Είσαι η στρογγυλή σελήνη
του Αυγούστου η σκληρή
που ακονίζεις το μαχαίρι
και βαθαίνεις την πληγή
Σωτηρία εγώ δεν βρίσκω
σαν κοντά σου περπατώ
το φαρμάκι κι αν σταλαζεις
εγώ σ' έχω γι' ουρανό
Ουρανός που τη μπλε χάντρα
τη χαρίζει στα παιδιά
και μονάχη μου μ' αφήνει
να θρηνώ στα σκοτεινά
Τρέχουνε τα δάκρυα μου
και ποτίζουν την αυλή
τα σγουρά βασιλικά σου
της μυρτιάς λεπτό κλωνί
Τα φοράς εις τα μαλλιά σου
όμορφος σαν εκκλησιά
κι οι πιστοί σ' ακολουθούνε
και σε χάνω στα μισά
Ουρανός που τη μπλε χάντρα
τη χαρίζει στα παιδιά
και μονάχη μου μ' αφήνει
να θρηνώ στα σκοτεινά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου