επ' αφορμή μιας βροχής

Σήμερα εκλιπαρούσα
Να 'ρθει η βροχή
Κι ήρθε
Παρότι δεν είχα στέγαστρο
Κίτρινο πανωφόρι
Φιδίσια χέρια να γλιστρώ
Ήρθε να με δαμάσει
Με σφύρα κι άκμονα να με γνοιαστεί
Σύριγμα πρωινό
Πριν σπάσει ο ιμάντας
Μια μολυβένια μπόρα ορμητήριο της ψυχής

Δική μου πιστή μου αδερφή
Βροχούλα της πέτρινης θλίψης!

Μάλωσα με τον ήλιο σήμερα
Εγώ που τα σκαλοπάτια του
Γυάλιζα ασταμάτητα
Τώρα τον αποδιώχνω
Ίσως οι αχτίδες του καυτές
Ίσως το μεθύσι του πλάνο
Ζητώ το σύννεφο
Του αρχάγγελου το τόξο
Βυθίζομαι στα νερά σήμερα
Κι είναι μια αναβάπτιση αυτή
Ένας δρόμος που με διασταυρώνει
Με τα δάκρυα των πουλιών

Δικά μου πιστά μου αδέρφια
Οδηγοί του ανεξερεύνητου!

Τραβάω τις κουρτίνες
Ανοίγω τα στόρια
Τα βουνά χαμογελούν
Τα δέντρα επαίρονται
Κλείνει θριαμβικά
Η χλόη το στόμα
Καταπιόνας δροσιάς
Τρίζει το πόδι της μάνας
Τι ευτυχία να υπάρχεις ακόμα
Τι ευτυχία ν' απλώνεις το χέρι
Και βουβό ένα χνούδι να σε χαϊδεύει

Δικά μου πιστά μου σημάδια
Συμβουλάτορες της νύχτας!

Κοίτα το δίχτυ
Απ' τη χρήση τρύπησε
Χωράω να βγω
Αγαπώ τα σύννεφα
Που τα διαπερνάει το φως
Όμοια με τούτο το δίχτυ
Εδώ στο νότο
Περισσεύουν τα παράθυρα
Αλλά τα τείχη βαριά
Κι αδιαπέραστα
Ήξερε ο ποιητής
Μαθαίνω να περιγράφω
Μαθαίνω την ανάσα να κρατώ
Μια ανάσα ακόμα κι αναδύομαι
Στον κόσμο μου φραγμένες ως χτες οι ακτές

Δικές μου πιστές μου αδερφές
Ταξιδιάρικα μου τάζουν σκαριά κι άνυδρα μέρη

25 λέξεις # 4

Στολίστηκαν βλέμματα
         οι τοίχοι
   Έλα καρδιά μου
   να βρεις το φως
     το ανέσπερο
Το σκότος της ψυχής
    να λεπτύνεις
Τα μοσχοκάρφια
  της ευτυχίας
καρπίζουν εδώ!

           *
      Χέρια και μάτια
περιστοιχίζουν μια καρδιά
 Ολοπόρφυρη καθώς είναι
    τραβάει ίσα τα βέλη
        τους ίσκιους
      και τα τελώνια
Κορμοί κλώνοι και φύλλα
  και στο εικονοστάσι
        του δρόμου
 μια καρδιά υμνωδός
     κλυδωνίζεται!

Το πρώτο ολιγόλεκτο έλαβε μέρος στο δρώμενο
της φίλης Μαρίας Νικολάου "25 λέξεις"
το επόμενο ήταν η δεύτερη μου επιλογή κι είπα
μην στην αφάνεια ατυχήσει!

η γη των τραγουδιών

Στις αλάνες χορεύουν
Τα τραγούδια που δεν ειπώθηκαν
Τραβάνε ψηλά
Κι οι άγγελοι ζηλεύουν
Τα σώματά τους
Επιπλέουν στα ουράνια
Σαν πειρατές μ' άμορφα πρόσωπα
Τα σύννεφα κουρσεύουν
Απλώνουν την πραμάτεια τους
Στις πόλεις με τους χρυσούς εξώστες
Τα τραγούδια των εραστών
Όμοια έμβρυα μιας κύησης άχρονης
Που οι μύστες στα όνειρα τους
Υπογράφουν την έλευσή τους
Με μάγμα πύρινο απ' τις φωτιές των πλανητών

Σε περγαμηνές γράφουν οι ανάσες
Τους άγραφους στίχους
Και τις μελωδίες κεντούν στα νερά
Παίρνουν αυλούς καλαμιάς
Και άρπες αρχαίας γιορτής
Στα λουλούδια να τα εμπιστευτούν
Στων πλειάδων τα σύννεφα
Να τα βαφτίσουν
Αγάπη τα τραγούδια
Που δεν ειπώθηκαν
Έρωτας σφοδρός που γεμίζει
Τους αμπελώνες με χυμούς ελάτης
Να έρθει ο Διόνυσος με άσπρα τα βλέφαρα
Να παίξει πάνω στους μηρούς των κορασίδων
Ρυθμούς σαγηνευτικούς

Στους αστεροειδείς κατέφυγα
Για να τα βρω
Σε χρόνους υπερβατικούς
Ένα ψήγμα τους ζήτησα μικρό
Τα ακολούθησα
Σαν ο γητευτής τις οπλές των άστρων
Κι εμβρόντητη μια νύχτα
Σε πανωφόρι αγαπημένο
Στην τσέπη της καρδιάς
Απόκριση πήρα και μήνυμα
Δικό τους
Τα κέρδισα!
Επηρμένα ήρθαν κοντά μου
Με δίκοπα μαχαίρια στους ιστούς
Δεν φοβήθηκα
Τι είχαν τη ζέστα σου
Δεν απόρησα
Τι είχαν το αίνιγμά σου
Κι ένα μεγάλο στόμιο στο μέτωπο
Απ' όπου μια φωνή με καλούσε
Στα νυχτέρια να πάω των ερωτιδών
Με βέλη να νικήσω
Του σκοταδιού τον οστέινο γίγαντα
Αγάλματα ιερά να στήσω στο όνομά σου
Κιθαρωδούς μαυλιστικούς
Στους κήπους σου να φέρω να γελαστείς!

Έλαβε μέρος στο 10ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε καθ' ομολογία
τόσο άψογα η φίλη Αριστέα μαζί με άλλες 31 υπέροχες συμμετοχές!!!

το γαντζάκι του έρωτα

Σήμερα έμαθα γιατί ανθίζουν οι λεμονιές
Είχα χρόνια που θήτευα στη φύση τους
Περιπλανήθηκα
Ρώτησα
Άκουσα προπαντός άκουσα
Κι αμφέβαλα τόσο στο δρόμο που σιγά σιγά
Έφτασα στον άτακτο κόσμο των εντόμων
Σαν επιστήθιος φίλος ψηλά να ζυγιστώ
Πήρα πολλά δίνοντας μόνο ανάσες
Πολύτιμες απόχες νοημάτων κρατώντας
Στο μεταίχμιο του χρόνου έφτασα
Και πάνω εκεί τις απαρχές της ιστορίας μου σκάλισα
Ίσως γι αυτό κι αυτή η κιτρινοπράσινη
Πεταλούδα που έρχεται κι επικάθεται συνεχώς
Στης σκέψης μου το νοτισμένο μύλο
Χωρίς ποτέ να ζητά δεσμεύσεις και όρια στενά

Κάτι σαν εξαγνισμό το ένιωσα
Εκείνο το γαντζάκι του έρωτα   
Που αναφορικά με οδήγησε στα πανάρχαια μυστικά:
Πως οι χυμοί ανερώτητα τρέχουν σαν κραυγές στο σώμα
Πως τα πέταλα αργά προετοιμάζονται βαθιά μέσα στις ρίζες
Και τα στεφάνια περιμένουν στις πύλες ολάνθιστα
Για να παραστούν στις τελετές των εκλεκτών
Γόνιμα έμαθα το έλασσον
Αποστάζοντας τις ρίμες είδα το μέγιστον
Γιατί
Επικλινής θα πρέπει να σταθείς στο νερό για να καρπίσεις
Έτσι κι εγώ ονομάτισα νύμφη τη στιγμή
Και πικραμύγδαλο σκληρό όλη τη γνώση του πάθους

Έρωτας είναι ο λεμονανθός λαβωμένος
Πηγαίο ρεύμα η άχρονη ομορφιά του
Και τ' αρώματα κρυφά ραβασάκια παράνομων εραστών
Που άμεμπτοι έμειναν στην κλίνη του χρόνου
Κι εγώ γεννημένη μέσα στα λεμονοδάση δίπλα στη θάλασσα
Είχα την τύχη να γυρίζω τους τροχούς
Μέχρι να φτάσω στα κύματα
Εκεί που σε γνώρισα
Όμοιος Πήγασος να δουλεύεις το στίχο
Να σκορπάς ανθούς στα πελάγη
Να γητεύεις τις μέδουσες με το γέλιο σου
Κι απ' το αίμα των οδυρμών να πληθαίνεις τα κάλλη σου
Είσαι ένας κύκλος που περιδινίζεται στα χείλη του Δεκέμβρη
Και κοντά μου έρχεσαι
Ολόκληρος ένα άρωμα γήινο
Που πριν το χαρώ στα φυτολόγια της μνήμης το κρατούσα
Άναρχο
Ηδυπαθές
Ανεξερεύνητο
Μυστηριακό σαν την προαιώνια μήτρα της γης
Που τους μύθους γεννά κι ανασταίνει
Πάντα ήξερα γιατί ανθίζουν της σάρκας οι λεμονιές!

Έλαβε μέρος στο 10ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε καθ' ομολογία
τόσο άψογα η φίλη Αριστέα μαζί με άλλες 31 υπέροχες συμμετοχές!!!
Ευχαριστώ που το περιβάλλατε με αγάπη!!!

χαϊκού λευκών ονείρων

Αχ! χορταράκι
το μπόι σου κάποτε
θα με περάσει

Χρήστος Τουμανίδης 

Στον υπόνομο
Χρυσό το δακτυλίδι:
Σπάταλη στιγμή

Ρωγμές στον τοίχο
Πώς γεμίζει το κενό;
Ρίζες απλώνω

Ξελογιασμένο
Της χάσης φεγγαράκι
Ποιος σε χόρτασε;

Το τραγούδι μου
Αθώος κορυδαλλός
Χωρίς λοφίο

Χρυσοήλιε μου
Φορτώνεις στο άρμα σου
Ώριμα στάχυα

Σε πλησίασα
Κι εσύ φτερουγίζοντας
'Εστρεψες αλλού                                                          

Σήματα καπνού
Στα φουγάρα της πόλης
Πάλι άργησες!

Χάλκινο βλέμμα
Κι απάνω σκαλωμένη
Αρχαία σκουριά

Στην ανομβρία
Τόσες ρίζες στο χώμα
Πως ξοδεύτηκαν!

Σε δακτύλιο
Πεύκου, δες λαξεύτηκε
Πρώιμος στίχος!

Σίγησαν πάλι
Οι φωνές στο κατώφλι
Άκαρπη στιγμή

Με μια δόνηση
Άλλαξαν οι κρατήρες
Μορφή και σχήμα

Χωνί γιασεμιού
Στολίζει τους ώμους σου
Ξελόγιασέ με...

Ξοδεύεις χρόνο
Μαζεύοντας πέταλα:
Λογάκια παιδιών

Βρέχει στη μνήμη
Κι απλώνονται κύματα
Στα μάκρη του νου

Δες πως ανθίζει
Το στέρφο περιβόλι
Με μια προσευχή

Ασημοκλωστή
Να φτιάξουν οι άγγελοι
Γυάλινες κρήνες

Μαρτύρισέ μου
Κόκκινη παιώνια
Ποια η ντροπή σου;

Σ' έρημα σπίτια
Ο κισσός τροπαιούχος
Λάφυρα φέρνει
 
Πέρα στον ήλιο
Ζεσταίνουν τις φλέβες τους
Οι κρύες πηγές

Πόρτα φτωχική
Με τρύπιο το διάδημα
Να μπει ο Θεός

Σε σκέπη λίμνης
Φαντάζουν τα νούφαρα
Μ' αψίδες γιορτής

Παιδάκι χλωμό
Στου φεγγαριού την κούνια
Μιλάς στον Θεό

Μικρή λεμονιά
Πως σκόνταψε τ' άρωμα
Σε δυο σου φύλλα

γιατί γράφω ποίηση (35 + 1 λόγοι)

- Για να μπορώ με μια λάμπα θυέλλης και μόνο
  να φωτίζω όλη τη γη

- Για να συνεχίσουν τα κυπαρισσόμηλα να είναι πικρά
  και γλυκιές οι αυταπάτες σαν ώριμοι λωτοί

- Για να φτερουγίζουν οι ερωτιδείς στις τοιχογραφίες

- Επειδή η νεότητα είναι το καλό χαρτί που η καρδιά μοιράζει
  όταν το αίμα βηματίζει στο άχρονο καλπάζοντας

- Επειδή στη θέα του ουράνιου τόξου ξεμπερδεύονται
  μονομιάς τα νήματα της μοναξιάς

- Επειδή κάθε Άνοιξη ματώνουν οι παπαρούνες στα λιβάδια

- Για να ακουμπώ το χέρι στη φωτιά κι αυτό να ψύχεται

- Για να διασαλεύεται η τάξη του σύμπαντος απ' το χορό
  δυο δροσοσταλίδων και μόνο

- Για να κονταροχτυπιέμαι με το σκοτάδι των ονείρων
  και να αριθμώ κάθε αυγή στο μαξιλάρι μου χιλιάδες
  φωτεινές κηλίδες

- Επειδή κάθε δείλι ξεχνάω τα βιβλία μου στα γόνατα
  των βουνών προσμένοντας τα τόξα της σελήνης
  μυστικά να με οπλίσουν

- Επειδή όταν σταματούν για να γευματίσουν οι κυνηγοί
  στα διάσελα χρησιμοποιούν αντί για σερβίτσιο πλατανόφυλλα

- Επειδή στις μοναχικές μου ώρες βουίζουν οι άνεμοι
  των χειμάρρων παραδίπλα μου

- Για να κλαδεύω τα γιασεμιά κι αυτά να μην θρηνούν
  απαρηγόρητα το"γιατί" της απώλειας

- Για να ανεβαίνουν οι χαρταετοί στον ουρανό με μόνο
  μια βρεφική ανάσα

- Για να γκρεμίζεται ο ήλιος στη θάλασσα χωρίς ούτε
  μια γρατζουνιά στην κνήμη

- Επειδή κάθε που σκάει ένα άνθος μανόλιας γελούν
  τα μελισσάκια στον ύπνο τους

- Επειδή όταν λυγίζουν τα στάχυα στους αργούς οι
  άρτοι στο σπίτι φουσκώνουν περήφανα θέλω

- Επειδή μόλις αντικρίσω ένα χελιδόνι αλλάζω επάγγελμα

- Για να κοντοστέκονται οι μύστες στους βωμούς
  μ' άδεια τα κύπελλα και ηδείς τους ουρανίσκους

- Για να χωρούν στο κασελάκι της μνήμης όλοι
  οι κρύσταλλοι του αλατιού

- Για να φτάνουν οι σχεδίες γεμάτες ελπίδες
  στα βραχονήσια με τους γλάρους

- Επειδή οι λαρυγγισμοί των κούκων μεταφέρουν
  στις ισημερίες διττά προμαντέματα που δεν εξηγούνται

- Επειδή στην κόψη του νήματος γεννιούνται οι μεγάλοι
  έρωτες αυτοί που τόσο γρήγορα κι εκπνέουν

- Επειδή το χώμα μυρίζει όμορφα μετά τη βροχή γιατί
  απλά και μόνο ανασαίνει το μπλε του ουρανού

- Για να βλέπω το αγκαθωτό περίβλημα των κάστανων
  σαν κι αυτή τη φράντζα της καλής μου νεράιδας

-Για να ακούω καθαρά τη θάλασσα κι όταν ακόμα
 σπάσει το τελευταίο κοχύλι στο παλτό του χειμώνα

-Για να κρατώ από το χέρι την αμυγδαλιά
 στο παγωμένο προαύλιο του ψυχιατρείου

-Επειδή όταν με προσπερνούν τα κύματα
 ο Πήγασος ποντάρει για μένα στη ρουλέτα του Θεού

-Επειδή κρύβω το κλειδί στον ξερό φίκο
 κι όταν επιστρέφω αυτός έχει βλαστήσει

-Επειδή κάθε που ψάχνω την τσέπη μου
 ένα περιστέρι μου ραμφίζει επίμονα τα παπούτσια

-Για να βρω βαθιά στο μαξιλάρι μου τα ξεχασμένα
 σχέδια των παιδικών μου βιβλίων δακρυσμένα

-Για βρίσκω τα φυλαχτά μου άθικτα
 στις μασχάλες των κεραυνών

-Για να μπαίνω από τα φινιστρίνια στο πλοίο
 όταν η μπουκαπόρτα έχει τραβηχτεί

-Επειδή τις νύχτες του Γενάρη χαμηλώνουν τ' άστρα
 φωτίζοντας ως κι αυτά τα τυφλά κελιά

-Επειδή με τα χέρια τραβώ αστερίες που ύστερα
 τους αγκιστρώνω στα σκοτεινά σου βλέφαρα

-Επειδή τα βράδια σαν καλώ τις Πλειάδες
 πάντα μια με πάει στο αθάνατο χιόνι των κορφών
 το όνομα της να προσκυνήσω

Δημοσιεύτηκε στην ποιητική σελίδα "Οι ποιητές του κόσμου"
που διατηρεί ο φίλος ποιητής Στρατής Παρέλης και τον ευχαριστώ

Καλή και Δημιουργική Χρονιά σε όλους

 

25 λέξεις # 3

 Κρατάς τα γκέμια
    αναφλέγεσαι
Στα καρουζέλ της ψυχής
         παίχτηκε
 Η τελευταία πράξη
  Σ' έναν κύκλο
            γίνονται όλα
 Κι η ζωή διάσπαρτοι
κύκλοι μικρών θανάτων
Στην κόψη του νήματος
       σε κέρδισα!

                *
 Μ' ένα στρόβιλο η ζωή
           ξεπετιέται
Εκεί το φιλί και το άπιαστο
 Εκεί το δάκρυ της χαράς
       μα κι η οδύνη
        του τέλους...
    Τα φτερά σε πάνε
       Εκεί που εσύ
       εξουσιάζεις!

Το πρώτο ολιγόλεκτο συμμετείχε στο δρώμενο
της Μαρίας Νικολάου "25 λέξεις" το δεύτερο
ήρθε συμπληρωτικά!

ανεπίστρεπτο

Χριστούγεννα απόψε, θα ανάψω όλα τα φώτα
Να γιορτάσω κι εγώ
Στο βάζο τα γαρύφαλλα μαραμένα
Κι εκείνη η πράσινη στεφάνη στο μέσο του βάζου
Σαν θηλιά μοιάζει ή μάλλον σαν διάνυσμα
Ονείρων πεθαμένων, μια πύλη που βγάζει
Στη ψυχρή αίθουσα των ειδώλων
Αλλά είναι Χριστούγεννα απόψε
Κι εγώ παρότι μόνη θα γιορτάσω
Άκου το χειροκρότημα  των άστρων για εμένα είναι
Με σκέφτηκαν κι αυτά τα ουράνια...
Έτσι θαρρώ πως δεν θα με ανακρίνουν στο μέλλον άλλο οι Θεοί σου!

Θα σταθώ εδώ δίπλα στο οβάλ τραπέζι
Θα ανάψω τσιγάρο κι όπως η στάχτη
Θα πέφτει ένοχα απ' το τρέμουλο
Πάνω στο ξύλο θα κάνω σχέδια πολλά
Γιατί ξέρεις οι πιο όμορφες μορφές μ' αποκαΐδια φτιάχνονται
Η τέφρα δεν πονά τις ρυτίδες, τις θωπεύει
Θα κάτσω εδώ λοιπόν ανήμερα Χριστούγεννα
Κι η γάτα μου αποφασισμένη θα εκλιπαρεί για ένα χάδι
Δεν ξέρω ίσως ενδώσω, ξέφτισε κι αυτή η κουβέρτα
Αλλά παραμένω ζεστή
Είναι που με τη φωτιά διαλέγομαι
Μην παίρνεις εσύ την ευθύνη 
Θα έχεις δει άλλωστε κάποιες κρυφές πληγές μου
Εσύ που δρόμους άνοιξες κάποτε στο αβέβαιο
Έλα εδώ στα στενά να με περιγράψεις!

Πολυλογώ το ξέρω, τι άλλο όμως μου έμεινε να κάνω;
Ίσως πάρω το μαχαίρι ν' ανοίξω ένα δυο χρυσούς καρπούς
-Εκείνο το μαχαίρι που το λέπτυνε το χώμα-
Ίσως ζήσω έτσι τ' όνειρο
Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κρύβει στο βάθος
Ένα σκληρό περίβλημα
Τι έχω να χάσω;
Αλλά είναι Χριστούγεννα απόψε
Κι εγώ θα σταθώ γυμνή μπροστά στους ουρανούς
Πολλά τα φωτάκια δεν θα φαίνομαι
Το πολύ φως τυφλώνει όπως κι αυτό το μαύρο της νύχτας!

Αν θέλεις έλα, έχω στεριώσει τη σκαλωσιά
Πάντα ανέβαινα σ' αυτά τα δώματα
Εκεί τα πολύτιμα και τ' ακριβά, τα συντηρώ επιμελώς!
Μην ανησυχήσεις ποτέ
Εκεί θα πλανιέμαι φορώντας
Το καρό σου πουκάμισο που ξέχασες προ ετών...
Σ' αυτά τα δώματα
Φυλάω με προσοχή τα μικρά φυλαχτά μου
Μόνο που διαλέγω πάντα ένα
Αυτό δεν θα στο δώσω
Το μόνο δικό μου στολίδι
Ένα χάρτινο φιλί που διαφύλαξε στεγνό η μνήμη
Τώρα κρέμεται στο δέντρο δίπλα στα ξωτικά
Γιατί είναι Χριστούγεννα απόψε και σκοτεινά σ' αναπολώ!

Έλαβε μέρος στο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" 
που επιτυχώς διοργάνωσε η me(maria) μαζί με άλλες
πολύ αξιόλογες συμμετοχές!

Κανείς δεν άκουσε τίποτα...

                          

Ακούστηκε ένα ανεπαίσθητο γρατζούνισμα στην πόρτα, κανείς όμως 
δεν άκουσε τίποτα... καθώς μετά το οικογενειακό τραπέζι, παραμονή
Χριστουγέννων, όλοι είχαν αποσυρθεί στη μαλακωσιά των στρωμάτων
και στου ύπνου τη γαλανή πλάνη.
Μόνο το χριστουγεννιάτικο δέντρο έμενε ξάγρυπνο συνομιλώντας  με τα
βαρύτιμα έπιπλα, με τα κομψά βάζα και με τους περίτεχνους πίνακες κι
ανυποχώρητο -αναλάμποντας- ξεκινούσε έναν αέναο αγώνα με τον κόσμο
του σκοταδιού και του ερέβους, σαν προανάκρουσμα μιας μεγάλης θυσίας!
Δίπλα το τζάκι σκόρπιζε το αντιφέγγισμα του ακούραστα σ' όλες τις γωνιές
του σαλονιού και σαν ανταμοιβή εισέπραττε χιλιάδες επευφημίες κι ένα
παρατεταμένο χειροκρότημα από τα καλά ξωτικά και τ' αερικά του σπιτιού,
κανείς όμως δεν άκουσε τίποτα...
Αυτή τη νύχτα όλα στο σπίτι ήταν μαγικά λες κι ένα ουράνιο χέρι να τα είχε
παστρέψει και να τα είχε στολίσει με τα πέπλα της ζεστασιάς της θαλπωρής
και της ασφάλειας.
Έξω στον κήπο, φώτα παντού, γαϊτανάκια χαράς απλωμένα στα δέντρα της
ζωής φώτιζαν μικρούς κόκκινους ιβίσκους και ναρκωμένες τριανταφυλλιές..
Ο ήχος στην πόρτα το ίδιο χαμηλός έκανε πάλι την εμφάνισή του.
Μία παρατεταμένη επίμονη επίκληση λες στο λουστραρισμένο ξύλο της
εξώθυρας.
Κάποιος ν' ακούσει, κάποιος ίσως να γνοιαστεί και να τη συμπονέσει...
Σήμερα είχε αποχωριστεί βίαια το αφεντικό της -που είχε την ευθύνη της -
κι είχε χαθεί στα χαώδη δρομάκια της πόλης σαν ένα νόμισμα που κατρακυλά
σε αρπακτικούς υπονόμους κι αφανίζεται!
Τρόμαξε πολύ, τον έψαξε αδίκως, τραύλισε ήχους θλιμμένους , και τώρα
μπροστά σ' αυτή την πόρτα στο τέλος του δρόμου ζητούσε μια φωλίτσα,
ένα καταφύγιο για να βγάλει απ' τη σκήτη της καρδιάς της το μαχαίρι της
μοναξιάς της στέρησης και της πείνας, κανείς όμως δεν άκουσε τίποτα...  
Έκανε προσπάθεια να ζεσταθεί αναπηδώντας ως το ρόπτρο αλλά άδικα,
τέντωσε τη γλωσσίτσα της να πάρει νοστιμιά απ' τον αέρα της χαραμάδας,
μάταια, άνοιξε τα ρουθούνια ν' αγγίξει τα μικρά πλάσματα της αρμύρας
αλλά απογοητεύτηκε κι έγειρε αποκαμωμένη στο πλάι το κεφαλάκι της
να κοιμηθεί.
Μια αχτιδούλα έφυγε απ' τα μάτια της και καρφώθηκε στα δέντρα της
αυλής!
Έλαμψε σαν πυροτέχνημα ο κήπος, κροτίδες ακούστηκαν δίπλα στα
κοιμισμένα ρόδα, κανείς όμως δεν άκουσε τίποτα...
Όταν ξημέρωσε άρχισε απαλά να πέφτει το χιόνι, ξύπνησε το σπίτι και
τα παιδιά έτρεξαν ξετρελαμένα στην πόρτα, στράφηκαν και κοίταξαν
όλο απορία στο χαλάκι της εισόδου...
Ο μικρός Νικόλας πήρε τη ξέπνοη γάτα στην αγκαλιά του και φώναξε
ενθουσιασμένος:
-Γιατί μαμά ξεχάστηκες και δεν μας έδωσες αυτό το όμορφο δώρο;
Έτρεξε η μαμά τους και κοίταξε κάτω σαστισμένη!
....................................................................................................
Εκεί στην άκρια δίπλα στους ιβίσκους θα υπάρχει πάντα ένας μικρός
ξύλινος σταυρός σαν ενθύμηση για εκείνο το πρωινό που όλοι άκουσαν
καθαρά το λυγμό των δυο παιδιών, κόντρα στο σκοτάδι μιας αλλοτινής
νύχτας που κανείς δεν άκουσε τίποτα!

Έλαβε μέρος στο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" 
που επιτυχώς διοργάνωσε η me(maria) μαζί με άλλες
πολύ αξιόλογες συμμετοχές!

το δικό του άστρο

Κάτω από το μαξιλάρι μου
Κρύβω ένα αστέρι
Με συντροφεύει στα όνειρα
Κι εγώ του εξιστορώ
Κάθε που για μένα φέγγει
Την κρυφή προπαίδεια
Της ζωής μου
Πάντα μ' ακούει
Είναι το δικό μου αστέρι
Που χρόνια πριν
Ένα παιδί με θυμωμένο το αίμα
Μου το χάρισε

Τις γιορτές μ' αυτό στολίζω
Το δέντρο της αυλής
Προσδοκώντας να συναντήσω
Εκείνο το αγόρι
Που η φλέβα του πείσμωσε
Και καλπάζοντας πέρασε
Παραμονές γιορτής
Απ' το ζεστό ποτάμι
Της ζωής
Στο σεντόνι
Των χαμηλών σύννεφων

Γιρλάντες περνώ
Στα χέρια μου
Χαρούμενη να με βλέπει
Και στα σκαλιά ακουμπάω
Κλαδάκια γκι
Και λεπτά φύλλα σφενδάμου
Να γελαστεί απ' την ομορφιά
Και να 'ρθει έστω για λίγο
Στα γιορτινά παράθυρα
Αστέρια να σκορπίσει
Χρυσό και σμύρνα

Γιατί εκεί ψηλά
Μου ψιθύρισαν οι άγγελοι
Παγώνει κι ο Θεός ακόμη
Και τα χεράκια του παιδιού
Σαν κρύσταλλα θα σπάσουν
Σαν κρύσταλλα
Που πάνω τους αντιφεγγίζουν
Οι πλανήτες
Το χλωμό πρόσωπο
Εκείνου του Δεκέμβρη
Που τα πουλιά σίγησαν παγωμένα

Συμμετέχει στο νέο δρώμενο "μικρή χριστουγεννιάτικη ιστορία" 
που ξεκίνησε η φίλη Αριστέα

σαν σήμερα...

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής...
Κώστας Καρυωτάκης 

Ήταν σαν σήμερα
Που κάπου στον κόσμο ένας μικρός ακροβάτης
Ξέφτιζε τα δίχτυα διασπαθίζοντας το εφήμερο κενό
Κι εγώ τώρα πιστά τον καλώ και τον ακολουθώ
Αντικρούοντας σκέψεις μιας επισφαλούς ασφάλειας
Σπάζοντας κωδικούς μιας φυλακής οχληρής
Κι έτσι τρωτή σαν γυαλί πλησιάζω
Της αιθάλης τα απάτητα παλάτια
Χρυσά κλειδιά της νύχτας κρατώ
Κι ουρανούς πλέριους χαίρομαι
Ουρανούς που πάνω τους εγχάρακτα ζωγραφίζουν
Οι μύστες κωνικούς περιστερώνες και χαμόγελα Ποιητών

Μην αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί τα βράδια σιγώ
Και δεν έρχομαι
Είναι που καταγράφω στο πινακάκι των βράχων
Τις βροχές των άστρων
Δεν συνηθίζω να κάνω ευχές
Απλά συγκεντρώνω σε πουγκιά λίγα γραμμάρια
Απ' την λάμψη των περσείδων
Κι ύστερα τα χαρίζω
Μάλιστα έχω να κάνω τόσες αποστολές
Που απ' τη βιάση μπερδεύομαι
Χάνω το μέτρημα
Πληθαίνουν οι αριθμοί
Κι αφήνομαι να αγαπώ ξανά τις παραλήψεις μου
Αυτές τις παραλήψεις που με κάνουν
Να πολλαπλασιάζω μέσα από μαρμάρινους τροχούς
Τα πλεονάζοντα όνειρα

Των ύπνων τα θαμπά σεντόνια έπειτα απλώνω
Στα φθινοπωρινά μου μπαλκόνια
Να φύγει μακριά η πένθιμη μνήμη τους
Κι εκείνο το άρωμα που μεθάει τα κορίτσια να σκορπίσει
Γιατί σαν σήμερα
Ξαστόχησα και σ' έδωσα στην αγκάλη των θρήνων
Αγνό και πάλλευκο
Μεγεθύνοντας τα όρια της χαράς παρά την απουσία σου
Και μάλλον έτσι θαρρώ πως ξαναερωτεύομαι
Τα αιθέρια βήματα των οδοιπόρων
Κι εκείνες τις ακριβείς κινήσεις των ακροβατών
Πάνω στο σκοινί
Το ίδιο σκοινί που πιο παλιά με έζωνε και με σφιχτόδενε μαζί σου
Μια θηλιά διπλή που τους κόμπους της χαλάρωσε η νεροποντή

Σήμερα στο ποτήρι μου επέπλεε ένα άστρο
Ίσως γι αυτό κι ο λόγος της μαρτυρίας αυτής...
Σε ελευθερώνω μ' ένα φιλί τελευταίο, γλυκό σαν αφιόνι!
Σύρε στα μεγάλα γιορτάσια των στιγμών...

25 λέξεις

            *
 Φεγγριστό το φως
     Ανέλπιδο
Κλέβω δυο δέσμες
     να ταξιδέψω
στη χώρα των σπονδών
  Εκεί που οι μούσες
κρεμούν
      στα παράθυρα
δαντελωτά κουρτινάκια
       νοσταλγίας!

           *
  Κρύο δωμάτιο
Οι τοίχοι ξερνούν
       απόγνωση
Σε περίμενα ολημερίς
Μαδώντας της ψυχής
     το επίχρισμα
Κι εσύ έστειλες λαμπρό
        το φως
     να με διώκει
Το σκούρο της καρδιάς
  αδρά να τονίζει!

             *
     Εγκατάλειψη
Χτες πέταξε ένα πουλί
Σήμερα ήρθε πλέριο
         το φως
Ξεκίνα από τους τοίχους
    Δωσ' τους ανάσες
Ύστερα σπάσε το πλέγμα
  Τα χέρια μπορούν
    ό,τι το μυαλό
 πολύτιμα θυσιάζει...

             *
Στα μάτια ένα πλέγμα
       Αγκαθωτό
     Όμοιο με τα
σκοτωμένα όνειρα
   Προλαβαίνεις;
   Το παράθυρο
βυθισμένο στο φως
        Αρκεί;
  Σκέψου τη ψυχή
   να λουλουδίζει
σε δωμάτια φθοράς
και βγες στο ξέφωτο
    ίδιος Ωρίων!

           *
   Μακραίνει το φως
   Μακραίνει η ζωή
Στενεύουν οι επιλογές
 Αύριο θα χρωματίσω
     τους τοίχους
Κι αυτό το παράθυρο
     θα το ξηλώσω
Πονούν τα σκοτωμένα
          σίδερα;

Τα δύο πρώτα ολιγόλεκτα έλαβαν μέρος στο δρώμενο
της Μαρίας Νικολάου "25 Λέξεις"...τα τρία επόμενα
ήρθαν μεταγενέστερα σαν συνέχεια των παραπάνω
κι είπα να μη μείνουν παραπονούμενα....
   

σταγόνες πάχνης (χαϊκού)

Πεθαίνουμε ένας ένας.
Σε λίγο αρχίζει 
η γιορτή των καντηλιών 

Issa 

Μέσα στις στοές,
Τα τριζόνια σαλπίζουν
Της θλίψης κόρνα

Μια αχιβάδα,
Ξαστόχησε κι έφτιαξε
Μικρούς θησαυρούς

Σαν λεμονανθός
Ευωδιάζει το σώμα,
Προτού ξυλευτεί

Λιώνει το κερί,
Τις νύχτες του χειμώνα
Κι ολόκληρο ζει

Όταν στον αφρό
Χορεύουν τα δελφίνια·
Λάμνουν οι χαρές

Στα άκρα πήγες
Ψυχή τις ανάσες σου..
Σαν να 'σουν ηχώ

Αναταράξεις
Στον ουρανό της σκέψης:
Οι πρώτες βροχές

Κρύσταλλα λάμπουν
Στης λίμνης τον καθρέφτη·
Έλα να πλυθείς

Κάθε σούρουπο,
Μελώνουν τ' αγάλματα
Φιλιά στον καρπό

Σαν τον κεραυνό
Διαπερνούν οι ματιές σου,
Τ' άδειο τ' ουρανού

Σελίδα χαρτιού·
Να έρθει η Άνοιξη
Με μύριες λέξεις

Λάμψη σκορπάω
Στου κελιού σου τα βάθη,
Κόσμους να θωρείς

Κι αν δεις κι αργήσω
Μικρό μου χελιδόνι·
Φωλιές θα χτίζω

Γέρνουν τα κλαδιά,
Φοβισμένα να μην δουν
Ψυχρές τις φωτιές

Με μια σου ματιά
Στου ήλιου τα περβόλια,
Βρήκες το κλειδί

Πέταγμα πουλιού
Και σκίζεται το πλέγμα
Της φυλακής σου

Κόβεις λεμόνια,
Στιγμές να συντηρήσεις
Από τη φθορά

Σε απάτητο
Δάσος, άραγε είδες
Ανθούς να τρέμουν;

Γλυκιά ζεστασιά
Στο χνούδι της μέλισσας:
Αγάπης κερί

Βάλσαμου στάγμα,
Τα λόγια που έκρυψα
Σε φύλλα τσαγιού

Σε ρόζο κορμού,
Στοχάστηκες κι έγραψες
Έξοχους στίχους

Πύρινο σώμα
Στα σπλάχνα του χώματος:
Της λάβας τροχός

Κι αν έρθει βοριάς,
Θα διπλώσω στα χέρια
Αχτίνες θαμπές

Με κυρίευσε,
Χρυσή η πανσέληνος
Κι αρμύρα σκορπώ

Μια στιγμή φτάνει

Ξύλινο πάτωμα
Να τρίζει η απόγνωση
Στους ρόζους
Μαζί με τα καλογυαλισμένα σου
Παπούτσια
Να τρίζει κούφια
Η αγάπη σου στο αόριστο
Σαν βάρκα χωρίς πηδάλιο
Να απομακρύνεσαι
Με τις τσέπες σου να εξέχουν
Στον αέρα
Ποια γραφή;
Ποια υφαρπαγή;
Να τρίζει η απουσία
Στον τελικό σου λόγο
Κι εγώ να συστρέφομαι αμήχανα
Απρόσιτη να παραμένω
Με τους λεπτοδείκτες
Καρφωμένους
Στο στιγμιαίο όλον
Των ωρών μαζί σου

Η πόρτα χάσκει στο κενό
Στο παραμύθι έλειπε το τέλος
Αλύτρωτη γυρνάω
Τη ροή της σκέψης
Στα περασμένα
Σ' εκείνα που δεν είδες
Σ' εκείνα που πέταξες
Και στ' άλλα που θυσίασα
Στο παραμύθι έλειπε το τέλος
Στο εφαλτήριο της σιωπής εγώ
Μ' ένα πικρό φιλί στα χείλη
Να εκτοξεύω
Λόγια σιβυλλικά
Αν έρθεις τώρα να ξέρεις
Πως πίσω απ' το πρόσωπό μου
Κατοικεί ένα αιώνιο παιδί
Μην αδιαφορήσεις!
Κουράστηκε
Να απαριθμεί στα δάκτυλα
Τους φόβους της ματαίωσης
Βαρέθηκε
Του έρωτα το λεπίδι
Να σκιαγραφεί
Με τις σπασμένες του ξυλομπογιές

Ανοικτό το παράθυρο
Να βγαίνει η ζωή
Στους ήχους του δάσους
Ανυπεράσπιστη σαν δειλή σταγόνα
Να πλαγιάζει στο φως
Για να ακούσει
Του κούκου το μονότονο κάλεσμα
Πάνω στο τραπέζι το καπέλο
Το σώμα γυμνό
Από μόνο του το καπέλο
Ένας αντιπερισπασμός 
Στην κραυγή που
Αργά φουσκώνει
Τα γιγάντια "γιατί"
Το σώμα βαρύ να περιμένει εσένα
Που χάθηκες βιαστικά
Σαν σφύριγμα τρένου πριν την αναχώρηση
Κι ας ήξερες πως μοναχή
Φυγάδευα στα παρασκήνια
Έναν σκόρπιο θίασο κομπάρσων

Έλαβε μέρος στο επιτυχημένο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις"
της me (maria) μαζί με άλλες πολύ υπέροχες γραφές!

Στο ύψος των Θεών και των αγγέλων

Μοιάζει με ψευδαίσθηση μα δεν είναι
Μια μέρα γιορτινή - σαν μια ώρα στην αλάνα -
Που τα κοτσύφια κελάηδαγαν τραγούδια οργιαστικά
Που τα δέντρα ανέπνεαν τους χυμούς της Άνοιξης
Και τα κλαδιά μέλι κι αίμα ζεστό καρποφορούσαν
Στάθηκα να ξεκουραστώ σε πέτρα ριζιμιά
Άκουσα να έρχεται ο ήχος της θάλασσας
Κι ο ήχος των κυμάτων σαν σφοδρός τροχασμός
Θυμήθηκα τότε τα ταξίδια και τα οράματα
Που η ζωή μου αρνήθηκε πεισματικά
Πόθησα την αρχή του νήματος να πιάσω
Σε ματιές λαγαρές ικέτης να αφεθώ
Στη ριζιμιά πέτρα έφερα τον εαυτό μου
Στο ύψος των Θεών και των αγγέλων
Τη δροσιά των φύλλων δρασκέλισα
Σαν γοργή ροή ποταμού μετά τη μπόρα

Δεν ήταν μια αποδόμηση της μοναξιά
Ένα λάκτισμα στο πλαγιοκόπημα της βροχής
Μα ένα απότομο τράβηγμα της καρδιάς στη χαρά
Σαν που τραβιέται η βάρκα απ' τον κάβο γοργά
Για να ερωτευτεί το χιλιόχρονο νερό
Κοίταξα γύρω μαγεμένη
Τα δέντρα μπουμπούκιαζαν όνειρα κλεφτά
Οι φτέρες ψιθύριζαν συλλαβές του έρωτα
Κι ένας χρυσός ήλιος ζέσταινε το χνούδι των νεοσσών
Οργασμός ζωής πολιορκία ομορφιάς
Στη ριζιμιά πέτρα πέρασα βελονιές
Κι έφτιαξα χρυσοπλούμιστα πουκάμισα για να γιορτάσω

Στο δάσος με τις δρυς και τα σφεντάμια
Άρχισε το αίμα ξανά να κυλάει στις φλέβες μου
Ολοπόρφυρο τραγουδιστό θυμωμένο
Ανασκίρτησα σαν παιδούλα στο πρώτο φιλί
Τότε μια κιτρινόμαυρη πεταλούδα
Που της ζωής το άνθος γεμίζει με φως
Στάθηκε στο χέρι μου διπλώνοντας τα φτερά της
Και κάτι σαν ψίθυρο φευγαλέο ν' άκουσα:
"Μέθη είναι η ζωή και θαύμα
Όταν μες στην καρδιά δεν στεγνώνεις τα δάκρυα"
Πήρα τα λόγια της και στους φλοιούς τα χάραξα
Ζωή, φτερούγα ανοικτή στο τρέμισμα του ανέμου
Ζωή, στο ύψος των Θεών και των αγγέλων σκαρφαλωμένη

Έλαβε μέρος στο επιτυχημένο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις"
της me (maria) μαζί με άλλες πολύ υπέροχες γραφές!

χαϊκού μικρής ανάσας

Χαρισμένα στην Αριστέα που ακόμα και στα μικρά φύλλα 
βρίσκει ανάσες....

Πόσο κρυώνει
Η καρδιά των μετάλλων
Στο παλιό κάστρο!

Δεν φτάνω το μπλε
Τ' ουρανού ν΄ακουμπήσω
Ξεφτούν οι κορφές

Μες στο ανθογυάλι
Των φυτών τα κλωνάρια
Γέμισαν βρύα

Σε παιδιού χούφτα
Αλητάκος σπουργίτης
Τσιμπά ουρανό

Στο πευκόδασος
Στρώθηκαν χρυσαφένια
Τα χαλιά της γης

Στο πρώτο φιλί
Δυο άγγελοι μου 'φεραν
Φτερούγες κρουστές

Φρουρεί το κάστρο
Παίζοντας την άρπα του
Τζίτζικας τρωτός

Στη φεγγαράδα
Ακόμα και η φτέρη
Στην αχλύ πλέει

Μαρτύρησέ μου
Χώμα τα μυστικά σου
Θεός να γίνω!

Μια πεταλούδα
Στάθηκε στο κλωνάρι
Κι αυτό λύγισε!

Χιονίζει πάλι
Κι οι μυγδαλιές δεν λένε
Να μπουμπουκιάσουν

Ο καβαλάρης
Σπιρούνισε τ' άλογο
Ή μήπως βρέχει;

Παλιά εικόνα
Σε σπηλιά υγραμένη
Φουσκώνει σιωπή

Κι αν έρθει βοριάς
Τα νύχια που σκλήρυναν
Στο τζάμι χτυπούν!

Κορυδαλλέ μου
Κι η ύστατη πνοή σου
Νότες διαλεκτές!

Χάρτινος πύργος
Σε χεράκια παιδικά
Στρατοί τον βάλλουν...

Πώς να διαβάσω
Τις βουλές του διαβάτη
Στο γκρίζο πούσι;

Μια καμινάδα
Γκρι τουλίπες υφαίνει
Αργείς Άνοιξη

Μαγεύτρα φύση
Εκτινάσσεις τα ρόδα
Σιμά στο χιόνι!

Τα ψάρια σιγούν
Μα στο χάρτη της άμμου
Ψηφίδες κολλούν

Δες το μετάξι
Πως τρίζει στον αέρα
Σαν φύλλο ξερό

Μα πόσος πόθος
Βοά στα ηφαίστεια
Με χίλιες φωνές;

Γυρνάς στη βροχή
Με ψάθινο καπέλο
Του ήλιου παιδί

Τρέμεις στο δείλι
Δίχρωμη πεταλούδα
Μη γίνεις σκιά!

Αυταπάτες

Τα βράδια χορεύω
Ταραντέλα
Όχι για να ευθυμήσω
Απλά έτσι σε φέρνω
Πίσω στη μνήμη
Αληθινά δικό μου
Τεντώνονται οι μυς
Επίπεδη η κοιλιά
Πάλλεται
Κι οι λαγόνες ηδονικά
Αφήνονται
Στη θέρμη της ανάσας μου
Με κατακτάς ριγώντας
Όπως ξωμάχος
Που ικέτης πέφτει στο χώμα
Για να μονιάσει μαζί του
Πληθαίνω με το αίμα σου
Με τις κραυγές σου τις αντιθέσεις σου
Κι αναρωτιέμαι
Πως και δεν κατακερματίζομαι
Ίδιο φύλλωμα φτέρης ξερής
Πως σαν χώρα επιμένω
Να σε καλώ εδώ εστία να χαρείς

Κρυώνω τις νύχτες
Στριγκά ένα νυχτοπούλι
Με συμβουλεύει
Περίεργα λόγια
Ενσκήπτω
"Μη φοβάσαι"
"Τύλιξε τα πόδια σου στις κουβέρτες"
"Δείξε στον άγγελό σου τις πληγές"
Μην και δεν με αφορούν
Όλα αυτά;
Φυγομαχώ
Τι ξέρει ένα αγριοπούλι άλλωστε
Επιστρέφω στο πρίν
Στην παλαίστρα της γης
Μάρτυρας γίνομαι
Ενός Νοέμβρη μακρινού
Που στο υγρό του χώμα
Ο σπόρος του πάθους
Δεν ευδοκίμησε

Το βράδυ χορεύω
Ταραντέλα
Κι είμαι μόνη
Περνάω δυο βελονιές
Στο κέντημα
Δεν θέλω να τελειώσει
Σχήματα με εκπορθούν
Το ταξίδι ακυρώθηκε
Δεν έφυγα για το νότο
Σ' εκείνα τα μέρη που θα 'θελα να ζήσω
Ονειρεύτηκα
Μια στροφή κλειστή
Πλησίαζα σε έναν ελαιώνα
Το λεωφορείο έτρεχε
Πρόβαλε το ασήμι ένδοξα
Μ' ακολουθούσε
"Δείξε στον άγγελο σου τις πληγές"
Αυτό κρατάω
Και με όσες δυνάμεις μου έμειναν φωνάζω
Ο πόνος μου: το οχυρό μου
Με τα φτερά μου μου διάπλατα ανοιχτά
Στην αξημέρωτη νύχτα γαληνεύω
Φυλάξου καραδοκούν ίσκιοι
Ανύποπτος όπως είσαι θα σε κυκλώσουν


Συμμετέχει στο δρώμενο της φίλης Αριστέας "Ιστορίες της νύχτας"
μαζί με άλλους συνοδοιπόρους της γραφής....

                                             

αναπόληση

Σκορπιέται η νύχτα
Δεν το βλέπεις;
Είναι σαν να διαμοιράζει
Το μαύρο της πέπλο
Στους ονειροπόλους
Δεν το νιώθεις;
Σκορπιέμαι κι εγώ μακριά σου
Ψάχνω τις πτυχές να βρω
Της ζωής που ντύθηκα
Τις σελίδες του βιβλίου
Που έμεινε ατελές στο πάθος
Με το θέμα του τόσο περιπλεγμένο
Αναζητώ με λαχτάρα
Εκείνα τα πετράδια
Που με κρατούσαν ζωντανή
Μεγάλα πετράδια υποσχέσεων
Αμαζονίτης και χαλαζίας των πηγών
Της φιγούρας σου στολίδια
Που με καλούσαν
Στη δική σου παρτίδα
Με πάντα καλό χαρτί στο χέρι, ανέξοδο
Ήσουν της μοναδικής μου εύνοιας η αύρα
Και πριν ακόμα σε γνωρίσω θήτευσα κοντά σου!

Τραβιέμαι στην πόλη τη νύχτα
Τα στενά με γνωρίζουν
Αποφεύγω τις λεωφόρους
Τα φώτα, τη σκηνή των αγορών
Πως αναπνέεις στο μαύρο;
Έχω συλλέξει
Μικρά ανθρώπινα πάθη
Έχω κοιτάξει πίσω από τα παραβάν
Μοντάρισα στιγμές ακριβών φιλιών
Δεν το έμαθες;
Του ζητιάνου το χέρι φίλησα
Του ξενιστή το δάκρυ ακολούθησα
Του άστεγου το σακάκι συμπόνεσα
Πως αναπνέεις στο μαύρο;
Ήσουν ένα ψυγμένο πετραδάκι στη λίμνη
Κι εγώ μακριά απ' τη ψύχρα σε πήγα να ζεσταθείς!

Επιστρέφω στα πρωτινά
Στο σπίτι φωλιάζει το κρύο
Καλώ τις φωτογραφίες, τα αναμνηστικά μου
Τα παιδικά μου καμώματα
Κι όμως είμαι εδώ
Δεν με βλέπεις;
Σκουπίζω τα σκαλοπάτια
Τακτοποιώ τις πορσελάνες
Κι όταν κουραστώ
Ανοίγω τα σεντόνια και σε κλείνω
Μαζί μ' εκείνο το άρωμα που αγαπούσες
Ξεχνιέμαι στη νύχτα
Κι είναι σαν ν' ακουμπώ μαύρα βελούδινα ρόδα
Δεν προσέχω
Αγκυλώνομαι δεν πονώ
Πώς αναπνέεις στο μαύρο;
Όταν ξανάρθεις να ξέρεις
Πως στην πόρτα έχω αλλάξει την κλειδαριά
Και το κουδούνι μου γράφει: "επιστρέφω στιγμές"

Βέβαια και θα με βρεις πριν η ιστορία κλείσει τα κεφάλαια της! 

Συμμετέχει στο δρώμενο της φίλης Αριστέας "Ιστορίες της νύχτας"
μαζί με άλλους συνοδοιπόρους της γραφής....

                                          

στροβιλισμοί (χαϊκού)

Όταν χορεύει
σηκώνει τη φούστα της
να ιδώ την ελιά

Γιώργης Παυλόπουλος

Πίσω στα κλαριά
Κρύφτηκε το φεγγάρι
Τραυματισμένο!

Έφυγες νωρίς
Πρόχειρα να σφραγίσεις
Λαβές μαχαιριών!

Κι αν το σκότος ρθει
Στο περβάζι η μέρα
Καλλωπίζεται!

Κόκκινος κρίνος
Καλύπτει τα μαλλιά σου:
Έρπουσα πληγή

Κρύο δωμάτιο
Κι ακούω τα κοτσύφια
Να χουχουλιάζουν

Στρέφεις το κερί
Στο ύψος των διαττόντων
Χαμένα χρόνια

Πίδακας νερού
Διάνοιξε την πέτρα:
Ξάφνιασμα ζωής

Μέσα στον κήπο
Τα γιασεμιά πλήθυναν
Μ' ένα σου γέλιο

Κουρσεύεις καρδιές
Εσύ ο απαρνητής
Του επίπλαστου!

Μες στο καβούκι
Μια χελώνα αγροικά
Γαμψά τα νύχια

Μέσα στα μάτια
Ναυάγησε το δάκρυ
Πώς να πενθήσεις;

Ακριβά φέρνω
Στολίδια στην αυλή σου
Δυο μαγιού ρόδα

Δεν ήταν κύμα
Μα μια απλή σανίδα
Που διασώθηκε...

Κρεμάς στ' αστέρια
Σαν πέφτουν γκρεμισμένα
Φιογκάκια ευχών

Σπάει στην πέτρα
Με κρότο το καρπούζι
Έβρεξε σπόρια

Σέρνει τη φωνή
Πέφτοντας στο φαράγγι
Μαύρος κόρακας

Κοίταξε τ' άστρα
Με τα νερά του όρμου
Πως παντρεύονται!

Μες στο σύννεφο
πως αλλάζει τις μορφές
Γλύπτης αέρας

Σιγανή βροχή
Στα κεραμίδια κλαίνε
Λεπτές φλεβίτσες

Έπιασε ψύχρα
Ακόμα και στα σκιάχτρα
Οι σκούφοι τρέμουν

Σε μια κορνίζα
Λύθηκε το παπιγιόν
Του γέρου μάγου

Όταν χαράζει
Ανεβάζει ο φλοίσβος
Παλμούς στα ρείθρα

Μες τη μαγνόλια
Ξέχειλα τα χρώματα
Τράβα μια γραμμή

25 λέξεις

Στεγάζω στις γέφυρες
   όνειρα μιας ζωής
κι άστεγος καταφεύγω
   στα ικριώματα
   της πολιτείας
στο λάθος να βιοποριστώ!
             
               *
 Βάφτηκαν κόκκινοι
   από χέρι παιδικό
οι βραχίονες της πορείας
   απέναντι να σε πάνε
στις πλίνθινες νεκροπόλεις
 ουρανούς να θρηνήσεις!

Έλαβαν μέρος στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου
 "25 λέξεις" μαζί με άλλες δεκαέξι υπέροχες συμμετοχές!

χαϊκού γραμμένα σε τοίχο

Ζούμε σκαρφαλωμένοι 
στη σκεπή της κόλασης 
για να δούμε τα λουλούδια.

Kobavashi Issa

Σαν λιβελούλα
Στης νύχτας τα φανάρια
Πετά η ψυχή

Πως περικλείει
Τον ουράνιο θόλο
Χρυσός αετός

Μες στους μπαξέδες
Όρισες την αγάπη
Με δυο χαρακιές

Καθώς βραδιάζει
Φεγγίζουν στα μάρμαρα
Χλωμά καντήλια

Φοράς καπέλο
Σαν φτάνεις στα περβόλια
Να κλέψεις ανθούς

Μιλιά δεν βγάζω
Σαν είναι ν' αντικρίσω
Τα κρύα καρφιά

Γύρη λουλουδιών
Φερμένη απ' τους κήπους
Κυκλώνει πυρσούς

Καθώς χαράζει
Τ' αστέρια καταθέτουν
Τα βέλη στο φως

Καμένη πλαγιά
Να 'ρθουν τα χαμομήλια
Μ' άσπρες τις φούστες

Ανέμου βουή
Πλησιάζει τα στάχυα:
Δρεπανοφόρος

Λιτά πως φτιάχνεις
Τις τρίλιες αηδόνι μου
Κάθε χαραυγή!

Μες στο τριβείο
Ισχνό το "σ' αγαπώ" σου
Θρυμματίστηκε

Κρεμάς φυλακτό
Στον κόρφο της Άνοιξης:
Μια πεταλίδα

Σε μια παρτίδα
Που χάνω αέναα.
Το όφελός μου!

είδα τη ρωγμή σου και φοβήθηκα

Μέσα στις θάλασσες οι ανάσες σου
Οι γοργόνες μεθούν με τα φιλιά σου
Παρακαλώ σε πατρίδα μου μη ξεμακραίνεις

Πάνω στα νέφη ανάγερτο το σπίτι σου
Σε παίρνουν οι βροχές στα περιβόλια
Εκλιπαρώ σε πατρίδα μου μη ξεχαστείς

Μέσα στα ηφαίστεια η αγκάλη σου
Πύρινα απογεύματα σε γοητεύουν
Παρακαλώ σε πατρίδα μου μη γελαστείς

Πάνω στα όρη βαθιές οι ρίζες σου
Ο κόρφος σου θυμάρι αναθρέφει
Εκλιπαρώ σε πατρίδα μου μη βυθιστείς

Μέσα στους οπωρώνες χυτά τα μαλλιά σου
Χυμούς αναδύεις απ' τα πλέρια στήθη
Παρακαλώ σε πατρίδα μου μη λαβωθείς

Πάνω στους τρούλους ελεύθερη η σκέψη σου
Αγκαλιασμένη γυρνάς με τους αγγέλους
Εκλιπαρώ σε πατρίδα μου μη μ' αρνηθείς

Μέσα στα πηγάδια οι μαρτυρίες σου
Θυμός δαγκώνει της καρδιάς την πόρτα
Παρακαλώ σε πατρίδα μου μη μ΄αδικείς

Πάνω στα μάρμαρα η ιστορία σου
Σκληρά η κόψη του φεγγαριού σε δοκιμάζει
Εκλιπαρώ σε πατρίδα μου μη φοβηθείς

Μέσα στις πηγές ρέει ο λόγος σου
Ήρωες χαϊδεύουν τα δάκτυλά σου
Παρακαλώ σε πατρίδα μου μνημόνευσέ με!


Πλανιέσαι κι επιστρέφεις σ' άδειο κύκλο
Πατρίδα μόνη με τα φτενά σαντάλια  
Είδα τη ρωγμή σου και φοβήθηκα...

Έλαβε μέρος στο 9ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου η πατρίδα είδε πολλά θησαυρίσματα και πλούτισε χαμόγελα....

Εμένα την πατρίδα μου τη στέρησαν

Από μικρός είχα πάντα ένα προαίσθημα πικρό
Στύλωνα το σπίτι να μην πέσει
Μερεμέτιζα τη στέγη μη γκρεμιστεί
Διπλοκλείδωνα τα όνειρα να μη χαθούν
Κι είχα πολλά όνειρα μικρά και μεγάλα
Να πετάξω ας πούμε μ' αερόστατο
Ν' ανέβω στα βουνά της λατρείας
Χωρίς το πνεύμα να υποταχθεί
Να αντικρίσω την πατρίδα ελεύθερη
Κι ανυπότακτη να τρέχει στα λιβάδια με καλούδια πολλά
Να δίνει αέρα στην καρδιά για να στεγνώνει
Από της ορφάνιας το θυμό

Κρύωνε το σώμα με τ' ανοιχτά πορτοπαράθυρα
Έφευγε ο νους στη θαλπωρή της μάνας
Έπρεπε συνεχώς να περιστρέφομαι
Να κρύβομαι και την ανάσα να κρατώ
Το τοπίο εχθρικό
Χαλάσματα οβίδες και σκούρα προσωπεία
Χαράκωναν τους δρόμους
Τρόμαζαν τα πουλιά
Ψαλίδιζαν τις φυλλωσιές στους κήπους
Κι ήταν πολλοί κι ανθισμένοι οι κήποι της πατρίδας
Εκεί που πρώτα τα χαμομήλια μας έμαθαν την αγάπη
Εκεί που πρώτες οι πέτρες μας έμαθαν την υπομονή
Ήταν πολλοί οι κήποι και γόνιμοι
Τώρα χαλάσματα
Άνυδρες ρίζες
Λουλούδια πατημένα
Κι ένας χαρταετός περασμένος στο σύρμα να μας απειλεί

Ξεχάσαμε να μιλάμε
Ξεχάσαμε τους τριγμούς της ζωής
Πουλήσαμε τα υπάρχοντά μας στους ξένους
Πετάξαμε το κλειδί της καρδιάς
Στο πιο βαθύ πηγάδι μην το βρει η καταιγίδα
Φύγαμε
Χωρίς την ευχή της μάνας
Τυλιγμένοι μόνο με την παιδική μας κουβερτούλα
Στις βάρκες ήμασταν πολλοί
Καθένας ένας πόνος
Καθένας ένα λεπίδι οργής
Καθένας ένας κύκλος κλειστός
Εμένα την πατρίδα μου τη στέρησαν κι η γη με διώχνει
Παντού συρματοπλέγματα σκοτωμένα σίδερα
Να διαπερνούν τα όνειρα που αφήσαμε πίσω
Πρόσφυγες χωρίς επιστροφή
Που στο κόρφο τους ζεσταίνουν της πατρίδας το χώμα
Σαν που ζεσταίνει η μάνα το νεκρό της παιδί πριν την αυγή

Έλαβε μέρος στο 9ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου η πατρίδα είδε πολλά θησαυρίσματα και πλούτισε χαμόγελα....

για μια πατρίδα

                                                                στη Λακεδαιμόνια γη 

Αργυρή η σέλα του καβαλάρη

Το τσαμπί της χαμοελιάς

Κρατούσε ακόμα μεστούς καρπούς

Οι μαύρες τρύπες στους καλαμιώνες

Γράφαν ωδές στα γυμναστήρια

Της επίμαχης πέτρας

Λιτά τα λόγια, σημαίες νευρώνων

Για μιαν ασπίδα, κόσμημα μάνας

Διχάλες στέλνουν πυρσούς στον Άδη

Στους μαρμαρένιους..!

"Τα σανδάλια είπαν της Άρτεμις"

Ανάρια τα γένια του καβαλάρη

Ξύλινοι φράκτες ελευθέρωσαν

Ματαιοδοξίες χρυσών ερώτων

Σβέλτο το σύρμα τρυπάει το χώμα 

Ρωγμή στο αίμα.

Κι η εκστρατεία έπη διαβάζει

Σ' ακοίμητα δάση λεπτά απ' τη πάχνη

Το χαμοπούλι τσιμπάει τα νύχια

Εφορμούν σεντόνια, ταξίδια άδεια

Πικρός ο πόθος του ωραίου φύλου..!

"Οι βόστρυχοι είπαν της Ελένης"

Αμυγδαλωτά τα μάτια του καβαλάρη

Κόκκινος βράχος ιστός του νότου

Καράβια χτίζει εμπόρων χάντρα

Κάθετο φρύδι που ταξιδεύει

Μες στο Μυρτώο οπλισμένο εργαστήρι

Δωρικό το πείσμα φουρνίζει οβίδες

Στα γλαροπούλια με τις αψίδες

Κι ο ποιητής αναφλέγει οθόνες

Σε ματοτσίνορα πέτρινων κήπων

Κανόνι ελκόμενο που παίζει μήλα

Στην κρύα τάπια του Αλωνάρη..!

"Τα δισκοπότηρα είπαν της Σοφίας"

Σκληρό το στέρνο του καβαλάρη

Άνυδρες πλάκες συκόγαλα στάζουν

Για το γεράκι που όλο κράζει

(Οργή στο χνούδι ενός ώριμου

φραγκόσυκου)

Ακούει τη θάλασσα που τρώει αλάτι

Μοιρολογάει κι άγρια γκόρτσα

Φυτεύει στα μπράτσα της πέρα χώρας

Που πελεκάει μια πολεμίστρα

Με αδούλωτο πείσμα διπλό δρεπάνι

Γενιάς μεγάλης της Μεσογείου..!

"Τα φλουριά είπαν της Φεβρωνίας"

Μυώδεις οι κνήμες του καβαλάρη

Βουνά αγριεμένα τα ασκιά μαζεύουν

Του γίγαντα δράκου

Διχογνωμούν λόγια σταράτα

"Μη σφυρίζεις την αυγή γιατί κρυώνω

Κατέβασε τη σκέπη μπαίνουν σύννεφα."

Ροές αιώνων πάνω στο χάρτη

Της κακοτράχαλης πατρίδας

Διαφεντεύουν κάστρα και τα πουλάνε

Μαζεύουν τσάι και μαύρη ελάτη

Στήνουν χορό μ' άγουρα στάχυα

Μοιραία γεννήθηκες μια κρύα μέρα

Πάνω στη χαίτη των δυο γιγάντων!

Αχ καβαλάρη καλίγωσε το

Το δίχρωμο άτι του Μενελάου.

χαϊκού ατέρμονου πάθους

Κομμένα κλαριά 
δεμάτια για το τζάκι 
κι ανθίσανε

BUSON

Ήρθαν οι βροχές
Θλιμμένες να θυμίσουν
Τ' άγονα χρόνια

Χάσκουν τα σπίτια
Χαμένα στους ανέμους
Κι αλλάζουν φορά

Παίζεις στα ζάρια
Του καλαμιού την κόμη
Χωρίς συμπαίκτη

Βρήκες στην κρύπτη
Ξέχειλα τα σεντούκια
Μ' αρχαίους αυλούς

Ρίχνεις πετράδια
Σ' ακύμαντη θάλασσα
Γλυπτά για να δεις

Σαν ομπρελίνα
Στέκουν τα χαμομήλια
Μετά τη βροχή

Κρυφομιλητά
Στης νύχτας τα σεντόνια
Και να 'σου το φως

Άλικο βγαίνεις
Φεγγάρι στο ιστίο
Κι επαναστατείς

Θυμάσαι το χτες
Τότε που αμάρταινες
Για ένα φιλί

Μα πώς συχνάζεις
Στα περβόλια του ήλιου
Μ' άδειες τις τσέπες;

Κοιτάς τις σκιές
Στους ιστούς του καθρέφτη
Να πέφτουν νεκρές

Με μια τουφεκιά
Σκορπίστηκαν στο δάσος
Σμαράγδια φτερών

Διπλά δεμένος
Προσπαθείς να ξεφύγεις
Απ' τους θηρευτές

Ξάφνου το κύμα
Ανέβασε στο βράχο
Προβιές αλατιού

Στενά δρομάκια
Κι ανάμεσα στα πεύκα
Πράσινοι συρμοί

Μια παπαρούνα
Σε ποτήρι σπασμένο
Μετάλαβε φως

Πόσα σύμφωνα
Έκλεψες απ' τη γλώσσα
Και στο πλην χωράς!

Στήσανε χορό
Τα γιοφύρια του κόσμου
Πάνω μη σταθείς!

Μαύρα κουρέλια
Στοιβαγμένα στο σύρμα
Στη πίκρα λυγούν

Μεσοπέλαγα
Απλώνεις ασπρόρουχα
Κύμα της οργής

Έστησες δοκούς
Στους όρμους της πατρίδας
Γαϊτανιού γλέντια

Ρίχνει στο χώμα
Της άρνησης πέταλα
Μια μαργαρίτα

Μες στα σύννεφα
Καράβι τσακισμένο
Τους γλάρους καλεί

Ακούω τριγμούς
Ρίζες να προχωράνε
Με φιδιών μορφή

Μ' απαρνήθηκες
Πριν ακόμα σκορπίσω
Τις λέξεις στο φως

βαδίζαμε...

Βαδίζαμε με τα χέρια στις τσέπες
Αδύναμοι να περάσουμε τα δάκτυλά μας
Στις άρπες του αέρα μην και πληγωθούν
Απ' των πουλιών τα μυτερά ράμφη
Κι είχαμε έναν φόβο διάχυτο στις φλέβες
Φόβο παγερό σαν τα κρύα σκουριασμένα ρόπτρα
Στα εγκαταλειμμένα σπίτια
Φόβο μήπως ξαφνικά
Ξεχάσουμε στα μισά της διαδρομής τα πάθη του αίματος
Τα ακριβά τα νωπά και βουβά σαν τη μνήμη πάθη

Τα δάκρυα, μας ακολουθούσαν ανασαίνοντας βαριά
Κι εμείς έπρεπε να τα ψυχώνουμε
Να τα γευόμαστε να τα ανακαλούμε
Ειδικά τις νύχτες εκείνες του καλοκαιριού
Που για μια στιγμή τα φεγγάρια ματώνουν από έρωτα
Το χαμόγελο μας ξεχασμένο σε μια παιδική ζωγραφιά
Μας καλούσε εναγώνια κοντά του
Μας αγκύλωνε με τις γωνίες του
Μας ρωτούσε το πως και το τι
Βαδίζαμε βουβοί
Τι να απαντήσεις στην λεπίδα της απαντοχής
Ένα γυάλινο χέρι μας τραβούσε εκούσια απ' το βυθό της χαράς
Φέρνοντάς μας  δέσμιους στα δαντικά μας κελιά

Βαδίζαμε με τα χέρια δεμένα
Ανίκανοι ν' αγγίξουμε τους παλμούς των δέντρων
Να νοιαστούμε τα τρεμάμενα γόνατα των φύλλων
Να στηρίξουμε πρόχειρα τις ρίζες στο χώμα
Μήπως έτσι μπορέσουμε κι εμείς να υπάρξουμε
Απουσιάζαμε όμως απ' τα αληθινά  
Χανόμασταν στην παχιά πάχνη
Έωλοι αφηνόμασταν στο κενό
Βαδίζαμε στη βροχή ασταμάτητα
Φορώντας τα αλήτικα παπούτσια μας τα σκισμένα
Σαν να θέλαμε να κυριεύσουμε
Τις κορφές των ονείρων
Που δεν μας διάλεξαν ποτέ συνοδηγό τους

Τα μονοπάτια προσέχαμε που δεν οδηγούν παρά μόνο στο τέλος
Αυτά αφήναμε πίσω και προχωρούσαμε!

εκατόφυλλη λατρεία

Αγαπούσες πάντα 

Τα εκατόφυλλα τριαντάφυλλα

Τα είχα στον κήπο μου 

Κόκκινα εκατόφυλλα τριαντάφυλλα

Από εκείνα που η γιαγιά μάζευε την αυγή 

Κι έφτιαχνε το λικέρ της Κυριακής

Πόσο επιθυμούσες να τα κόψεις 

Στο πέτο σου να τα στεριώσεις

Πόσο ήθελες να τα μαδήσεις 

Στου τσαγιού σου την άχνα να αναδυθούν 

Πόσο ήθελες να τα κοιτάς 

Στων ματιών σου το πλέγμα να καρφωθούν

Κόκκινα εκατόφυλλα τριαντάφυλλα 

Ολοχρονίς να βγαίνουν στον κήπο σαν υπόσχεση 

Ώσπου μια μέρα ήρθε βοριάς ξεροβόρι καταιγίδα 

Σκιάχτηκαν τα φύλλα

Μούχρωσαν τα πέταλα 

Λύγισαν τ' αγκάθια κι οι ρίζες βάρυναν 

Τι συμφορά!

Ο κήπος λασπωμένη λίμνη 

Τριμμένο γυαλί στα μάτια μου

Διπλός πέλεκυς κεραυνού στην καρδιά 

Κι εσύ περιπατητής με τα χέρια ανοικτά 

Να μ' αποχαιρετάς με κίτρινους φθίνοντες φθόγγους  

Κι απόμεινα μόνη μετά το απόβροχο 

Να στοιβάζω στις άκριες νεκρές τριανταφυλλιές 

Να ματώνω απ' αγκάθια σκληρά 

Να χτυπιέμαι από κλαδιά έρποντα 

Ακούγοντας τα βήματά σου να ξεμακραίνουν

Ακούγοντας κρότους ξερούς 

Μπροστά να πηγαίνεις

Χωρίς ποτέ να κοιτάζεις πίσω

Ερωτευμένος με τα αμάραντα ρόδα της νύχτας 

Σαν κι αυτά που αφθονούν στις χώρες των ποιητών

Και των καταδίκων... Τα μαύρα ρόδα των ενοράσεων!

χαϊκού πρώιμης μνείας

Πεσμένο λουλούδι
γυρίζει πίσω στο κλαρί -
ήταν πεταλούδα

MORITAKE

Στη ξερολιθιά
Στραγγίζουν τ' ασπρόρουχα
Πέρλες νυφικές

Λαλεί το πουλί
Μονάχο στη χαράδρα
Πού να ήσουν χτες;

Πρόσωπα ξένα
Φιλιά ματαιόδοξα
Τη λήθη κερνούν

Πάνω στο ράφι
Δίπλα στα μοσχοκάρφια
Βουητό δάσους

Κυλά μια πέτρα
Τυλίγοντας γύρω της
Της πάχνης ιστούς

Στον όχτο γερτή
Μια ροδιά συγκεντρώνει
Θυμούς στις ρίζες

Συρματόπλεγμα·
Τα φτερά τους κρεμάνε
Τρέμοντα πουλιά

Κορδέλες λευκές
Σε μαλλιά χρυσαφένια
Ποιος τις κούρσεψε;

Κρύο πετιέται
Το νερό απ' τις πηγές:
Της γης καθαρμός

Ιαίνει ο κόσμος
Κλεψύδρα που αδειάζει
Άπειρα πάθη

Στην αλφαβήτα
Περίσσεψαν γράμματα
Κι έπλεξες μύθους

Στο φυλάκιο
Ολόγιομο φεγγάρι
Τις ώρες σκουντά

Βγήκαν στην άμμο
Όνειρα να στεγάσουν
Κρινάκια λευκά

Νυχτοπερπατάς
Με το φόβο να σε βρει
Αστεριού βέλος

Λευκά μάρμαρα
Που πάνω τους μέστωσε
Γυμνή η γραφή

Πάνω στην πέτρα
Τις πληγές της σκόρπισε
Μια παπαρούνα

Ζητάς τον καρπό
Που μελώνει στο δέντρο
Χαρά να τον πιεις!

Πεταλούδα μου
Πως και ξελογιάστηκες
Σ' αγκάθι πικρό;

Γλυκά τραγουδούν
Το πρωί τα κοτσύφια
Στην άυπνη γη

Στη πυκνόφυτη
Πλαγιά, τ' αστέρια πέφτουν
Σαν φύλλα νεκρά

Σεμνά προβάλλεις
Στα παραθύρια της γης
Κυκλάμινό μου

Ένα μπουκέτο
Αμαρυλλίδες κρεμώ
Σε τέμπλο χειλιών

Μια ραγισματιά
Στ' ουρανού τον καθρέφτη
Κι ευθύς λησμονάς

Φεύγει το θέρος
Και πάει να πλαγιάσει
Σε κλίνη ψυχρή

Δεν ξεχνιούνται τα σπίτια

Τα σπίτια που πέθαναν άδοξα
Από στιλέτα αγαπημένα
Η μνήμη καλά τα συντηρεί
Δεν ξεχνιούνται τα σπίτια ούτε παλιώνουν
Κι ας καρδιοχτυπούν δυνατά  που και που
Κάτω από τις αχτίδες του σεληνόφωτος
Κι ας τα πνίγει πυκνός κονιορτός
Που τα πορτοπαράθυρα εξουσιάζει
Δεν λησμονούνται τα σπίτια
Ζητούν απέλπιδα ανάσες φυγής
Που θα τα επαναφέρουν σε χρόνο αλλοτινό
Τότε που οι νεφέλες τ' απογείωναν στ' άστρα
Κι ο νυχτερινός ύπνος φλέγονταν από όνειρα συμπαντικά
Τα σπίτια όταν μεγαλώσουν απιστούν
Ταξιδεύουν στις μέρες της άνοιξης
Στα ματωμένα από τη σφαγή σεντόνια
Υπογράφουν με τρέμουλο συνθήκες
Με πρόσωπα που θα τα σύρουν δέσμια στις ψυχρές νύχτες
Χωρίς έρωτα κρεβάτι πόθου ακριβά αρώματα
Μόνο με λέξεις χιλιοειπωμένες που νοσταλγία σταλάζουν

Τα σπίτια που παρασύρθηκαν στο κενό
Από χέρι Θεού τιμωρού
Η αγάπη αβρά τα περιθάλπει
Τούς στέλνει μηνύματα
Συντάσσει επιστολές λατρείας
Καλλιγραφεί αινίγματα στα υπερώα
(Μόνο που η γραφή ευθύς σβήνεται)
Φοβούνται τα σπίτια με τα χρόνια τους πυκνούς ιστούς
Που τα πορτοπαράθυρα εμποδίζουν να αναπνεύσουν
Ξεσκονίζουν με φτερά παγωνιών
Τα κρυφά δωμάτια που για τελετές προορίζονταν
Ξορκίζουν τα σπίτια την αμαρτία
Γι αυτό θυμιάματα ετοιμάζουν με βαριές μυρωδιές
Και στα σκαλιά αποθέτουν τρίποδα
Να 'ρθει η Πυθία να ελαφρύνει τη σκέψη
Με τα ιερά βαγιόφυλλα στα χέρια
Περιγελούν τα σπίτια τη λησμονιά
Στέκουν μια στιγμή μπροστά στο φακό του φωτογράφου
Κι ανθίζουν ξάφνου οι ακακίες στον κήπο
Τα γεράνια φουντώνουν επανάσταση
Τα ερωτικά γιασεμιά γεμίζουν το πανέρι της τυφλής

Απιστούν τα σπίτια και σε διώχνουν
Μαγεύονται από τα οδοφράγματα
Απ' τα χάλκινα κρόταλα των παιδιών
Απ' τα ράμφη των γερακίνων
Σπάνε όμως στο αιφνίδιο γέλιο των μανάδων
Συντρίβονται γεμίζουν ίσκιους απειλητικούς
Σε περιπαίζουν χαιρέκακα
Σαν χάντρες πολύτιμες σε περιφέρουν στα παζάρια
Σπάνε τα σπίτια κι οι  ρωγμές τους αλυσιδωτά ραγίζουν κι εσένα
Κι ας τούς ετάχθης φρουρός έμπιστος πλην μοιραίος

χαϊκού ζιγκ ζαγκ πορείας

Δροσιά: πως αλλιώς 
να ξεπλύνεις την τόση
σκόνη του κόσμου.

Matsuo Basho

Κράτα το δάκρυ
Πετράδι στο λαιμό σου
Χαρές ζυγώνουν

Δες πως ξεσπάνε
Στην ετοιμόγεννη γη
Ριπές βροχών

Πέρα στο δρόμο
Ανθίζει θρηνώντας
Λιλά βιολέτα

Λουλούδια μαδώ
Σε ολόχρυσο δίσκο
Ήλιους να ράνω

Λυγούν τα βουνά,
Αγέρας καβαλάρης
Σπαθίζει κορφές

Ψάρι εισχωρεί
Σε δίχτυα τρυπημένα
Βάση σχεδίου

Στις θαλάσσιες
Σπηλιές τα νερά παίζουν
Κρυφτό με το φως

Ξέρει απ' έξω
Τους οιωνούς των πουλιών:
Μύστης των κορφών

Έλατου σταυρός
Διατρυπάει το θόλο
Κάνε μιαν ευχή

Κι αν θα σου φέρουν
Χάλκινα κοσμήματα
Μίλησε στο χτες

Πόρτα άθικτη
Σε σπίτι γκρεμισμένο,
Τρέμει το κενό

Μοιράζουν τ' άστρα
Ματόχαντρες στα παιδιά
Και ξόρκια στ' αυτί

Πάνω στη στάχτη
Φύτρωσε το τριφύλλι
Σημάδι ζωής

Σκισμένο παλτό
Παρατημένο στη γη
Βροχές το τρίβουν

Στο παλιό κάστρο
Πάνω στις πολεμίστρες
Σκόνη μπαρουτιού

Μέσα στο νερό
Κλωναράκια βιγόνιας
Ρίζες πέταξαν

Στα καλντερίμια
Κροταλίζουν τις νύχτες
Άσπρα βότσαλα

Στρίβεις τσιγάρο
Με φύλλα του ανέμου:
Άθυρμα ζωής

Τράπεζα ναού
Σε βάθη πελαγίσια
Άρτους μοιράζει

Πάνω στο χιόνι
Έγραψα με μελάνη
Πύρινους στίχους

Κλειστό κοχύλι
Με τέχνη ετοιμάζεις
Ομορφιάς στέμμα

Φύγαν οι κύκνοι
Κι η λίμνη σκεπάστηκε
Με μαύρους σταυρούς

Στα πλακόστρωτα
Χαράζει το φεγγάρι
Ζιγκ-ζαγκ πορεία