Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

πορεία

Αποτέλεσμα εικόνας για σφένδαμος

Στις χαράδρες που ζουν
Τ' αδέσποτα κοτσύφια κι οι έφιπποι πολεμιστές
Υπάρχει ένα κρυφό πέρασμα
Ένα φιδωτό μονοπάτι
Που βγάζει ίσα σ' ένα παρθένο δάσος
Δάσος του αιώνιου σφένδαμου
Της πικρής κουμαριάς και της ταπεινής νύμφης
Με φύλλα ζωηρόχρωμα
Ρίζες παλλόμενες
Άγραφους κορμούς
Και με άγνωστα φτερωτά ζωύφια
Που κυριαρχούν ολούθε
Σαν αέρινοι παλμοί ερωτικοί που τυλίγουν το βήμα
Εκεί μου είπαν πως μένεις
Σ' ένα βραχώδες λημέρι
Παρέα με ένα λαβωμένο ελάφι
Κι ένα ζευγάρι σκίουρων
Με ξεδιπλωμένα τα όνειρα
Ίδιος ιερουργός πριν τη μεγάλη πορεία στο άκαμπτο "φεύγω"

Έψαξα σε χάρτες
Σοφούς συμβουλεύτηκα
Έδεσα μαντήλι τη θλίψη
Κοντά σου να σταθώ
Κρυφά να μηρυκάζω της μνήμης σου το απόστημα
Καθρέφτες να σου φέρνω
Να μην ξεχνάς τα φεγγάρια
Να μην απαρνιέσαι τα μικρά εδώλια των θεών
Κι ένα αραχνοΰφαντο κιλίμι
Από τα υψίπεδα της πατρίδας σου
Σαν αποσταίνεις εκεί να ακουμπάς τα γόνατα
Τις ακίδες σου και τα παράπονά σου
Άγουροι να μη μείνουν καρποί σε δέντρο ξερό
Για μένα να ζεις
Τη θάλασσα να εμπιστεύεσαι
Στο κύμα να στέλνεις μηνύματα
Κι εκείνο το ακριβό "σ' αγαπώ"
Στους χιτώνες των μαινάδων
Σαν πέπλο να το κρεμάς
Κι εγώ θα σε θωρώ κατάματα
Κι εγώ θα σε θέλω λατρευτικά
Κι εγώ θα σε καλώ συστολικά
Κι αν κάποτε αργοπορήσω
Θα είναι γιατί θα σου ετοιμάζω
Τα πέτρινα πιθάρια που τόσο αγαπούσες
Της μούσας τα μιλήματα που σε άγγιζαν
Τις άναστρες νύχτες εκεί να κλείνεις

Γιατί μόνα σαν τα άφησες τα νερά μου
Λίμνασαν και ξεχνούν
Κόπηκαν οι ιστοί και τα ρεύματα σίγησαν
Θα βρω το μονοπάτι που σε πήρε
Στο αδράχτι μου θα δέσω κορδέλες
Μια κόκκινη του αίματος να σε φωνάζει
Μια κίτρινη της ομίχλης να σε ξακρίνει
Και μια γαλάζια να ψηλαφίζει τα ίχνη σου
Που άγνωρα μείναν
Για μένα μόνο να ζεις
Σε μένα να κλείνεσαι
Ωραίο όστρακο που στη σχισμή του βράχου
Μοναχικά θα μου γράφει ποιήματα
Μαζί να πλέουμε στο γαλάζιο
Στου ύπνου το αβαθές στερέωμα
Ένας κρυφός ανασασμός δικός μας ζωή να πάλλει

Στο ακριβό "σ' αγαπώ" σου που τόσο μου λείπει

Δημοσιεύτηκε στην ποιητική σελίδα "Οι ποιητές του κόσμου" 
που διατηρεί ο φίλος ποιητής Στρατής Παρέλης


12 σχόλια:

  1. Συγκλονιστικό!!
    Αυτό το μονοπάτι που οδηγεί στο καταληκτικό αυτό τοπίο, είσαι σίγουρη πως δεν το έχεις ανακαλύψει ακόμη? Έχω την αίσθηση πως οι λέξεις σου σε έχουν οδηγήσει ακριβώς εκεί που πρέπει!
    :-)
    Φιλί γλυκό, Ελενάκι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νιώθω πως γίνομαι κοινωνός στις κρυφές σας συνομιλίες.
    Με τη φωνή της Νατάσσας ο πόνος κορυφώνεται.
    Ελενάκι μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαγικο χαλι εγινε το αραχνούφαντο κιλίμι σου Ελενη μου και μας ταξιδεψε παλι μεχρι εκει που εσύ ηθελες να μας πας... να είσαι καλα ματια μου για οτι συναισθημα παιρνουμε φευγοντας απο εδώ... καλο σου βραδυ.. φιλω σε.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σε αυτο το ακριβο σ'αγαπω λοιπον που σε πολλους απο εμας λειπει.

    φιλια πολλα την αγαπη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ειναι υπεροχο σαν σύνολο, αλλα σταθηκα εδω
    "Και εγω θα σε θέλω λατρευτικά"!!!!!!!!!!!!!
    Φιλι γλυκό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καταφέρνεις και κάνεις οάσεις τα λιμνάζοντα νερά με τις λέξεις!
    Υπέροχο το παραμύθι σου! Παραμύθι; ίσως και όχι... νομίζω έχω κάνει κι εγώ αυτή τη διαδρομή...
    Καλή συνέχεια, Ελένη μου! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κρατιέμαι απ' ό,τι αγαπώ....

    Σας φιλώ πολύ πολύ ♥♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συγκλονιστικό αυτό το κρυφό πέρασμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή