Χτες πάλι σε επρόσμενα
πίσω απ' το δημαρχείο
εκεί που σε εγνώρισα
θα 'ταν δεν θα 'ταν δύο
Φορούσε η νύχτα τα καλά
ταφτάδες και στολίδια
αργά ή ώρα κύλαγε
σαν να 'παιζε παιχνίδια
Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί
κόσμος πολύς περνούσε
και το φεγγάρι από ψηλά
με ομορφιά κεντούσε
Πέπλα βαριά μου έφτιαχνε
με τ' ασημένιο χέρι
κι .ομόρφαινα να μ' αγαπάς
του πόθου μου αστέρι
Περνούσε η ώρα κι έφευγαν
οι ελπίδες να γυρίσεις
βαρύ τσιγάρο ο καημός
που ξέχασες να σβήσεις
Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί
κόσμος πολύς περνούσε
και το φεγγάρι από ψηλά
με ομορφιά κεντούσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου