Οι δικοί σου ήρωες

Μην ξεχνάς στο ουράνιο κρυσφήγετο που κοιμάσαι

κλαράκια βάγιας να στρώνεις να έρχονται

οι ήρωες να σε συναντούν μαζί τους να μοιράζεσαι

ώρες δοξαστικές.

Κι είχες πολλούς ήρωες που αγαπούσες και

συνδιαλεγόσουν μαζί τους στα φεγγερά παράθυρα

της ζωής.

Το κορίτσι που μάζευε ασημόχαρτα κι έφτιαχνε

ανεμόμυλους που τους πουλούσε στα πλωτά παζάρια.

Θυμάσαι την ζακέτα του;

Όλη γεμάτη τσέπες παραφουσκωμένες με όνειρα.

Κάθε μέρα πρόσθετε κι από μία άλλη κι εσύ

γελώντας του χάριζες νήματα στα χρώματα της ώχρας

να έχει ο κόσμος γη να πλαγιάζει τα απομεσήμερα.

Μην ξεχνάς λοιπόν τα βαγιόφυλλα απ' αυτά

που στεφανώνουν τα παλικάρια που έμειναν

τα χέρια τους πάνω στην κάνη σε ένα διάσελο ψηλά.

Θυμήσου το μην και πικραθεί το αγόρι που

ορφάνεψε από ψωμί και χώμα έπαιρνε και έπλαθε

τους καλόσχημους άρτους με προζύμι αληθινό

απ' το σκαφίδι του ήλιου.

Έρχονταν τα πουλιά, τσιμπολογούσαν τα ψωμιά

κι έφτιαχναν τις φωλιές τους στης κυρά Ξένης

το παράπηγμα.

Γέμιζε η γειτονιά με μελωδίες και ξαφνιάσματα νεοσσών.

Χαίρονταν τα κορίτσια κι έδεναν πολύχρωμους φιόγκους

στον φράκτη του φτωχόσπιτου.

Αμολυτά έμεναν τα μαλλιά τους να κυματίζουν

σαν τα χρυσά στάχια στο αντάμωμα τους με τον λεβάντε.

Κι αν βαγιόκλωνα δεν βρεις μην πικραθείς καθόλου

σου έχω εγώ πολλά δεμάτια για να πάρεις.

Μην φανταστείς πως κλάδεψα κανένα δέντρο

τουναντίον στα ματωμένα γόνατα

των παιδιών τα βρήκα αποξηραμένα

να με περιμένουν στην κλίνη σου

σε βραγιες να τα αποθεσω, κρυφά να δαμάζεις

τα αρμυρά κύματα της λήθης με τα θορυβώδη

ταμπούρλα του ερωτα

Αέναα στα χέρια μου να σε κρατώ σαν το μαλαματένιο

κλειδί που ανοίγει όλες τις θύρες των πνισμένων

με κισσούς  και αγράμπελες μεγάρων της

μνημοσύνης.

Το εύρημα

haibun

Έβρεξε με το λάστιχο τις γκρίζες πλάκες της αυλής. Μια πούδρα σκόνης φερμένη απ' την έρημο και μια στρώση γύρη απ'τα γύρω πεύκα επικαλυπταν την επιφάνεια τους. Τέλος της άνοιξης κι οι πλάκες αχνιζαν κατά την επαφή τους με το νερό. Μέσα σε λίγα λεπτά ήταν κιόλας στεγνές. Η ζέστη αφόρητη σήμερα είχε κάνει τα λουλούδια της αυλής να μαραγκιαζουν και να γέρνουν τα φύλλα τους όπως και τα πλούσια τους άνθη.

Κόκκινοι καρποί

στολίδια οι κερασιές-

φέρουν στα κλαδιά.

Καθιδρη με το μαντήλι στο χέρι να σφουγγιζει το μέτωπο της συνέχισε το έργο της. Σειρά είχαν τα ταλαιπωρημένα απ'τον ήλιο λουλούδια. Πολλά τα άνθη της αυλής τα φρόντιζε επιμελώς σαν να ήταν παιδιά της. Που και που τους ψιθύριζε λόγια αγάπης. Από παλιά είχε μια αμφίδρομη σχέση μαζί τους.

Μια μαργαρίτα

κρύβει καλά την αλήθεια-

βράχος την θρέφει.

Ξεκίνησε το πότισμα απ' τα βασιλικά που είχαν πάρει να φουντώνουν όλο καμάρι. Τα χάιδεψε και τα αρώματα τους πότισαν βαθιά την παλάμη της. Τα κορφολογισε λίγο και έφτασε στο γιασεμί που είχε πετάξει πολλά ανοιχτοπρασινα κλωνάρια. Τα είχε τα χρόνια του κι ο γερός ξύλινος κορμός του είχε αναρριχηθεί πάνω στην μάντρα.

Βαδίζει μόνη

παπαρούνες στον κάμπο-

ρεσάλτο κάνουν.

Οι τριανταφυλλιές της παρά το προχωρημένο της εποχής είχαν ακόμα άνθη. Ειδικά στην βελούδινη κόκκινη μέτρησε ίσα με  δεκαπέντε άνθη. Η μόνη παραπονεμένη ήταν η ροζ εκατοφυλλη που είχε γίνει λικέρ και γλυκό του κουταλιού. Φέτος μάλιστα ήταν τόσο η άνθιση της που στόλισε με τους ακριβούς θησαυρους της τα μπουκάλια και τα βάζα όλης της γειτονιάς για τα απογευματινά ταρταρισματα.

Πάνω στο χώμα

θεριαψε το τριφύλλι-

τύχη θα φέρει.

Ύστερα κατευθύνθηκε προς τις ορτανσίες που δειλά είχαν αρχίσει να πετάνε λουλούδια. Πράσινα ακόμα μα το καλοκαίρι θα έπαιρναν το ροζ χρώμα απ'τα μάγουλα των άγουρων κοριτσιών. Ήταν λίγο απαιτητικές και ζητούσαν χωνεμενο φουσκι για να καμαρώνουν σαν αρχοντοπουλες στο σεργιάνι που κρατούν στα χέρια για προστασία ροζ ομπρελινα.

Οργασμός της γης

λαμπρά τ' άγρια κρίνα -

μέλισσες καλούν.

Μόνο μια ορτανσία παλαιικη απο τα χρόνια της γιαγιάς της φέτος είχε πάρει να χλωμιαζει. Είπε να αφρατεψει το χώμα της και πήγε στην αποθήκη να πάρει το σκαλιστήρι. Σε ένα κουτί βρήκε πέντε σκουριασμένα πέταλα αλόγου. Τυχερό ήταν το φυτό. Πήγε κοντά του το σκάλισε και παράχωσε τα πέταλα κοντά στις ρίζες του. Ίσως με την κίνηση αυτή αποκτούσε μελλοντικά το ροζ χρώμα απ' τις παρειές των κορασίδων.

Κάτω στον κάμπο

χορός των πεταλούδων -

μαέστροι τ' άνθη.

Φτερωτός φίλος

 haibun

Τελευταία είχε πάρε δώσε με ένα σπουργίτι.Το είχε βρει σχεδόν κοκκαλωμενο μια μέρα του χιονιά να της χτυπάει αποκαμωμενο το τζαμί του σαλονιού. Το πήρε αγκαλιά, το ζέστανε με την ανάσα της κι όταν άρχισε να δυναμώνει το τάιζε σπόρια και ψιχες από το μπαγιάτικο ψωμί που είχε στην ψωμιερα. Αυτό την κοίταζε με μάτια ευγωμοσυνης και κατάπινε τους σπόρους.

Τικ τακ στην πόρτα

δύο μετρα το χιόνι-

σβήνει η ζωή.

Απο τότε κι ύστερα ήταν ο καθημερινός της επισκέπτης. Έρχονταν πάντα με τους κελαηδισμους των πουλιών πριν φωλιάσουν στα κλαριά και την έβρισκε. Πάντα το φιλευε κάτι άλλοτε σταφιδόψωμο άλλοτε σπόρους ή κριθερενιο ψωμί που κατά το πλείστον το λάτρευε.

Μπουκιά στο στόμα

φτεράκια αδύναμα-

κρύσταλλοι πάγου.

Μια μέρα που ο βοριάς με τα ξυράφια του ξυριζε δέντρα και υπάρξεις το σπουργιτακι δεν ήρθε. Έμεινε να παραμένει με την φουχτα γεμάτη για ώρες πολλές. Ανησύχησε, βγήκε στον κήπο να το ψάξει πίσω από τους θάμνους χωρίς αποτέλεσμα. Πάγωσαν τα χέρια της να παραμερίζει τα κλαδιά. Η πρόχειρη φωλιά του άδεια.

Χαλάζι στη γη

τρύπησε τις φυλλωσιές-

ενσκηπτει χιονιάς.

Την επόμενη μέρα το φιλαράκι της ήρθε ζωηρό και με καλή διαθεση. Μαζί του είχε το ταίρι του, έναν διπλάσιο σχεδόν σπουργιτα που της τσιμπούσε παιχνιδιάρικα τα φτερά και γουργουριζε ερωτικά πλάι της. Απερίγραπτη ήταν η χαρά της. Το μικρό σπουργιτακι θα της χάριζε κι άλλους χνουδωτους φίλους λίαν συντόμως. Η φωλιά στον κήπο θα έδινε ροτα χαράς στην ζωή.

Λυγίζουν δέντρα

κρούστα πάγου στην λίμνη-

θαμπή ανάσα.

Αυγινη ώρα

 haibun

Η αυγη φόρεσε το βαρύ ρόδινο από ακριβά  ταφτα φόρεμα και βγήκε στον κόσμο. Μαζί της εφερνε καλαηδισμους από βιολεντζελο και ένα πλήθος δροσοσταλιδων Βάραιναν τα φυλλώματα και το ταπεινό χορτάρι έπαιρνε το πρωινό του μπάνιο

Χαρά πρωινή

σταμάτησαν οι γρύλοι-

σκήπτρα αλλάζουν.

Σε λίγο ένας ήλιος στρατηλάτης βγήκε στην βίγλα των βουνών. Η αυγή στράφηκε προς την γκαρνταρόμπα της κι άλλαξε το φόρεμα της με ενα αραχνουφαντο γεμάτο χρυσές πουλιες κι ασημενιες πόρπες ελαφρύ φόρεμα κι ανάλαφρη μπήκε στην στράτα του ήλιου σαν συνοδός.

Λαμπρή μερα 

τραγουδισμα τζιτζικιών-

βοη στην φύση.

Αυτή ήταν η πιο όμορφη ώρα της μέρας.Πιστη στο ραντεβού της πάντα την συναντούσε με μια κούπα αχνιστο τσάι με γεύση μύρτιλου. Ψηλό κατάστρωμα το μπαλκόνι της επέτρεπε να ζει σε όλες τις εκφάνσεις του τα πρώτα ντροπαλά φιλιά της αυγής. Έτσι φύλαγε στην τσέπη της για όλη τη μέρα την μαγεία των θαυμάτων και μια χούφτα  βαρύτιμο χρυσάφι.

Χρυσά σανταλια

κνήμες ζεστές του θέρους-

ίχνη στην άμμο.

Kou-ta ( μια στροφή με τη μορφή 7/57/5 συλλαβών)

Πρόβαλλε το φεγγάρι

φέτα κίτρινη

έχασε το μισό του

ταίρι ζηλευτό.

*

Δείχνει τις δαγκάνες του

όρθια η ουρά

φαρμακερός σκορπιός

άοπλο θύμα.

*

Γονατιστή πηγαίνει

μπρος στην εκκλησιά

μετρά το κομποσκοίνι

μένουν δυο ψαλμοί.

*

Ποιήματα θα γράψει

γκρίζα τα μάτια

του σπάει το μολύβι

τη μνήμη .καλεί

*

Έφυγε το καράβι

μόνος περπατά

ξάφνου βουτά ο γλάρος

λίμνη δακρύων.

*

Ακύμαντη θάλασσα

πετάς μια πέτρα

φουσκώνουν τα νερά της

αφρούς σηκώνει.

*

Σκανδαλιαρικό παιδί

τσιρίδες βγάζει

σκίζει τ' αρκουδάκι του

το παζλ σκορπίζει.

*

Γάτος τρίχα σηκώνει

περνά ποντίκι

καταπάνω εφορμά

μια χαψιά κρέας.

*

Ολοσκότεινο κάστρο

σβήσαν τα κεριά

φαντάσματα θα βγούνε

κρύο το αίμα.

*

Παρακμή οξυγόνου

κάηκαν δέντρα

καλαηδισμοί ολίγοι

φτωχικός όρθρος.

*

Σπασμένη η ομπρέλα

αέρας φυσά

μοιάζεις με ηρωίδα

του παραμυθιού.

*

Κίτρινες μαργαρίτες

γύρη σκορπούν

ποταμός τα δάκρυα

βρεγμένο σατέν.

*

Κίτρινη κολοκύθα

αργεί ο χορός

νοικοκυρά την σπάει

σούπα θα γένει.

*

Έντρομη η αλεπού

τρέχει να κρυφτεί

φουντωτή ουρά έχει

τσιμπιές πετεινού.

*

Κυκλάμινα στον βράχο

χώμα γυρεύουν

ρωγμές βρίσκουν και μπαίνουν

σκίζουν την πέτρα.

*

Άοκνος ο ναυτίλος

πανιά μαζεύει

φύσηξε τραμουντάνα

σκούφο αποσπά.

*

Μικρή η μαγιοπούλα

στίχους σκαρώνει

λουλούδι τ' όνομα της

καρδιές λαγγευει.

*

Φωνάζει ο κόρακας

τρέμει η κυρά

τυρί βρίσκει του δίνει

φεύγει παρακεί.

*

Μικρό το βαφτιστήρι

νύχια ροδαλά

παπά γενειάδα πιάνει

τούφες τα μαλλιά.

*

Μικρή πεταλούδα

ανοίγει φτερά

χαίρει σε μίσχους πάνω

πλάνη ή ανθός.

ko-uta (Μια στροφή με την μορφή 7/5/7/5 συλλαβών

Ολοπόρφυρη καρδιά
αίμα γεμάτη
του έρωτα καμτσίκι
γλυκά την χτυπά.

*
Τρέχει η ελαφίνα
βόλι την ξυπνά
κρυψώνα μες το δάσος
ψάχνει για να βρει.

*
Δαγκωμένο το μήλο
γερά τα δόντια
χυμοί τρέχουν στο στήθος
αισθήσεις ξυπνούν.

*
Στέκουν οι αμαξάδες
ζεστές οι θέσεις
ζευγαράκια ανεβαίνουν
όρκους μοιράζουν.
*
Μαζεύει παπαρούνες
στεφάνια δένει
επάνω στα μάγουλα
σκόρπια η γύρη.

*
Ταξίδι μου έταξες
μέρη μακρινά
γεμάτη προκυμαία
απούσα εσύ.

*
Πανσέληνο το φως
χλωμό πρόσωπο
εκστατικό κοιτάζει
σκύλοι ουρλιάζουν.

*
Άνθος δροσοσταλίδων
πρωινή ώρα
γεμίζω το τασάκι
τσάι να φτιάξω.

*
Φτερωτός ο έρωτας
λάμπει το βέλος
τις νεανικές καρδιές
στόχο του βάζει.

*
Αιχμηρό το μαχαίρι
λάμπει στον ήλιο
περίκλειστο τ' αλώνι
μάχη θα δώσει.

*
Προδοσίας το φιλί
λάμνει στα χείλη
παίζει σε δύο ταμπλό
άπιστη καρδιά.

*
Πορφυρό το δειλινό
γάζες απλώνει
ζευγάρι του έρωτα
πιάνει ο φακός.

*
Χρωματιστό το τόπι
κεφάλι χτυπά
ζαλίζεται ο νέος
αστράκια βλέπει.

*
Τρομερός πιτσιρικάς
κλωτσά το τόπι
καρούμπαλο μου κάνει
κατακούτελα.

*
Κρίθινο παξιμάδι
σπάει το δόντι
που να βρω κεραμίδι
νέο να βγάλω.

*
Τρέξτε ποδαράκια μου
φεύγει το τόπι
μέσα στα λασπόνερα
βουτιά θε να κάνει.

Η λουόμενη

haibun

Είχαν κοπάσει οι άνεμοι. Το δροσερό μελτεμάκι που μέχρι χτες φυσούσε, κούρνιασε στην επιφάνεια της θάλασσας. Τα ήρεμα καταγάλανα νερά της φιλούσαν τις καρίνες των πλοίων, χάιδευαν τα παιχνιδιάρικα δελφίνια, κι αγκάλιαζαν τα σώματα των πρώτων κολυμβητών. Πυρακτωμένη μπάλα ο ήλιος μπαινόβγαινε μέσα στα αχνά συννεφάκια που έμοιαζαν σαν λευκά ομπρελίνα και σαν κοπάδι αγριόκυκνων που βάδιζαν καμαρωτά στον γαλάζιο μανδύα.

Φαλτσέτα κρατά
συνοδοί τα τζιτζίκια-
άχραντο θέρος.

Ήταν το πρώτο της μπάνιο για φέτος. Όμορφη, ξανθομαλλούσα πέταξε το λινό της φόρεμα και χωρίς πολλές σκέψεις βούτηξε στα κρύα νερά που δεν είχαν προλάβει να ακόμα θερμανθούν. Παρέα της δυο ζευγάρια γλαρόπουλα που χόρευαν πάνω απ' τα βραχάκια που σμίλευσε ο χρόνος κι αλλοίωσε το αλάτι. Ερωτικούς έκαναν κύκλους κι ύστερα αμολιόνταν στα νερά για να δροσίσουν τα λευκά τους φτερά.

Πάνω στον βράχο
έσκαψε η θάλασσα-
γούβες αλατιού.

Δροσερή και με σφιγμένους τους μυς βγήκε στην ακτή. Ομπρέλα της ένα μικρό αρμυρίκι που θα την προφύλαγε απ' τα ζεστά δεμάτια του ήλιου που θεριστές δεν τα άγγιξαν ποτέ. Κοίταξε το μεγάλο κοχύλι που είχε βρει στον γεμάτο ψάρια βυθό. Το έφερε στο αυτί της για να ακούσει τους παφλασμούς των κυμάτων και τις διηγήσεις των πνιγμένων ναυτικών. Σηκώθηκε να φύγει, τώρα στην υγρή της κάμαρα θα είχε για συντροφιά τις πανάρχαιες ιστορίες της θάλασσας.

Πέφτει η νύχτα
ακούραστοι οι γρύλοι-
κουρδίζουν βιολιά.

 

Φεγγαρολουστη νύχτα

Το κόκκινο φεγγάρι του Μαϊου ήρθε και 

στρογγυλοκαθησε στο επίσημο τραπέζι μοιάζοντας με τα χάλκινα ταψιά από τα χρόνια της προγιαγιάς.

Ιστορικά ταψιά πρόσφατα γανωμενα να λαμποκοπουν. Εδώ ψήθηκαν πίτες, το ψητό της Κυριακής και τα μυρωδικά χόρτα παρέα με τα τυλιγμένα γαρδουμπακια.

Μοσχοβολουσε το τραπέζι, τσιγκλαγε το ένα παιδί το άλλο και οι γυναίκες της οικογένειας ανασκουμπωμενες κατέφθαναν με μεγάλες πιατέλες με τις σαλάτες και τα ορεκτικά.

Έτσι και το φεγγάρι μας σερβιριζε τα χίλια δυο καλουδια του. Φεγγαροαχτιδες που έδιναν κι άλλο μπόι στο ύψος μας, λυχναράκια για να ανάβουμε το 

φυτίλι της ποίησης και κάρβουνα ζεστά για να θερμάνουμε της καρδιάς τις κοιλίες.

Εκστασιαζομασταν και το παρακολουθούσαμε να βολταρει πίσω από τις λωτιες και τις κυδωνιες του κηπου. 

Κάποιοι θρησκόληπτοι άναβαν καρβουνακια με λιβάνι μην βρει κακό την πόλη και αποδημησουν τα λαβωμένα πουλιά

Κράτησε πολύ η νύχτα αυτή. Τα χρυσαφικά της πολύτιμα τα χάριζε στους ιερουργους και στις κυοφορουσες γυναίκες. Τα παιδιά έσπαγαν τα περσινά ρόδια και γέμιζε η αυλη ρόδινους χυμούς και σπόρια αθανασίας.

Θαμπά τα αστέρια μες την λάμψη του φεγγαριού εξηγούσαν τα όνειρα μας και έκλειναν τις ευχές μας στο χρυσό τους πουγκί. 

Γελούσαμε και στρωναμε λαχουρωτα κιλίμια στις ταράτσες να έρθει ο ύπνος να μας πάει στης παραμυθιας την χώρα. Στα χέρια μας σφιχτά κρατούσαμε σπόρους σταριού που θα έβγαζαν τους μεγάλους άρτους να μην πεινάσει το σπουργίτι, ο κορυδαλλός και τα ορφανά παιδιά που αγαπούσαν τους γρύλους και τον ασβέστη που οι γυναίκες ασπριζαν τους τρούλους των εκκλησιών και τα πνιγμένα στις βουκαμβίλιες σοκάκια του έρωτα.

Σομονκα

Επιστροφή

Φυσά οστρια

μέθη γλυκιά στους κόρφους

άστρο της αυγής

λατρεύω μαύρα μάτια 

στίχους αγάπης γράφω.

Γράμμα αγάπης

απόσταγμα οι στίχοι

άλικο ρόδο

μακρινε μου έρωτα

το πρώτο τρένο πάρε.

*

Αποχωρισμός

Άδεια πλατφόρμα

υπομένουν τα κορμιά

μαντήλι βγαίνει

κοντά μου να γυρίσεις

τον έρωτα σου ποθώ.

Άσπρο το χέρι

τελευταίο σφύριγμα

βαριά τα ξένα

φιλιά μαζί μου παίρνω

τροχούς κινώ της μνήμης.

*

Προδοσία

Βαρύ το βλέμμα

σφαγμενη η καρδιά του

ψεύτικα φιλιά

αγάπη προδομένη

μαύρες βάφω κουρτίνες.

Νέος έρωτας

σκόρπιους πετά σπινθήρες

καίει το φιλί

μπήκε μες στην ζωή μου

τα λογικά μου πήρε

*

Χωρισμός

Πονούν τα λόγια

αφορμιζει η πληγή

στέγη αδειανη

παντού το άρωμα σου

σβηστό ένα τσιγάρο.

Καύτρα στο χέρι

ερημικό τοπίο

ένοχες σκιές

στάχτη εικόνες κάνω

σβήνω τις αναμνήσεις.

*

Γιατρικό

Πλένω το τραύμα

στρώσεις πολλές της γάζας

λευκή η μπλούζα

γιατρικό σου προσφέρω

κεραυνοβόλος έρως

Πρώτη αγάπη

αβάσταχτο το φιλί

καρδιά ανοίγω

χείλη με συνεπαίρνουν

καίγομαι μες τις φλόγες.

Εγκαρτέρηση

Κεραυνός χτυπά

τρίζουν τα παραθυρια

τρέμει η καρδιά

γεύμα σου ετοιμάζω

δάκρυα το γλυκαινουν.

Μέγας ο έρως

φαρμακερό το βέλος

χρόνια δεν κοιτά

άσπρες αν βγήκαν τρίχες 

πάλλεται η καρδιά μου.

*

Πένθιμο

Αίμα στα χείλη

αστραφτερό κοντάρι

αιχμή μετάλλου

λαβωθηκε η καρδιά

σημάδια σου ζητάω.

Γκρίζος ουρανός

κυριαρχούν τα νέφη

πλάγια η βροχή

μες τις νεροσταγονες

κλείδωσες την ψυχή μου.

*

Έρωτας της μάχης

Πέσαν τα τείχη

ερημωμένα σπιτια

σταχτιά τα πουλιά

κίτρινος εκσκαφέας

δρομους για σε ανοίγω.

Σπάει η πέτρα

όλμοι πέφτουν τριγύρω

πονά η σάρκα

σπέρνω τα πετραδακια

βόμβες κρύβουν σημάδια.

Καλημέρα απανταχού.

Τανκα

 Τανκα ( με την μορφή 5/7/5/7/7 και με απαραίτητη λέξη το κιμονό)

Χλωμή γκέισα

ψιλο το κιμονό της 

μέση λάστιχο

λεπτά διακρίνω πόδια

φλεβιτσες τρεμοπαιζουν.

*

Ωχριούν τ' άνθη 

χρωματιστό κιμονό

σφιχτη η ζώνη

την ομορφιά λατρεύω 

αντίπαλους δεν έχει.

*

Μέση λυγερή 

κρινενια τα δάκτυλα

σακε σερβίρει 

γκέισα φημισμένη

το κιμονό ισιωνει.

*

Παίζει το κοτο

νεαρή η γκέισα 

κιμονό φορά

σπάνιο το τραγούδι

τα χείλη το ψελλίζουν.

*

Σιγή αέρα 

περπατά μια γκέισα

κιμονό σερνει 

την προσκυνά το χώμα  

δρομάκια ανοίγει.

*

Πράσινο φορά

απαστραπτον κιμονό

γκέισα μικρή

λάμπει το δώμα γύρω

σακε κερνά τους άντρες.

*

Τρέμουν τα πόδια

ρούχο αργοσαλευει

φούξια κιμονό

σακε βαρύ την πιάνει

πέφτει στην πολυθρόνα.

*

Σκοντάφτει πέφτει

σκίζεται το κιμονό

λεπτά κουρέλια

προβαρει το καινούριο

το ντεκολτέ την σφίγγει.

*

Βαδίζει μόνη

αγέρωχη γκέισα

βαρύ κιμονό

μπαίνει στον κήπο μέσα

τριαντάφυλλα μαδα.

*

Κότσο τα μαλλιά

μέση σαν δακτυλίδι

φθηνό κιμονό

μπόμπα βαριά το σακε

το στόμα δηλητήριο.

Αμίλητη μάγισσα

Στην Αλικη Πεικου

Αγαπούσε με πάθος την νύχτα.

Πλάγιαζε νωρίς για να καβαλικευει

επί ώρες πολλές το σβέλτο άλογο της.

Έρχονταν οι μούσες κι όργωναν τους 

αγρούς των στίχων της.

Πρώτη και καλύτερη η Τερψιχόρη

την κερναγε τον αφρωδη οίνο των λέξεων.

Έγραφε πάντα με την πένα των εφηβικών της χρόνων.

Ο καιρός την ειχε σχεδόν καταστρέψει,  χωλαινε, χύνονταν το μελάνι στην πέτρα κι αναδύονταν αίφνης μέσα απ' το έδαφος τα μαγικά ομπρελινα των ποιημάτων.

Όταν είχε άνεμο έπαιρνε τα ποιήματα 

ο γαρμπης και τα αποθετε στις φωλιές των αηδονιών και δημώδη τα

έκανε άσματα.

Τα έπαιρναν οι πέρδικες στο σεργιάνι

τους και καμαρωτη τους έδιναν περπατησιά κι αέρα βουνίσιο.

Αν κάποτε τελείωνε το μελάνι στην 

παλιά τα έγραφε γραφομηχανή, κειμήλιο της οικογένειας.

Πατούσε τα πλήκτρα κι ήταν σαν να 

συνέθετε στο πιάνο τα ορατόρια του 

λυκαυγους.

Συνήθιζε να μην τα τελειώνει μιας και τα άστρα, το φεγγάρι και το γάλα

του γαλαξία αποσπούσαν το τετραμενο χέρι της και την οδηγούσαν στις σπηλιές με τα παλίμψηστα πάνω απ' το μάτι Του Θεού. 

Παρέα της κράταγαν οι γρύλοι κι οι

πασχαλίτσες που λαγοκοιμουνταν στα

εκατοφυλλα ρόδα. Δεν ένιωθε καθόλου μόνη.

Σαν έβρεχε οι οσμές του χώματος διαποτιζαν τις σελίδες της με κύτταρα από την μήτρα της γης.

Μια νύχτα εαρος που χιόνιζε, βαμβάκι

γίνονταν οι χιονονιφάδες και σταμπωναν στην καρδιά τις ωδές 

για τα κορίτσια των περιβολιών.

Τα ήξερε αυτά τα κορίτσια καλά, άλλοτε μάγισσες κι άλλοτε νεράιδες.

Έφερναν ονόματα μυστηριακά: Ιοκάστη, Άρτεμις, Ροδοθεα, Μυρσίνη, Ευλαμπια και Μυρτώ.

Χαρίζονταν στην νύχτα όπως χαριζεται το καλογεροπαιδι στα λιγνα γόνατα της ελπίδας.

Έπινε τα μύρα της και τα βοτάνια της κι οι φλέβες της φούσκωναν σαν τα ψωμιά στα πεσκιρια της μάνας της πριν τα ρίξει στον ξυλοφουρνο.

Μοσχομυριστο ψωμί, αρκετό για να μην πεινάει το ποίημα, οι μούσες και τα ξυπόλητα παιδιά στις λασπωμένες παραγκουπόλεις του κόσμου.