Απόψε στο στερέωμα
χρυσό αστέρι ήρθες
έλαμψαν όλα γύρω μου
και ψήλωσα δυο πήχες
Θεός για σένα θα γινώ
την πλάση θα αλλάξω
αυγή θα κάνω τη νυχτιά
να ρθω να σε αρπάξω
Μην μ' αρνηθείς τον έρωτα
μην μείνεις μονάχη σου
εγώ μες στην καρδούλα μου
κλειδώνω τη μορφή σου
Αστράφτουν γύρω αγκαλιές
μα όλες είναι ξένες
λείπει η γλυκιά ανάσα σου
του πόθου οι αντένες
Ανάβω φως να σε θωρώ
η ομορφιά σου σφάζει
πούλια εσύ κι αυγερινέ
διώξε μου το μαράζι
Μην μ' αρνηθείς τον έρωτα
μην μείνεις μονάχη σου
εγώ μες στην καρδούλα μου
κλειδώνω τη μορφή σου.
Λυρικές ερωτικές προσδοκίες και καημοί, στο ποίημά σου αυτό, Ελένη μου. Είναι όμορφο, λαχταριστό και μου άρεσε πολύ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ θερμά φίλε μου
Διαγραφή