Αφορισμός

Φορέσαμε προχτές ξανά 

του έρωτα στεφάνι 

την ώρα που στα πέλαγα 

κλαίγαν οι κορμοράνοι 

Θρηνούσαν τα μικράκια τους

που έχασαν μια μέρα 

τότε που οι ναύτες της ακτής 

έπαιζαν τη φλογέρα 

Τ' αγκάθια μας αγκύλωναν

και έτρεχε το πύον

μαζί με το αί­μα το πηχτό 

που εβόα σαν ηχείο 

Όλα τριγύρω πνίγονταν

στο αίμα και στο δάκρυ 

βροχή ξεκίνησε ψιλή 

στης γης όλα τα μάκρη 

Ο έρωτας μας κάγχαζε 

πως γνώριζε τα πάντα 

και πήρε τα βαριά κλειδιά 

και τα 'κρυψε στη γλάστρα 

Τ' αγκάθια μας αγκύλωναν

και έτρεχε το πύον

μαζί με το αί­μα το πηχτό 

που εβόα σαν ηχείο.