Χιόνιζε έξω εδώ και τρία μερόνυχτα.
Χιόνι απαλό και σιγανό που το ύψος
του είχε φτάσει πλέον τα τρία
μέτρα.
Από την άλλη μεριά η καρδιά που
φωλιαζε στο στέρνο είχε ξεπεράσει
σε ύψος τα εφτά μέτρα.
Τόσο είχε θεριέψει.
Η χιονόπτωση όσο πήγαινε και
γίνονταν όλο και πιο ισχυρή.
Ώρα δέκατη νυχτερινή κι αν το
φαινόμενο συνεχιζόταν έτσι μέχρι
το πρωί θα είχε καταφέρει να φτάσει
σε ύψος αυτό της καρδιάς.
Κι όντως το παραπάνω επαληθεύτηκε.
Εφτά μέτρα το χιόνι κι η καρδιά
ανυπεράσπιστη καλύφθηκε σχεδόν
ολοκληρωτικά από αυτό.
Πάγωσε η καρδιά μα δεν σκληρυνε.
Πάγωσαν οι φλέβες, πάγωσε το αίμα
μα το μικρό παιδί που ζούσε εντός της
είχε ακόμα ζέστα τα ακροδάχτυλα
και θυμωμένο πετούσε μακριά με το
φτυάρι το ύπουλο σώμα του χιονιού
που απειλούσε να κλείσει τις πύλες
και να αφαιρέσει από τον κόσμο την
αγάπη.
Μόνο το παιδί κι η αγάπη παρέμεναν
ακόμα ζεστά.
Το πρωί όταν ήρθε το μηχάνημα να
τραβήξει το χιόνι βρέθηκε μπροστά
σε ένα ευχάριστο πεπραγμένο.
Ένα μικρό παιδί με μακρύ κίτρινο
κασκόλ κρατούσε από το χέρι σφιχτά
ένα κορίτσι που τους συστήθηκε με
το όνομα Αγάπη.
Οι εργάτες χαμογέλασαν κι έτριψαν
με το χιόνι τα κατακόκκινα τους μάγουλα.
Η Αγάπη τους χάρισε φιλί κι ένα
κουφέτο για να ονειρεύονται τις όμορφες
που έμελλε να έχουν το ίδιο με αυτή
όνομα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου