Απ' όλα τ' αμαρτήματα
ένα το πιο μεγάλο
αυτό του ψεύτη έρωτα
που χάνει το σινιάλο
Που χάνει κάθε προτροπή
να βγει απ' τα όρια
εκεί που η αγάπη κυβερνά
έξω απ' τα περιθώρια
Βάζει ο πόνος ζυγαριά
κι όλα τα λογαριάζει
κλέβει χαρά δίνει καημό
και τη ψυχή αδειάζει
Μόνο αν είσαι τυχερός
θα πιεις απ' το ποτήρι
σώμα και αίμα έρωτα
πριν πας στο πατητήρι
Εκεί που βγάζει ο έρωτας
αυτούσιους τους χυμούς του
για να μεθούν ως το πρωί
όλοι οι διαλεκτοί του.
Βάζει ο πόνος ζυγαριά
κι όλα τα λογαριάζει
κλέβει χαρά δίνει καημό
και την ψυχή αδειάζει.
Πολύ μεράκι και καημό, κουβαλάει τούτο το ποίημα, Ελένη μου. Και με το δίκιο του. Έρωτας ψεύτης είν' αυτός μπορεί να μην προκαλέσει τέτοιο ρημαδιό πίσω του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ όμορφο, κορίτσι μου. Την καλησπέρα μου.
Σε ευχαριστώ θερμά φίλε μου
ΑπάντησηΔιαγραφή