Ένα όνειρο

Πάνω σε μύτη αγκαθιού

περπάτησες ψυχή μου 

σαν ακροβάτης στάθηκες 

και σαν πουλί ερήμου

Δεν βρήκες στράτα να διαβείς 

όλα σε αποδιώχναν

φίλο να πεις τα μυστικά 

που στ' όνειρο σε σπρώχναν

Μέσα σε κήπους βρέθηκες 

τα άνθη να μαζέψεις 

μ' ανήμπορο το σώμα σου 

κι αδύνατον να στρέψεις 

Αμαρτωλός δεν γίνηκες

για να περάσεις πέρα 

και να ζυγίσεις το κακό 

στη λόγχη της εσπέρας

Βρήκες τους ποταμούς θολούς 

μετά την καταιγίδα 

αμέτρητα τα βάσανα 

ντυμένα με χλαμύδα 

Μέσα σε κήπους βρέθηκες 

τα άνθη να μαζέψεις 

μ' ανήμπορο το σώμα σου 

κι αδύνατον να στρέψεις.