Με στρατηλάτη έμοιαζες
στον πόλεμο ριχνόσουν
φωτιές πετάν τα μάτια σου
πρώτος πάντα ερχόσουν
Είχες στα χέρια σου σπαθιά
χάλκινη ειχες φτέρνα
πολλά σε ακολούθαγαν
πλήθη απ' την αρένα
Πόλεμος είναι ο έρωτας
που εσύ καλά κατείχες
και τα κορμιά σπαραζουνε
τις μεταξένιες νύχτες
Παιάνες γράφω για εσέ
τις μάχες να κερδίζεις
και βάγιες στρώνω εις τη γη
εκεί για να βαδίζεις
Να παίρνεις απ' τ' αρώματα
τη γλύκα και τη χάρη
μ' ασέλωτο να χάνεσαι
πέρα απ' το φεγγάρι
Πόλεμος είναι ο έρωτας
που εσύ καλά κατείχες
και τα κορμιά σπαραζουνε
τις μεταξένιες νύχτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου