Ο προορισμός των θαυμάτων

 Αλίευσα πορφυρό του δειλινού 

από τη θάλασσα και σου έφτιαξα 

επίσημη μια φορεσιά για να κυκλοφορείς 

στις στοές και στα διαζώματα 

της πόλης τα απογεύματα που

αργοπεθαίνει η μέρα με μια ανοιχτή 

πληγή στο στέρνο. 

Βαθιά πληγή σαν κόκκινο μήλο 

φαγωμένο από κοριτσιού αμίλητο 

στόμα. 

Μια πορφυρή φορεσιά που τονίζει 

τα αδρά χαρακτηριστικά σου.

Πόσο πολύ σου πήγαινε με άρχοντας 

μοιάζεις που δυο βασίλεια κρατά 

στα χέρια ύστερα από δύο νικηφόρες 

εκστρατείες στα ανατολικά της υφηλίου. 

Εκεί να ζεις, εκεί να σπαταλιέσαι και 

να αγαπάς παρέα με εκατοντάδες 

αυλικούς και πρόθυμες γυναίκες

που καλλιεργούν αμπέλια, ελιές και

σιταροχώραφα με το πείσμα ενός 

πρωτόβγαλτου παλικαριού. 

Με κερνάς κρασί ακριβό και το πίνω.

Αλαργεύει ο νους, σε πλησιάζει το σώμα. 

Σμίγουμε κάτω από διάττοντες αστέρες 

σαν δυο μακροσκελείς προσευχές που

απέξω τις ξέρουν τα πουλιά και στα

παιδιά τις λένε. 

Γεύομαι την ανάσα σου και μόνο έτσι 

συνεχίζω να ζω φασκιωμένη με τα

ακριβά σου ρούχα.

Χορεύω για εσένα, γλεντάω για εσένα 

πορεύομαι στον κόσμο με αβασάνιστα 

βήματα και θαύματα κάνω.

Σου χαρίζομαι κι όσο με θέλεις τόσο 

σε θέλω, μέτρο μας μόνο το άπειρο. 

Κράτα μου το χέρι απόψε στον κόσμο 

θα γεννηθούν εκατοντάδες χιλιάδες 

παιδιά που θα σου μοιάζουν κι εγώ 

έχω δουλειά πολλή μέχρι να τα αναστήσω. 

Μην τα διώκεις. 

Έλαβε μέρος στο 34ο Συμπόσιο Ποίησης 

της Αριστέας μας και την ευχαριστούμε

θερμά για το ακαταπόνητο έργο της.