Λυπημένο μου λουλούδι
τι ζητάς εδώ πέρα
χρόνους τώρα βαδίζω
σε μια ανίερη μέρα
Με θολώνει η ανία
τείχη γύρω στοιβάζει
σε τραχιά μονοπάτια
για να μπω με διατάζει
Αμολιέμαι σε κύκλους
που διαρκώς ανεβαίνουν
με κουράζει μα αντέχω
κι όπου πάω πηγαίνουν
Στολή έγινε η πίκρα
και μια δεύτερη σάρκα
να την αλλάξω πηγαίνω
μα δεν βρίσκω τη βάρκα
Μες σε πέλαγα μαύρα
χωρίς τέλος πλανιέμαι
και χωρίς καπετάνιο
μες σε ξέρες χτυπιέμαι
Αμολιέμαι σε κύκλους
που διαρκώς ανεβαίνουν
με κουράζει μα αντέχω
κι όπου πάω πηγαίνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου