Οι φωταψιες που βλέπεις είναι από τα μεγάλα σου μάτια που ναυάγησαν στον ουρανό μια νύχτα του Γενάρη κι έκτοτε έρχονται και με βρίσκουν με τη μορφή της αστραπής ή με τη συστάδα των άστρων
Σε πολιορκώ με τα βελάκια της καρδιάς που αναρίθμητα έγιναν
Σε φτάνω
Κάνεις πως δεν με βλέπεις και σφιχτά κρατάς τις αστραπές στα χέρια σου
Αδιαφορώ κι ανάβω τσιγάρο μέσα από τα χαμηλά φώτα της μορφής σου
Ενδίδεις μια στιγμή και αποτραβιεσαι γερνοντας το κεφάλι προς τη μεριά των σκοτεινών νησιδίων
Τραβάω κουπί και έρχομαι κοντά σου και συνεχίζω την πολιορκία δίνοντας επί ίσοις όροις την μάχη
Σε φροντίζω σαν άνθρωπο λυπημένο που μετράει τις χάντρες σε ένα κεχριμπαρενιο κομπολόι νυχθημερόν
Είσαι ένα πάθος άσβεστο που αν χαθείς θα περιοριστεί το φως της σελήνης από το στερέωμα και εγώ πως θα ζήσω χωρίς το φως της πανω στα πλακάκια της αυλής;
Σίγουρα θα σκονταψω στο παραπορτι της ανεφελης νύχτας κι ο φταιχτης ποτέ δεν θα βρεθεί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου