Χαϊκου

Τούφες στον φράκτη

δροσερή ορτανσία -

επιβλητική.

*

Μια ορτανσία

αφράτο χώμα ζητά -

Χλωμή δες στέκει.

*

Η ορτανσία

λύγισε απ' το βάρος-

μίσχος τρυφερός.

*

Ροζ μπλε τα άνθη

του κήπου ορτανσία -

άοσμη φύση.

*

Ρίζες απλώνει

ορτανσία του θέρους -

λαφρυ το χώμα.

*

Πλούσια άνθη

μαγκιορα ορτανσία -

θαύμα θερινό.

*

Οι ορτανσίες

ορθώνουν ανάστημα -

πλούτος τα άνθη.

*

Δέχεται φιλιά

ορτανσία του βάζου -

θωπειες παιδιών.

*

Σειρές τα άνθη

πάνω στα σκαλοπάτια -

ροζ ορτανσίες.

*

Μπουκέτα φτιάχνουν

ολοδροσες ορτανσίες -

κρύβουν τα φύλλα.

*

Λίπασμα βάλε

το χώμα εμπλούτισε -

μωβ ορτανσίες.

*

Γιοματη γλάστρα

φυτά της ορτανσίας -

ρίζες εξέχουν.

*

Η ορτανσία

ασφυκτιά στο χώμα -

βράχο καταλει.

*

Ροζ ορτανσίες

βροχοκηπους στολίζουν -

ταξιανθίες.

*

Οι ορτανσίες

δροσοσταλιδες κλείνουν -

όργια τα άνθη.

*

Μωβ ορτανσίες

πένθιμα τα χρώματα -

υγιή τ' άνθη.

*

Οι ορτανσίες

ζωηρόχρωμα άνθη -

μάτια πλανευουν.

*

Ξερά τα άνθη

πέταλα μαζεμένα -

τσάι να φτιάξει.

*

Κόβω τους μίσχους

βαραίνουν τα δάκτυλα -

Μωβ ορτανσίες.

*

Βαριές αγκαλιές

μπουκέτα ορτανσίας -

κόρη διαβαίνει.

Παρέα με το πληγωμένο ελάφι

Παρέα με το πληγωμένο ελάφι

Αφόρμισαν  οι πληγές μου αγάπη, 

πύον κίτρινο στάζουν και αραιό αίμα.

Πολλές πληγές σκαμμένες βαθιά σαν

τις χαρακιές που αφήνει το υνί πάνω

στο υγρό απ' την πρωινή δροσιά χώμα

Περιζώνουν το σώμα μου όλο.

Το στήθος, την κνήμη, τα μπράτσα, τα 

γόνατα, την πλάτη και τους λαγόνες.

Μοιάζω με το πληγωμένο ελάφι που 

ξέφυγε από δόντια άγρια και τρέχοντας κηλίδες αίματος αφήνει πίσω του μέχρι την φωλιά του να βρει, με την απαλή του γλώσσα επί ώρες να τις γλύψει, γιατρειά για να  δώσει.

Μια μέρα ζωντανά έζησα παρόμοιο περιστατικό.

Νοέμβρης ήταν με τα κυκλάμινα να ζώνουν σαν έρπητες την γη.

Ακολούθησα τα αιμάτινα ίχνη και στο γιατάκι του έφτασα λαχανιασμένη.

Τα μάτια κάρβουνα αναμμένα, τα πόδια του καταφαγωμένα σαν τα κουπιά που τα βρήκε η τρικυμία.

Με γάζες πολλές το περιέθαλψα ποτισμένες στης αλόης το διαφανές υγρό.

Επέζησε και τις Αχαιρούσιες στράτες δεν πήρε, οβολό να δώσει στον βαρκάρη την άπιαστή του ταχύτητα να διαπραγματευτεί 

Αποχωρησα αν και ανοιχτά μείναν τα τραύματα.

Η μνήμη μου το ξύπνησε, το άγος μου σαν είδα μπροστά να προβάλλει.

Μου λείπουν τα φάρμακα και τα ιάματα να περιδέσω το άρρωστο σώμα.

Κάποιοι μου είπαν πως υπάρχει ένα μέρος γεμάτο κάκτους, αθανάτους κι αλόες παχύφυτες.

Τον γνωρίζω αυτόν τον τόπο μια κι εσύ εκεί ζεις και γιατρός των ουρανών είσαι.

Ξέρεις οι άγγελοι δεν κρατάν μυστικά και χάρτες και χρυσόβουλα μου φέρανε από εσένα.

Αδύναμα τα πόδια πώς να φτάσουν ως εκεί πέρα;

Άπλωσε την θεόρατη σκάλα των άστρων κι έλα προς τα εδώ στις βαθιές πληγές ίαμα να φέρεις και 

παχύρευστα υγρά κλεισμένα ερμητικά σε μπουκάλια.

Οι ουρανοί γιατρεύτηκαν.

Μόνο εγώ σπαρασσόμενο είμαι σώμα.

Πονάω, θλίβομαι και αέναα σε καρτερώ.

Του ελαφιού θα σου δείξω την σπηλιά και κιλίμι θα στρώσω

στους σταλαγμίτες με άσπρη ποδιά να μας πλησιάσεις. 

Αφόρμισαν οι πληγές μας και ο καύσος μας ταλαιπωρεί.

Τους απόρθητους κήπους σου φέρε, το αθάνατο να μας κεράσεις κρασί

απ' τα τέμπλα των ξωκκλησιών.

Νυχτερινές μεταλλάξεις

Απομακρυνσου σου λέω μια νύχτα απ' τους βυθούς

που έχεις στήσει το κονάκι σου δίπλα στα φύκια, στις κασέλες

και στους ιππόκαμπους.

Θα είμαι εδώ με ένα κερί στο χέρι.

Ξέρεις πόσο αγαπώ τις νύχτες με τα ισχνά μισοφέγγαρα.,

και το μυτερό τακούνι της πούλιας.

Ποτέ δεν κοιμάμαι, ξάγρυπνο το σώμα παίρνει αγκαλιά

δράκους και φαντάσματα και σε κάστρα κλειστά έφοδο κάνει.

Και τι δεν βρίσκουμε εκεί δεν φαντάζεσαι.

Αρχαίες πόρπες, μπλε φυσητά μπουκάλια με κιτρινισμένα μηνύματα,

γλαρόφτερα και μπονζάι κέδρων και ευκαλύπτων.

Δεν αγγίζουμε τίποτα, οι φύλακες των κάστρων είναι αυστηροί.

Κρατούν αρμαθιές με μπακιρένια κλειδιά και πουγκιά με χρυσάφι.

Δεν μας βλέπουν γιατί μας δίνεται η χάρη αόρατη να έχουμε μορφή.

Μια φορά μόνο ξεχάσαμε ένα πουκάμισο κι αμπαρωμένες

βρήκαμε τις θύρες για μέρες πολλές.

Σπρώχναμε δοκιμάζαμε την αόρατη φύση μας να μπει απ' τις χαραμάδες,

τίποτα.

Ακούγαμε θορύβους, σύρσιμο ερπετών .

.και δόντια να τρίζουν, δεν ξαναπήγαμε για καιρό ακούγαμε

και την κουκουβάγια που θρηνούσε, φοβηθήκαμε λίγο.

Φορέσαμε μαύρη χάντρα στον λαιμό για να κοπάσει το κακό.

Τα καταφέραμε καλά κι άνοιξαν οι θύρες μόνο που έλειπαν οι φύλακες

κι εκείνο το γλαρόφτερο είχε κρεμαστεί απ' τον πολυέλαιο.

Ελεύθεροι ανοίξαμε τα μπαούλα, το κάστρο κάγχαζε, μόνο

εμείς το ακούγαμε, μη φοβάσαι.

Τα μπαούλα γεμάτα σπαθιά και χιτώνες. Στο τελευταίο βρήκαμε

μια βαλσαμωμένη κόρη με μαλάματα πολλά στα χέρια και

δάκτυλα υπερφυσικά μακριά.

Φύγαμε παίρνοντας μαζί μας τρία σπαθιά ενυπόγραφα.

Τα κρατώ ακόμα πάνω από το τζάκι και λέω πως τρόχισμα θέλουν, έλα!

Συνεννοήθηκα με τα πλάσματα της νύχτας και σε περιμένουν,

ξέρουν πως η αρμύρα σε μεταφέρει στης λήθης τα μονοπάτια...μην πας!

Εδώ ο κόσμος ολοχρονίς τα πτερύγια της φώκιας προσκυνά.

Εδώ οι νύχτες στρώνουν πορφυρά χαλιά για να διαρκεί το λυκαυγές ώρες πολλές.

Εδώ μαθές τα κορίτσια φορούν ξώφτερνα παπούτσια και τρώνε άσπρα κουφέτα.

Έλα σου λέω. Θέλω να ενδυθώ το σώμα σου διάφανη να μην γίνομαι τις νύχτες.

Η βαλσαμωμένη κόρη σε περιμένει, γητευτή των μικρών θαυμάτων, ελευθέρωσε μας.

Αυτές οι αποδράσεις με κούρασαν κι εσένα ζητώ.

έτσι μήπως και βολέψω το σώμα μου στα κερινα φτερά σου και

μάθω να πετάω πάνω από τους ύφαλους και τις κεραμοσκεπές.

Ήρθε ο καιρός να βγω στο φως και γήινη να γίνω με αρωγό το αίμα σου

και το αιώνιο χαμόγελο σου.

Το τρίο της αποβάθρας

Το τρένο αφού σφύριξε τρεις φορές αναχωρησε. Άδειασε η αποβάθρα και μόνο μια γυναίκα που φορούσε ένα καπέλο με φτερά στρουφοκαμηλου δεν το πρόβαλε. Στο ένα χέρι της κρατούσε ένα κλουβί με ένα καναρίνι που έστεκε βουβο και στο άλλο χέρι κρατούσε ενα καλογυαλισμένο βιολί.

Οι αποσκευές της ελάχιστες μια μπορντό μικρή βαλίτσα με ρόδες. Στο χερούλι της δεμένο ένα καναρινι μαντήλι. Στάθηκε στο ξύλινο, χαραγμένο με μονογράμματα παγκάκι και ισιωσε το αερατο φόρεμα της στο χρώμα του πάγου με κάτι τεράστια, κόκκινα άνθη πιθανόν καμέλιες.

Ο επόμενος συρμός θα έρχονταν σε σαρανταπέντε λεπτά. Ακούμπησε το βιολί στους ώμους και άρχισε να παίζει ένα κλασσικό κομμάτι. Το καναρίνι παρασυρμένο απο τις νότες πήρε να καλαηδαει θαρρετά συγχρονισμένο με τις μελωδίες του οργάνου.

Πιο πέρα εμφανίστηκε ένας κουλουρτζης με την ζεστή πραμάτεια του που την παρακολουθούσε μαρμαρωμένος απ' την μαγεία των ήχων Μάλλον θα άκουσε τις μελωδίες και θα ήρθε. Πέρασαν δέκα λεπτά και ενθουσιασμένος την πλησίασε. Πρόσφερε στο καμαρίνι φρέσκο κουλούρι και ασπάστηκε το χέρι της δεσποινίδας με μια ιπποτική κίνηση. Ύστερα κάθισε δίπλα της στο παγκακι μαγεμένος. Φορούσε παπιγιόν, ένα σκούρο παντελόνι, πουκάμισο λευκό κι ένα στενό γιλέκο πορτοκάλι χρωματος.

Είχε ένα όμορφο και δροσερό πρόσωπο και στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα καπέλο γεμάτο με μπακιρένια κέρματα. Εντύπωση έκανε το μπαστούνι του που ηταν από ξύλο δρυός και είχε κοκκαλινη λευκή λαβή σαν ξεπεσμένος λόρδος έμοιαζε. Η γυναίκα απορροφημένη δεν ένιωσε την παρουσία του και συνέχισε να παίζει πιο ελαφρά τώρα κομμάτια. Το καναρίνι τσιμπολογουσε και κατά διαστήματα δοκίμαζε τις γλυκές του μελωδίες σύμφωνες πάντα με την παρτιτούρα του βιολιού.

Κάποια στιγμή ακούστηκε μια φυσαρμόνικα και στην αποβάθρα πρόβαλε ένας πιτσιρικάς με σκισμένο γαλάζιο πουκάμισο και τριμμένο τζιν.

Η κοπέλα αντιλαμβανόμενη το όργανο σταμάτησε να παίζει και εστίασε την προσοχή της στο μικρό χαμίνι. Πότε της δεν είχε ακούσει τέτοια γλυκοηχη φυσαρμόνικα. Έβγαλε το καπέλο της και χαιρέτησε. Το παιδί βλέποντας την αποδοχή συνέχισε να παίζει όλο και πιο αιθέρια. Ο χρόνος περνούσε και ο συρμός θα έφτανε σε λίγο. Πύκνωσε ο κόσμος και το τρίο στο παγκάκι μασουλουσε αδιάφορο το κουλούρι του. Το τρένο εμφανίστηκε και οι τρεις σύντροφοι αποφάσισαν να πάνε από κοινού στην διπλανή πολιτεία που διοργανώνονταν μια μεγάλη εμποροπανήγυρη. Θα έμεναν μια εβδομάδα. Ο λόρδος, ο πιτσιρικάς κι η γυναίκα σίγουρα θα έβγαζαν πολλά γρόσια. Ξετρελαμενο το αγόρι θα αγόραζε πολλά κόκκινα κοκκορακια που τόσο αγαπούσε. Το κατάμεστο τρένο ξεκίνησε. Το καναρίνι χορτάτο αποκοιμήθηκε. Είχε ανάγκη πολλή να ξεκουράσει τις χορδές του, το περίμενε εξάλλου πολλή δουλειά.

 

Η ακρόπολη της πέτρας

 Nikki

Το σκηνικό του τοπίου γύρω άλλαζε διαρκώς. Η σκληροτράχηλη μήτρα της γης έκοβε την ανάσα όσο προχωρούσαμε προς τον τελικό προορισμό

Κυρίαρχος παντού ο ήλιος η αρμύρα και η πέτρα και που και που λιγνα δεντράκια, αγκάθια και αφανωτοι θάμνοι. Χαμηλές ελιές, συκιές, γκορτσιες και φραγκοσυκιες  κάλυπταν αναρια το τοπίο 

Οι ελιές με τον ψιλό σαν ράμφος σπουργιτιου καρπό έδιναν αγώνα  να πάρουν ένα μέρισμα από το χώμα. Ο καρπός τους έβγαζε ένα θεϊκό λάδι

Κάθε του σταγόνα και μια μικρή κεχριμπαρένια χάντρα.

Μετά από μια ανοιχτή στροφή βρεθήκαμε μπροστά στην παντοκρατορία της πέτρας. Διπατοι και τριπατοι πύργοι σφιχτά δεμένοι μεταξύ σαν τα παιδιά που παίζουν την μέλισσα έκαναν ντεμπούτο μπροστά μας.

Ήταν η Βάθεια με τα οχυρωματικά πυργόσπιτα και τα χαλάσματα. Στενά παράθυρα σαν πολεμίστρες είχαν αντέξει επιδρομές κουρσάρων. Η καρδιά αντλούσε αίμα για να αντέξει το δέος που προκαλούσε το σκηνικό. Ατίθασα σκυλάκια καθώς και φτέρες φύτρωναν στις ρωγμές των χαλασματων δίνοντας ένα σάλπισμα ζωής στην αδηφάγα εγκατάλειψη τους. 

Ωδικά πουλιά 

φιλόξενη η ελιά 

κρισαρει το φως.

Το Γιβραλτάρ της ανατολής

Nikki 

Βαριά η καστροπορτα οδηγούσε στην ψημένη απ' την αλμύρα καστροπολιτεία. Σπίτια στο χρώμα της γης ανέβαιναν τον βράχο σαν την κανέλλια φοράδα που στα κοφίνια μέσα είχε το χρυσό στάρι της φαμίλιας.

Το σκουξιμο της φώκιας έσμιγε με την καμπάνα Του Ελκομενου Χριστού.

Στην ταπια τα κανόνια πυρπολουσαν λες ακόμα πειρατές και κατακτητές μη και μολεψουν τη γη τους νέοι άρπαγες.

Καράβι το κάστρο συνομιλούσε με την ψυχή του ποιητή που τις νύχτες έβγαινε ως την Αγία Σοφία για να κατευνάσει το Μυρτώο πέλαγος με κάθε λογής γητειες

Μονεβασιωτισσες κυράδες άξια ζύμωναν το ψωμί, ασπριζαν τα κονάκια και με το χέρι τους - που προέκταση είχε το τραγισιο νήμα - έπλεκαν την χοντρή φανέλα του κύρη τους. Έπαιρναν το δρόμο για την αυλή της κυρά Ματουλας για το βαρύ γλυκό. Τα παιδιά τραγουδούσαν: Λουλου βάι βάι λουλου λουλούδι της Μονοβασιας. Καρδιοχτυπουσαν οι καλοκυραδες και τα ξεβασκαναν με τις προσευχές των προγιαγιαδων.

Στέμματα ήλιου 

καταντικρυ πέλαγος 

πλοίο ο βράχος.

Οι δικοί σου ήρωες

Μην ξεχνάς στο ουράνιο κρυσφήγετο που κοιμάσαι

κλαράκια βάγιας να στρώνεις να έρχονται

οι ήρωες να σε συναντούν μαζί τους να μοιράζεσαι

ώρες δοξαστικές.

Κι είχες πολλούς ήρωες που αγαπούσες και

συνδιαλεγόσουν μαζί τους στα φεγγερά παράθυρα

της ζωής.

Το κορίτσι που μάζευε ασημόχαρτα κι έφτιαχνε

ανεμόμυλους που τους πουλούσε στα πλωτά παζάρια.

Θυμάσαι την ζακέτα του;

Όλη γεμάτη τσέπες παραφουσκωμένες με όνειρα.

Κάθε μέρα πρόσθετε κι από μία άλλη κι εσύ

γελώντας του χάριζες νήματα στα χρώματα της ώχρας

να έχει ο κόσμος γη να πλαγιάζει τα απομεσήμερα.

Μην ξεχνάς λοιπόν τα βαγιόφυλλα απ' αυτά

που στεφανώνουν τα παλικάρια που έμειναν

τα χέρια τους πάνω στην κάνη σε ένα διάσελο ψηλά.

Θυμήσου το μην και πικραθεί το αγόρι που

ορφάνεψε από ψωμί και χώμα έπαιρνε και έπλαθε

τους καλόσχημους άρτους με προζύμι αληθινό

απ' το σκαφίδι του ήλιου.

Έρχονταν τα πουλιά, τσιμπολογούσαν τα ψωμιά

κι έφτιαχναν τις φωλιές τους στης κυρά Ξένης

το παράπηγμα.

Γέμιζε η γειτονιά με μελωδίες και ξαφνιάσματα νεοσσών.

Χαίρονταν τα κορίτσια κι έδεναν πολύχρωμους φιόγκους

στον φράκτη του φτωχόσπιτου.

Αμολυτά έμεναν τα μαλλιά τους να κυματίζουν

σαν τα χρυσά στάχια στο αντάμωμα τους με τον λεβάντε.

Κι αν βαγιόκλωνα δεν βρεις μην πικραθείς καθόλου

σου έχω εγώ πολλά δεμάτια για να πάρεις.

Μην φανταστείς πως κλάδεψα κανένα δέντρο

τουναντίον στα ματωμένα γόνατα

των παιδιών τα βρήκα αποξηραμένα

να με περιμένουν στην κλίνη σου

σε βραγιες να τα αποθεσω, κρυφά να δαμάζεις

τα αρμυρά κύματα της λήθης με τα θορυβώδη

ταμπούρλα του ερωτα

Αέναα στα χέρια μου να σε κρατώ σαν το μαλαματένιο

κλειδί που ανοίγει όλες τις θύρες των πνισμένων

με κισσούς  και αγράμπελες μεγάρων της

μνημοσύνης.