Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

θροϊζουν τα οικοδομήματα με τις θρυμματισμένες εσοχές



Προ κατακλυσμού σε συνάντησα
Τότε που οι σπόροι
Δεν είχαν ακόμα τοποθετηθεί στα ερμάρια
Της κιβωτού - καμπή νέα στα ασώρευτα πάθη μας
Κατακλυσμιαία τα σπίτια μας πρόσμεναν
Το δίκιο νόμο της πέτρας
Ρωτούσαν απορημένα
Για τις βουλές των θεών και των μαγίστρων
Φτελιές δεν υπήρχαν κοντά μας
Και η ψυχή του χώματος αμαρτωλή
Πόντους πολλούς πάνω από τη γη αναλήφθηκε
Γιατί άδικα της αποστέρησαν ένα βράδυ
Το αλέτρι
Τη σπορά
Το τσίγκινο φτυάρι
Για το παράχωμα των νεκρών
Μα πιότερο απ όλα το φιδίσιο ποτάμι
Που γλύκαινε τους λωτούς  τις καμέλιες
Και τις αγριαψιθιές
Με την αχίλλεια φτέρνα του προταγμένη
Που αμέτρητοι συρμοί μυρμηγκιών
Την αποχαρακτήρισαν ιδιοποιώντας την
Άτρωτα θέλοντας να μείνουν και αθάνατα
Απέναντι στων μικρόζωων τζιτζικιών
Τα τριμμένα κελύφη
Που αποσαρθρώνονται βουβά
Χωρίς της βιόλας τον ίσκιο συντροφιά
Ξεχειμωνιάζοντας κατάμονα και έρημα
Μέσα στα φθαρμένα καπέλα των υπαίθριων οργανοπαιχτών!

Κατακλυσμιαία τα σπίτια μας πρόσμεναν
Τη νηνεμία και το αχνογέλιο
Του επιλήσμονα φλοίσβου
Απαλά να τα εκπορθήσει
Σαν γαλέρες φτενές
Σε ιμάντες και λωρίδες γαλαζωπές
Πλάι στους βραχωμένους όρμους
Εκεί που τα παιδιά μας κυνηγούσαν αχινούς
Ροφούς και χταπόδια κάθε δείλι του Αυγούστου
Με μπαλκόνια αρμυρισμένα τα σπίτια μας
Από το υπόλευκο αλάτι των ύφαλων
Που σεβάσμιες γερόντισσες
Συνέλεγαν βουβές κάθε που έφτανε
Της παλίρροιας η μυστική αποστράγγιση
Στα εξασθενισμένα μάτια τους
Οι δείκτες στα ρολόγια απορυθμίζονταν
Την ώρα που η καρδιά πλησίαζε
Σχεδόν ευλαβικά της σελήνης
Την πολυπόθητη ελκτική δύναμη
Αστραπή και αίμα ζητούσε
Να διοχετεύσει στις φλέβες
Κι ερωτικά με χέρια λαμπαδιασμένα
Κερί ανάβοντας σεπτά
Στις ρίμες της Σαπφούς να αναβαπτιστεί!

Κατακλυσμιαία τα σπίτια μας πρόσμεναν
Την αναπότρεπτη ανατροπή της οργής
Ο ρους να ξαναχαραχτεί στη ψυχή των δοκαριών
Και με νερένια καρφιά να στεριώσει γερά
Το τοιχίο της κοσμικής ειμαρμένης
Έγερναν τα σπίτια απέλπιδα
Κι η ροή του παραπλήσιου ποταμού
Σταματούσε άδηλα στο πουθενά
Σαν να τον κατάπινε ολάκερο
Ένα απύθμενο βάραθρο
Δεν βρήκε κοίτη να διατρέξει τον στίβο του Άδη
Οι καλαμιώνες του θρηνούσαν
Θροΐζοντας λυπημένα
Είχαν συνάψει προ καιρού δεσμό αδελφοποιτό
Με τα σγουρά φύκια των ακτών...
Η εκβολή του ποταμού ένα χωμάτινο αλώνι στέρφο
Που έκοβαν βόλτες οι υποκύανοι γλάροι
Και τα ελεύθερα νερόφιδα
Που ουδέποτε φυλακίστηκαν στην καλαθούνα του αλιέα!

Το πανηγύρι του Αγιαννιού
Ποτέ δεν έλαβε χώρα στις πλατείες μας
Αιτία οι πέτρες
Που σε μια νύχτα μόνο χορτάριασαν πόνο
Σχήματα αποκτώντας ιερογλυφικά
Από τα ακρόνυχα των γλάρων
Αιτία οι πέτρες
Το σιβυλλικό τους λόγο
Ένας μόνο τον κατάλαβε
Εκείνος που κώφευε από παιδί
Στο άκουσμα του μαντολίνου
Στη ηχηρή σάλπιγγα της γιορτής
Και στη καταρρακτώδη πλημμυρίδα του βαράθρου
Αυτός ο μικρόσωμος μαντατοφόρος
Που αρέσκονταν να αποκολλά σφραγίδες
Από τα γράμματα της αγαπημένης του
Ορκιζόμενος Αιώνια Πίστη
Σε γραφή καθαγιασμένη
Κλεισμένη σε μποτίλια
Που ευλαβικά σε πελάγη ανοιχτά την έστελνε
Προκαλώντας κατακλυσμό
Στις ανυποψίαστες γοργόνες
Στις βυθισμένες πολιτείες
Και στα παραπλέοντα πλεούμενα
Των φτωχών ψαράδων
Το ποτάμι ποτέ δεν συνάντησε τη θάλασσα
Κι έμειναν τα σπίτια
Να κατοικούνται από τρελές ερωμένες
Με ολόγυμνα πέλματα
Ταγμένες σαν ιέρειες παρθενικές
Στα σπλάχνα τους μέσα να κυοφορήσουν χαρισάμενες
Τον όνειδο και τις ωδίνες της κατολίσθησης!

Προ κατακλυσμού σε συνάντησα.....




14 σχόλια:

  1. Χαρισάμενης πνοής
    ο οίστρος του λόγου σου!!!!


    Γιώργος...ένας φίλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Την ώρα που η καρδιά πλησίαζε
    Σχεδόν ευλαβικά της σελήνης
    Την πολυπόθητη ελκτική δύναμη
    Αστραπή και αίμα ζητούσε
    Να διοχετεύσει στις φλέβες
    Κι ερωτικά με χέρια λαμπαδιασμένα
    Κερί ανάβοντας σεπτά
    Στις ρίμες της Σαπφούς να αναβαπτιστεί!

    Όταν η καρδιά αφουγκράζεται
    όλα είναι δυνατά στην πραγμάτωσή τους

    Τέλειο!!!

    Δανάη


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πανηγύρι των λέξεων και ψυχή καθαγιασμένη
    ωραία λαλούν οι λέξεις σου
    Αρτέμιδα με τα ελάφια σου τα ιερά
    δίδαξέ μας κι άλλο τι σημαίνει αρχέγονο ποίημα!
    φιλί γλυκό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  4. Προ κατακλυσμού σε συνάντησα

    Απλά υπέροχο
    Μοναδικό,,,,με ψήγματα πάθους


    Σε φιλώ
    Συνταγμένη του ονείρου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και μόνο για τον "έναν" που κατάλαβε, αξίζει ολόκληρη η γιορτή!

    Σε φιλώ καλή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ
    λαμπραίνεις το χώρο



    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δανάη μου σε ευχαριστώ πολύ
    οι παλμοί μας κρυφακούν
    και τους πιο ανεπαίσθητους ήχους


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στρατή μου δεν βρίσκω λόγια.....
    Στέκομαι μπροστά σου βουβή
    και προσκυνώ το μεγαλείο της ψυχής σου και των πράξεων σου

    φιλί γλυκό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όνειρο μου σε ευχαριστώ πολύ
    με άκμονα λειαίνουμε τα πάθη μας
    και τα προάγουμε σε σταθμούς ανάτασης


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μαρία μου κάποιες φορές
    ο "ένας" μετρά παραπάνω
    από ένα ολόκληρο πλήθος
    αποστασιοποιημένων από τα πεπραγμένα....


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. πω πω...

    μεγάλο ποιήμα εξ όλων των απόψεων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Akrat σε ευχαριστώ
    από καρδιάς για ό,τι καταθέτεις εδώ...

    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ποιώ - γλυκεια μου Ελένη... νάσαι καλά!! με τα ωραία σου...
    του Άη Γιάννη τις φωτιές... ωραία τα περνάγαμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Παρασκευή μου σε ευχαριστώ πολύ
    Κάποιες γιορτές η μνήμη δεν τις σβήνει ποτέ παρά τις προκρίνει για πρώτη προβολή


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή