Τρώει φωτιά το στήθος μου
τα πάντα ειν' καμμένα
δίπλα βουίζουν πυρκαγιές
τι θα γινώ οϊμένα
Οι φλόγες με τυλίγουνε
δεν έχω που να πάω
μέσα σε πύρινο κλοιό
τρέμω παραπατάω
Τρέχουν τα δάκρυα βροχή
μα η φωτιά δεν σβήνει
γίνηκε κόλαση η γη
και μια βλαστήμια φτύνει
Ζητώ πηγή ζητώ νερό
ζητώ την αγκαλιά σου
λίγη να φέρει μου δροσιά
να σώσει τα φτερά σου
Αυτά που με πηγαίνουνε
σε παραδείσου χώρα
και δεν μ' εγκαταλείπουνε
μονάχη σαν και τώρα
Τρέχουν τα δάκρυα βροχή
μα η φωτιά δεν σβήνει
γίνηκε κόλαση η γη
και μια βλαστήμια φτύνει.
Λενιώ μου καλημέρα. Βλέπω πως έχεις κάνει τους στίχους σου πιο πολύ για να μελοποιηθούν. Μακάρι να υπήρχε τέτοια δυνατότητα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμένα όμως μου μιλάει στην καρδιά περισσότερο η ποίηση, που με αυτή σε γνώρισα , και θυμάσαι στην αρχή που δεν την καταλάβαινα; Με το βιβλίο σου την λατρεψα να το ξέρεις! Να είσαι καλά εύχομαι.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιράκι να έχεις. Θα χαρώ να τα πούμε κι αλλιώς.
φιλιαααα! 🤗
Ρουλα μου χίλια ευχαριστώ
Διαγραφή🧡😘
ΔιαγραφήΝα που συμφωνεί μαζί μου και η Ρούλα, Ελένη. Κάτι που έχω πει και εγώ. Πολύ όμορφο το ποίημά σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ θερμά φίλε μου
Διαγραφή