρωτες που χάθηκαν
σε δάση μαγεμένα
Στολίστηκα τα μάτια σου
κι όλα θαμπά τα βλέπω
κοντά μου έρχονται βουνά
κι ας μην στο επιτρέπω
Στα δάση μέσα κατοικώ
αδέρφια μου οι δρυάδες
στα πέλαγα αφήνομαι
και μες στις σοροκάδες
Αν έρχεσαι να κρύβεσαι
στη ζώνη της ομίχλης
κι εγώ σεγόντο θα κρατώ
να μην παραπατήσεις
Στολίστηκα τα μάτια σου
κι όλα θαμπά τα βλέπω
κοντά μου έρχονται βουνά
κι ας μην στο επιτρέπω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου