Αποτυχία

Θα ήθελα να σε είχα γνωρίσει πολύ 

πιο πριν.

Τότε που άπλωνα σεντόνια στα

σκουριασμένα σύρματα της πατρίδας 

κι έρχονταν η αύρα από την παραλία 

και τα κοκάλωνε με το αλάτι της.

Θα ήθελα από πιο παλιά να σε ήξερα.

Τότε που αναμείγνυα το κόκκινο 

και το μπλε χρώμα για να πάρω 

εκείνο το πεθαμένο μελιτζανί. 

Έπαιρνα το χρώμα και ζωγράφιζα 

ηλιοβασιλέματα, κυρίες προχωρημένης 

ηλικίας και βυζαντινά σκουλαρίκια 

μη λείψει από τον κόσμο η ομορφιά. 

Θα ήθελα να είχες έρθει εδώ στη 

νεότητα μου.

Τότε που μοίραζα φέιγ βολάν έξω 

από νηπιαγωγεία και εκκλησίες 

κι η μάνα φώναζε να έρθω σπίτι 

για να χαμογελάσουν οι γωνίες του 

σαλονιού. 

Αχ πως πίκρισε τελευταία ο καφές.

Αχ πως ζεματίστηκαν τα πέλματα 

από την άσφαλτο. 

Αν ήσουν εδώ από παλιά θα είχα κολλαριστά 

σεντόνια, χρώματα πολλά και φέιγ βολάν 

σε σχήμα καρδιάς. 

Μα εσύ προτίμησες να μείνεις ανεξεταστέος

στον έρωτα και οπαδός μιας επαρχιακής 

ομάδας καταδικασμένης στην αποτυχία.