Ήτανε μια ροδακινιά
ένα ανθισμένο δέντρο
τις ρίζες άπλωνε παντού
στης γης μέσα το κέντρο
Φύσηξε άνεμος πολύς
και πήρε τα ανθάκια
τα 'φέρε στα μαλλάκια σου
κι έλαμψαν τα σοκάκια
Εκεί που περπατάς εσύ
μικρή αγαπημένη
με σώμα τόσο αγγελικό
της μούσας ερωμένη
Έκλεψα δυο κλωνιά κι εγώ
μήπως και ομορφύνω
τα πέρασα στο πέτο μου
έρωτας για να γίνω
Έρωτας που διψουν πολλοί
να έχουν στο πλευρό τους
να ελαφραίνει η καρδιά
να ζουν τον πειρασμό τους
Εκεί που περπατάς εσύ
μικρή αγαπημένη
με σώμα τόσο αγγελικό
της μούσας ερωμένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου