χαϊκού νεκρής πολιτείας

Χόρτα του θέρους:
ο,τι μένει απ' τ' όνειρο
των πολεμιστών

MATSUO BASHO

Τι κι αν φύγαμε
Απ' τους τόπους της καρδιάς
Η πληγή πονά

Κι αν επέστρεψες
Πρόστρεξαν τα φιλιά μου
Σε τροφούς νέους

Κλειστό κοχύλι
Πώς ένας κόκκος άμμου
Φτωχό σε κάνει;

Γκρεμνοί του βυθού
Γαλάζια για το μάτι
Σας δένω χάντρα

Απλώνει νύχια,
Το φεγγάρι προκαλεί
Χνουδάτος γάτος

Στην καταπακτή
Πεσμένο το νόμισμα
Που τύχη φέρνει

Μ' ανοιχτά φτερά
Ο έρως αλητεύει
Σ' άλικες κλίνες

Αναμάρτητος
Ξεπροβάλλει ο κρίνος
Σε χώμα σκληρό

Χάλκινη φορά
Πανοπλία τις νύχτες
Γρύλος μελωδός

Φοβηθήκανε
Του βοριά τη μάνητα
Και βγάλαν ρίζες

Ανεμότρατα
Τη γη ερωτεύτηκες
Πόντο τον πόντο!

Χαλιά υφαντά
Απλώνει η άνοιξη
Πάνω στο χιόνι

Υγρά πλατάνια
Παλάμες υψώνεται
Σε βράχου βωμό

Μασάς χαλίκια
Τ' όνειρο να φωνάξεις
Ολοκάθαρα

Στάσου στην πηγή
Ολόμαυρη η καρδιά
Να τη ξεπλύνεις

Μα πώς ξέπεσες
Αρχόντισσα μέλισσα
Σ' ανθούς ψεύτικους;

Μια μαργαρίτα
Αναποφάσιστη ζει
Μες στους αιώνες

Πώς επιστρέφουν
Στις νεκρές πολιτείες
Γόνιμες βροχές;

Ήρθαν και πάλι
Ολόδροσα τα βράδια
Κρατώντας ραβδί

Στο μπλε προσκυνώ
Και στων νησιών το σώμα
Παραδίνομαι

Με θρέφεις νύχτα·
Με τους εφιάλτες σου
Αναμετριέμαι

Σε βράχου σχισμή
Δακρυρροούσα στέκει
Μια πεταλίδα

Τινάζει φτερά
Κι η γύρη απλώνεται
Μέχρι τον ήλιο

Ψηλά κατοικείς
Κουπιά δεν σου πρέπουνε
Ανέσπερο φως

Απειλές εξαπολύεις

Ήλιος είσαι
Με άρμα πύρινο
Ανελέητα να ξεραίνεις
Των σταριών τις κόμες
Και των μικρών ναυκλήρων
Τους γλυπτούς ώμους
Βλάστημα να φιλάς
(Κι εγώ δέντρο θαλερό τα ηνία σφικτά να κρατώ με τους κλώνους μου)

Ρίζα είσαι
Με πολλές υπόγειες
Διακλαδώσεις
Τις μαρμάρινες
Κόρες να ξυπνάς
Με λόγια απειλητικά
Τα δάκρυα τους να εμποδίζεις
Να ξεχυθούν ασυγκράτητα
Στους αδιαπέραστους απ' τους κισσούς φράκτες
(Κι εγώ μικρή μανόλια τα φονικά σου όπλα να παρακρατώ)

Θάμνος είσαι
Αγκαθωτός
Με βελόνες-ανθούς
Να πληγώνεις τον αέρα
Αιμάτινοι να βάφονται
Των εντόμων οι σπόνδυλοι
Κι η χλόη
Μαντήλι σκισμένο να φορά
Με κρόσσια ξεφτισμένα απ' τα όπλα σου
(Κι εγώ νερό ορμητικό αδιάκοπα να σε παρασέρνω)

Γκρεμνός είσαι
Με πέτρωμα συνεκτικό
Να χάνονται τα ερίφια
Τριποδίζοντας
Σε βάραθρα βαθιά
Τα λιλά κυκλάμινα
Να ασφυκτιούν σαλεύοντας
Μέσα στις κλειστές
Κι απόκρημνες σχισμάδες
(Κι εγώ πέτρα που κυλά στον εφιάλτη του ύπνου τους)

Πλακόστρωτο είσαι
Με πέτρες αιχμηρές
Βροχή δεν τις λειαίνει
Μόνο μια αξίνα
Σκουριασμένη
Διακόπτει την συνέχεια τους
Να σκίζονται τα γόνατα
Των πεζοπόρων
Και τα νυφικά σαντάλια
Να τρίβονται σαν χόρτα ξερά
(Κι εγώ στερεμένη κρήνη ανήμπορος τη δίψα σου να σβήσεις)

Σύννεφο είσαι
Με πολλά εργαστήρια
Εδώ ο κεραυνός
Εδώ η λασπερή βροχή
Εδώ η πυκνή ομίχλη
Που το γαλάζιο εμποδίζει να φανεί
Παραμερίζουν τα παιδιά
Πίσω απ' τα δέντρα
Δένουν κούνιες
Οι μανάδες ανοίγουν
Ομπρέλες μαύρες
Ανίσχυρες να πλησιάσουν
Τη χρωματιστή καρδιά τους
(Κι εγώ ρηξικέλευθος θεός να σε σκορπίζω με πείσμα μακριά τους)

Απειλές εξαπολύεις
Με της γλώσσας σου το σκληρό πετράδι
Χωρίς κανένα ίχνος ενοχής
Κι εγώ βουβός κομπάρσος
Που τους ρόλους του
Ώρα την ώρα συνεχώς αλλάζει
Που στο όνειρο ακροβατεί
Δρόμους να ανοίγω με τα νύχια
Μέχρι που στη θάλασσα
Να φτάσω λυτρωμένη
Μακριά από εσένα
Ζεστά και στοργικά
Nα αγκαλιάσω
Της λήθης τα πλεούμενα με τους λεπτούς μου βραχίονες

χαϊκού φευγαλέου ρίγους

Διαμάντια σκορπάς
Φεγγάρι του Αυγούστου
Κι αξόδευτο ζεις

Στα ψαροχώρια
Σκαλίζουν οι άγγελοι
Υδρίες στη γη

Ενώ κοιμάσαι
Κουρντίζουν τα τζιτζίκια
Ονείρων χορδές

Οι τρυγητάδες
Μες στο μούστο βαμμένοι
Δειπνούν με Θεούς

Ρίζα στην μάντρα
Γκρεμνίζει τα τοιχία
Μα τ' άνθος ορθό

Πως μοσχοβολά
Το θυμάρι στη γλάστρα
Και χειρονομεί

Αναστεναγμός
Βαρύς βγαίνει απ τη γη·
Κοπετός νεκρών

Πικραμύγδαλο
Τ' άρωμα του κορμιού σου
Κι οι πόροι πάλλουν

Πως προσάραξε
Η βάρκα στον πευκώνα;
Μέθυσος καιρός

Είδα τον κόσμο
Με τα μάτια των παιδιών·
Δίχρωμη μπάλα

Κρέμεται η γη
Σε νήματα μεταξιού·
Αίολος τρόμος

Σαν σωριάστηκε
Η καλύβα του ψαρά
Σκόνταψαν τ' άστρα

Μυρμηγκοφωλιά
Που μέσα της χάθηκε
Αμύθητο βιος

Δεν υπήρξαμε
Ίχνη δεν αφήσαμε·
Όλα μια στιγμή

Προβάλλεις αχνά
Πίσω από τα πεύκα
Πέτρινε πύργε

Μια μωβ πινελιά
Στολίζει τα μαλλιά σου·
Ένθεη ψυχή

Μήνας Αύγουστος
Και στ' αγκυροβόλια
Ο κόμπος σφιχτός

Καπεταναίοι
Ξέμπαρκοι σχεδιάζουν
Ρωγμές στο κενό

Σκορπάς αλάτι
Σ' άγονα περβόλια
Κι ανθοί πετιούνται

Ψάχνεις το σπίτι
Των παιδικών σου χρόνων
Σε κρύους ιστούς

Φυλάκισε με
Στης αγάπης τα χέρια
Σαν μοίρας παιδί

Φυσάει νοτιάς
Στοιχίζονται οι γρύλοι
Δυο-δυο στα μπουριά

Κουδούνια χτυπούν
Κάθε βράδυ στο δάσος·
Βγάλε τα σκούρα

Σε χώμα υγρό
Που η πάχνη λείανε·
Ζωή εμφυσώ

χαϊκού φυλακισμένων ωρών

Σκυμμένη μετρά 
τα σημάδια των ψύλλων 
καθώς θηλάζει

Kobayashi Issa

Μπρούτζινο χέρι
Σε μια πόρτα γραμμωτή
Νότες σκαλίζει

Κρύβει ο Θεός
Τις ατίθασες ψυχές
Σε σπαθιών θήκες

Στην οχλοβοή
Ένας τρελός κλειδώνει
Άπιαστες λέξεις

Σε περίμενα
Μ' ένα χάρτη στο χέρι
Πόσο άλλαξες!

Πέφτουν τα φύλλα
Κι εγώ φυλακισμένος
Στη γη προσπέφτω

Κορυφές πατώ
Που πόδια δεν άγγιξαν
Σκαλιά τ' ουρανού

Σε ολόλευκα
Σεντόνια ένας λεκές
Πως εξαγνίζει!

Μια πεταλούδα
Μπέρδεψε το δρόμο της
Στα ψηλά σπαρτά

Μην ήταν ανθός
Τα χείλη που φίλησα
Κι ακόμα μεθώ;

Μάθε το καλά
Πως μια μέρα θ' ανθίζω
Μες στη χειμωνιά

Σε χαρτί πιστά
Τις βουλές αντέγραψα
Μιας μαργαρίτας

Φύγαν οι κύκνοι
Κι η λίμνη πως έμοιαζε
Με κόρφο άδειο

Στο σπίτι σβηστό
Το καντήλι προσμένει
Τον ξένο να ρθει

Ανθίζουν χλωμές
Οι κυδωνιές στον κήπο
Και δακρυρροούν

Πάψε φεγγάρι
Να κεντάς στη σκεπή μου
Βροχοσταγόνες

Γλυφό το νερό
Μα τα φιλιά ξεχνάνε
Να πιουν στη πηγή

Όρθια τα στάχυα
Τους θεριστές προσμένουν
Να υποκλιθούν

Αργοκυλάει
Το ρυάκι στο βράχο
Και γλυπτά φτιάχνει

Πήρα ρουμπίνια
Απ' του ροδιού τη σάρκα·
Αγάπης δώρα

Στους ηλίανθους
Παραγγελιά έδωσα
Αργά να γυρνούν

Λευκά γιασεμιά
Στην καρδιά απίθωσα
Να 'ρθεις να με βρεις

Χρυσή βελονιά
Στο μαντήλι πέρασα·
Πλούσιο δάκρυ

Άκου τον ήχο
Του σπασμένου κοχυλιού
Σε κάβου λαιμό

Βλέμμα αγγέλου
Πέρασε στα μαλλιά σου
Ν' ακτινοβολείς

χαϊκού εγρήγορσης

Η καλοκαιρινή καρέκλα 
κουνιέται μοναχή 
στη χιονοθύελλα. 

Jack Kerouac

Σβησμένο κερί
Σε αδειανή κεφαλή:
Τελετουργία

Μες στην ομίχλη
Τα σήμαντρα φαντάζουν
Με μάτια άδεια

Πεσμένα φύλλα
Στης λίμνης το μανδύα
Δαντέλες φτιάχνουν

Κρυφομιλητό
Ξεκίνησε ο γλάρος
Με τη κουπαστή

Χλωμό βατράχι
Γερμένο στο νούφαρο,
Λάγνα κοάζει

Μέσα απ' τη πέτρα
Λικνίζοντας προβάλλει
Πίδακας νερού

Κράτα τη φωτιά
Βαθιά μες στη καρδιά:
Τροφή στο ψύχος

Μπλε το φεγγάρι
Κι εγώ σαν σαλτιμπάγκος
Λαμπιόνια κλέβω

Σπαρταράς γυμνός
Στην άκρη της ποταμιάς
Κι ούτε φτερούγα

Σε κέδρου ξύλο
Έμπηξα μια αγκίδα,
Μην ήταν όρκος;

Στην πανσέληνο
Άδραξα απ' τα νερά
Μπλε δαχτυλίδια

Μια πασχαλίτσα
Στην κορυφή του κρίνου,
Σταλάζει αίμα

Ήρθε το μαύρο
Της ζωής το κοράκι
Με τρύπια σχεδία

Στην αμυγδαλιά
Πως άπλωσε το χιόνι
Νιφάδες ανθούς

Στ' αλμυρά φύκια
Που κορδέλες γίνονται
Χάντρες φόρεσα

Λεπίδι πόνου
Στα μάτια που φίλησα
Κι η φλέβα καυτή

Γέρνει η μυρτιά
Στο βάρος των ματιών της
Και τσακίζεται

Ερημοκλήσι
Στη μέση του πελάγου
Σαν πέτρα γλαυκή

Στ' άγνωστο φεύγεις
Βαρκούλα που βιάζεται
Δίχτυα ν' απλώσει

Μαρμαρόχυτη
Κόρη, σε στοά κρύα
Βάραθρα ντύνει

Ίχνη στην άμμο,
Από εδώ πέρασαν
Οιωνών καπνοί

Χτυπούν σήμαντρα...
Στο μπλε του ορίζοντα
Πάναγνο θέρος

Πένθιμη κρήνη
Νερό στάζει της λήθης
Στις φλέβες γλυφό

Διχάλα φτιάχνουν
Δρόμοι που απίστησαν
Στα θεία βέλη

εν τη γεννέσει (χαϊκού)

Πως ξεπέζεψες
Τ' άλογο και δεν σπάσαν
Οι λεπτοί βλαστοί

Σεληνόφωτο
Κι ακούς τον ιερέα
Ύμνους να ψάλλει

Αχυρόστρωμα
Που πάνω του ξάπλωσε
Ράθυμος έρως

Ήταν όμορφα
Σαν χείλη αφίλητα
Τα ρόδα της γης

Φυσάει βοριάς
Και στο συρματόπλεγμα
Ριγούν τα κράνη

Σκυφτός πέρασε
Ο τυφλός με το λύχνο
Κάμπτοντας το φως

Κάτω στους βυθούς
Ξαποσταίνει για λίγο
Σελήνης τροχός

Σκαρφαλωμένη
Σε βράχο απρόσιτο
Μια παπαρούνα...

Αλλάζεις μορφές
Καθώς βγαίνεις στο πάλκο
Κι όνομα άλλο

Νέος βαρκάρης
Μες στα νερά βυθίζει
Το γόνυ της γης

Κίτρινη βροχή
Κι ούτε μία μαρκίζα
Στον κόσμο στεγνή

Λάμπουν οι φάροι
Σαν Θεού αστερισμοί
Που πέσαν στη γη

Δρυοκολάπτης
Σε δέντρο γερασμένο,
Ανάσες δίνει

Κέλυφος άδειο
Τραγουδιστή τζίτζικα,
Μυρμηγκιών φωλιά

Γκρίζο βατράχι
Στο κάτοπτρο της λίμνης,
Χρυσό βάφεται

Σαλπάρει γοργά
Μια σκούνα στο πέλαγο,
Σαΐτα στο πέραν

Με το τσεμπέρι
Του σκιάχτρου ένας γκιώνης
Κρύβει το δάκρυ

Μες στην ομίχλη
Ανεβάζουν τ' αμπέλια
Διάφανους χυμούς

Βράδυ και πέμπει
Το σκυλί στο φεγγάρι
Ήχους της πείνας

Φεύγεις βιαστικά,
Κι ο έκπτωτος άγγελος
Σκότη συλλέγει

Ποτέ δεν ήρθες
Στην ουσία γνώρισα
Μια απουσία

Σπασμένη στα δυο
Η φτερούγα του γλάρου
Ταξίδια τάζει

Στη φυλακή μου
Ευρύχωρη η χαρά
Σήμα σου στέλνει

Κυλά το νερό
Στα παμπάλαια μέρη
Με όψη νέα

για μια σποριά στάρι (αφήγημα)

Στο πεζούλι η γιαγιά
Σου ξεσπύριζε σποράκι - σποράκι
Τα κομμένα απ' τους αγρούς στάχυα
Με περηφάνια περίσσια αρχοντική
Διάνοιγε αυλακιές στα πέτρινα τριγύρω τοιχία
Να ξεγελιέται για λίγο μια πείνα αρχέγονη
Δική σου πείνα και πείνα των οικείων σου
Χαιρόσουν σαν να σε άγγιζε
Φτεράκι πεταλούδας στη γυμνή σου κνήμη
Στο πεζούλι σκυφτή η γιαγιά
Μαυροφορούσα με βαθιές τις ρυτίδες
Και τα χέρια δύσκαμπτα από τις ταλαιπώριες
Σου 'φερνε τον πλούτο του κόσμου
Μέσα σ' ένα κυριακάτικο μπακιρένιο πιάτο

Ποτέ όσο ζεις δεν θα ξεχάσεις τα χέρια της
Ακάματα σαν τους ποταμούς του χειμώνα
Το κάπως αφελές και θλιμμένο βλέμμα της
Μα τόσο στοργικό για την ζωή των ταπεινών
Εκείνες τις ρυτίδες που χάρτες γίνονταν
Να μαθαίνεις σπιθαμή - σπιθαμή τον κόσμο ολάκερο
Που δρόμοι γίνονταν να σε πηγαίνουν
Στης ευτυχίας τη χώρα πάνω σε άτι ολόλευκο
Μα πάνω απ' όλα θα θυμάσαι για πάντα
Το ελάχιστό της χαμόγελο
Που στο άνοιγμά του στόχευες το μεγαλείο της χαράς
Και την γευόσουν μ' απλότητα φυσική
Σαν όπως γευόσουν τα άστρα απ' το δέντρο της αυλής
Παρέα με τ' αδέρφια σου ντάλα καλοκαίρι

Κι αν ήταν δύσκολα τα χρόνια και σκληρά
Μια σποριά στάρι σου ήταν αρκετή
Για να πλάθεις όνειρα χρωματιστά
Όπως τους ανεμόμυλους τους παιδικούς
Που στα παζάρια του τόπου σου χάζευες
Και τόσο απέλπιδα ποθούσες ν' αποκτήσεις
Σαν τους ανεμόμυλους
Αγαπημένος αυτός ο στρόβιλος σε συνέπαιρνε
Αγαπημένος κι αυτός ο μετεωρισμός σε ακολουθούσε
Γρήγορα όμως επέστρεφες ξανά εκεί
Παρηγοριόσουν με τα λίγα ξανθωπά σποράκια
Απ' το μεσάλι της γιαγιάς σου
Κι αν ένα σπουργίτι εμμονικά σε περιτριγύριζε
Συντράπεζο το έκανες στη γιορτή σου
"Γιατί είναι άπρεπο να μην αγαπάς και να μην συντρέχεις
Ό,τι η γη κλείνει στις χούφτες της και το θρέφει"
Λόγια της γιαγιάς, θυμοσοφία αιώνων
Που το κύτταρο σου με αχορτασιά αφομοίωσε
Να έχει το μέλλον κληρονομιά να πάρει από εσένα

χαϊκού ενατένισης

Σκληρός ο πάγος
Στα ακρόνυχα του βράχου
Πως αργολιώνει

Στα υπαίθρια
Καφέ, τα φύλλα γυρνάς
Μιας νέας ζωής

Στα χείλη λάμνουν
Τα λόγια σαν βαρκούλες
Που δεν έφυγαν

Φεύγει το τρένο
Κι οι ράγες αντιγράφουν
Ψυχρό τ' αντίο

Κόκκινος δράκος
Σαν δραπέτης ξεφεύγει
Σε βουνού σπηλιά

Στέλνεις μήνυμα
Αηδόνι της άνοιξης
Κι ανθούν οι κλώνοι

Πάνω στην πέτρα
Όρκο δίνεις στον ήλιο
Κυκλάμινό μου

Στ' αλπικά μέρη
Φυλάνε τα ρυάκια
Ζεστό το δάκρυ

Σε κορμό ελιάς
Στάθηκε το τζιτζίκι
Γνώση να πάρει

Αργούν τα πλοία
Να φτάσουν στο λιμάνι
Κλείσαν οι μπασιές

Μόλις ξυπνήσεις
Φόρα τα πέπλα στο φως
Και νύμφη γίνε

Στην όχθη σκύβεις
Σκαρί που λαβώθηκες
Βαριά στο κύμα

Γυρεύεις βοτάνια
Στις σχισμές της χαράδρας
Της φύσης θεούς

Άλικα βάφει
Τα σιταροχώραφα
Μια παπαρούνα

Πυγολαμπίδα
Χαμηλά πως φωτίζεις
Της χλόης σπαθί

Σκίζεις το βράχο
Ακούραστα δουλεύεις
Νερό θεϊκό

Μάκρυνες πολύ
Άστρο που σε ήθελα
Για οδηγό μου

Γέρνει το κερί
Στην βία του ανέμου
Και αργοσβήνει

Αγέρας φυσά
Κι ο αχυρένιος σκούφος
Του σκιάχτρου κλαίει

Μες στο ξέφωτο
Οι ανεμώνες βγάζουν
Φωτίτσες θαμπές

Χρυσό το λίκνο
Που μέσα γεννήθηκε
Στίχος λυγμικός

Θυμάσαι το χτες
Τότε που ανέβαινες
Σε ήλιου τροχιές;

Μες στο κελί σου
Ανάβεις θυμίαμα:
Ξόδεμα ψυχής

Λευκό γιασεμί
Στη μάντρα που ακουμπάς
Αρμούς μυραίνεις

Μες στους ποταμούς
Ξεπλένεις τα δάκρυα
Θάλασσα πικρή

Σκισμένο χαρτί

Μ' ένα απλό χαρτί κάποτε
Σαν κι αυτό που τα παιδιά χαρταετούς φτιάχνουν
Έχτιζες κόσμους διάφανους
Πόλεις περίλαμπρες
Με γελαστά πρόσωπα
Και επάλξεις πολλές
Από εκεί
Να αντικρίζεις τα σύννεφα
Ν' ακουμπάς στα γόνατα τους
Μαζί τους να φεύγεις στα ψηλά
Μ΄ένα χαρτί μόνο
Με μέθοδο τέλεια
Άπλωνες θάλασσες
Τρικάταρτους στόλους
Μυθικές αγάπες
Στολίδια της καρδιάς
Μ' ένα χαρτί μόνο
Επιχειρούσες
Την είσοδο σου
Στα φυλάκια της ψυχής
Να κουρνιάσεις εκεί όπως μικρό πουλί λαβωμένο

Μ' ένα χαρτί κάποτε
Έφτιαχνες δρόμους φαρδιούς
Να ξεκινάς το ταξίδι
Για τα δροσερά προάστια
Που μάγοι και μούσες τα κατοικούν
Μ' ένα χαρτί μόνο
Φοινικιές έβαζες
Στων κήπων τις πλευρές
Δίπλα στα συντριβάνια
Ίσκιους παχιούς έφερνες
Να ξεκουράζονται
Τα παιδιά μετά το παιχνίδι
Να μιλούν χωρίς ντροπή
Με τα γυμνά αγάλματα
Συμφωνίες να κλείνουν μαζί τους
Μυστικές
Μ' ένα χαρτί μόνο
Διαφέντευες
Τις θάλασσες και τα πλεούμενα
Πέταγες το ψαθάκι ψηλά
Απ' το βράχο της πατρίδας
Κι αυτό χάνονταν πέρα από της Παναγίας τα περιβόλια

Τώρα
Που τα κεριά πλήθυναν
Κι ευχητήριες κάρτες
Δεν έχουν πια παραλήπτη
Τώρα
Που τα παιδιά δεν φορούν
Πολύχρωμες γιρλάντες
Και καπελίνα τρελά
Κανένα χαρτί δεν σε βγάζει
Όπως παλιά
Στου ποιήματος την κόψη
Να ποθήσεις σαν τρελός
Μια γυροβολιά στου θανάτου το γιατάκι
Κανένα χαρτί δεν σε πάει
Στων ανέμων τα στιβαρά χέρια
Να αγαπήσεις τα θαύματα
Βουβός και μόνος έμεινες
Να ξεδιπλώνεις
Τσαλακωμένες σημαίες
Δρόμος χωρίς τα άγουρα φιλιά των εφήβων

Μ' ένα εισιτήριο στη τσέπη
Σκισμένο από χέρι αγαπημένο
Μ' ένα χαρτί σκισμένο
Με υπογραφές και βούλες επίσημες
Κινείσαι άβολα στις παρυφές του χρόνου
Ξεκούρδιστη κιθάρα
Σε χέρια πληγωμένα από της μοναξιάς το κεντρί
Το μόνο που σου μένει λοιπόν
Χωρίς άλλο
Είναι να αποφασίσεις
Να ξαναβρείς το βηματισμό σου
Εκείνον που θα σε φέρει
Στα μυθικά οροπέδια
Δίπλα στα πεύκα να ενώσεις
Την αλυσίδα της ιστορίας
Την αλυσίδα που σπασμένη τη θέλησαν οι επιλήσμονες

χαϊκού διαφαινόμενης έκπληξης

Κανένα ίχνος
στη φωνή του τζίτζικα
ότι πεθάνει

Ματσούο Μπασό

Καυτή άσφαλτος
Αδέσποτα τραγούδια
Φρενάρουν πάνω

Στα σκαλοπάτια
Σειρές με βασιλικά:
Του θέρους καμβάς

Τρέμουσα φλόγα
Της Ημισελήνου φως
Κάμπτει τα όκια

Πέφτει το δείλι
Μια πεταλούδα ψάχνει
Ψυχές στα νέφη

Σε δέντρο κυρτό
Χρυσά τα ροδάκινα
Μελώνουν στο φως

Μια μέδουσα ζει
Στης άγριας θύμησης
Τις μέσα τροχιές

Αν δεις στο σκότος
Φιγούρα αιθέρια
Προσκάλεσε την

Σε χορού δίπλες
Ανοιχτά τα μαντήλια
Διπλώνουν σφυγμούς

Λαξευτή πέτρα
Επάνω της κάθισε
Βαρύς ο σπίνος

Βρήκες τη φλέβα
Του δέντρου ανοιγμένη
Και της μίλησες

Μες στο πηγάδι
Αστράφτει κοιμισμένο
Πλοκάμι νερού

Στην καμινάδα
Φώλιασε ο χειμώνας
Αποδιωγμένος

Γυρνά στ' αμπέλια
Με ξέπλεκα τα μαλλιά
Της μέθης στίχος

Αν βρεις στο δρόμο
Σαντάλια ταιριασμένα
Στρίψε το κέρμα

Ο γαλαξίας
Βαμβακερά απλώνει
Σεντόνια υγρά

Κι αν έρθεις αργά
Θα έχω φυλαγμένο
Νωπό το φιλί

Κρυφτούλι παίζει
Ανάμεσα στις ροδιές
Άπιαστος στίχος

Μαδά τα ρόδα
Στα πόδια του Ιούνη
Σκληρά ο χρόνος

Ήρθε βρεγμένο
Του Απρίλη το άρμα
Στης γης το κορμί

Πως καμακώνει
Τον βράχο πεισμωμένα
Ουρά χταποδιού

Χρυσό ζωνάρι
Μου πέταξε ο ήλιος
Τη γη να μετρώ

Ρίξε τα χαρτιά
Της μοίρας μαγισσάκι
Ο Ρήγας κερνά

Ατιμασμένοι
Πως φύγαν οι άγγελοι
Απ' το πλευρό μας

Το πεπρωμένο
Έβαψε το ιστίο
Του μικρού ψαρά

Κόρη θαλασσινή

Κατέβαινες στη θάλασσα
Με το μαντήλι ανάρριχτο στα μαλλιά
Με την φούστα τρυπημένη απ' τις λόγχες του ήλιου
Και απ' της ημισελήνου τις σκοτεινές πόρπες
Σε είπανε θαλασσογέννητη φυκιάδα
Ερωμένη της τρικυμίας και του γρέγου
Κορίτσι εσύ που απίστησες της γης
Και στα υγρά πελάγη ανακάλυψες
Την μεγάλη γραφή του πρώτου έρωτα
Μέσα σ' ένα κοχύλι που εμπιστευτικά τα μυστικά σου φανέρωσε

Κόρη των κοραλλιών
Βασανιστικά με χέρια υγρής επιθυμίας
Σε ψηλάφιζα στα όνειρά μου
Υπόσταση έδινα στο απροσδιόριστο
Στο κάλλος σου μύστης γονάτιζα
Κι ιεροφάντης σε οδηγούσα στους ναούς των ακρωτηρίων
Χοϊκά να βαφτιστείς
Αρκεί που σ' έβλεπα
Αρκεί που σε άγγιζα
Αρκεί που εισχωρούσα στους βυθούς της ουτοπίας σου

Μικρή θαλασσινή
Με τον μαΐστρο σύντροφο κι αγαπητικό
Με τα λόγια του κύματος θα σε γνωρίσω
Με των βράχων την καρτερία θα σε προσμένω
Με των γλάρων τα φτερά
Θα επιχειρήσω το ταξίδι μου στα ύφαλα σου
Κι αν είναι να σε απαντήσω
Κι αν είναι να σε προσπεράσω
Κι αν είναι να αποξεχαστώ στον δρόμο
Θα είναι για μια και μόνο στιγμή
Ως να γυρίσω το κέρμα στην παλάμη

Ματόχαντρες θα φτιάχνω
Να εμπεριέχουν την ουσία σου
Ναυαγός θα γίνω να προσεγγίζω τους ιστούς σου
Και καπετάνιος με πλήρωμα αξιόμαχο θα γίνω
Να εκστρατεύω στις ακτές σου
Γιατί η αγάπη μου σπάει τους κώδικες των οριζόντων
Μηδενίζει τις αποστάσεις
Κηλιδώνει τη φούστα σου με το αίμα της ηδονής
Θυσιάζεται για ένα μόνο σου φιλί
Κι ας είναι να το πάρω από τη σφοδρή παλίρροια των χειλιών σου
Των χειλιών που ποτέ δεν χάρηκα ως τώρα

Κόρη της στιλπνής γυαλάδας των μαρμάρων
Άγκυρα ρίξε στην καρδιά μου
Ξέφυγε απ' τα απαλά σκοτάδια του των σπηλιών
Κι έλα να πλεύσουμε στη χώρα του έρωτα
Με μόνο μέσο μια σανίδα σαρακοφαγωμένη!

Έλαβε μέρος στο 8ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου είδαμε πολλές αξιόλογες συμμετοχές και την ποίηση
πανηγυρικά να κρατά το χορό της αέναης δημιουργίας

Τη θάλασσα πετροβολούσα

Τα πέτρινα σκαλοπάτια
Σ' έβγαζαν στη θάλασσα
Σκληροί βράχοι γούβες αλατιού
Σανίδες φαγωμένες
Φέτες - φέτες το φεγγάρι βυθισμένο στα ρηχά
Όπως ο χάρτινος ανεμόμυλος
Του παιδιού με τ' αμίλητο βλέμμα
Στα στεκάμενα νερά της αυλής
Μαβής ορίζοντας
Παλιά σκαριά παροπλισμένα απ' την σκουριά
Και τη σαΐτα του χρόνου
Εικόνες θλίψης σε τύλιγαν
Αντιστεκόσουν
Χτυπούσες με σαγήνη τα χέρια
Έψαχνες τις κρυφές διαδρομές των τρυγητάδων
Για την απλωσιά τραβούσες
Φύραινε η αρμύρα τα ασβεστωμένα σπίτια
Απόσταινες λίγο μέστωνες
Τα σκαλοπάτια της θύμησης
Σ' έβγαζαν στους κίτρινους δρόμους ενός άγουρου θέρους

Τα φιδωτά μονοπάτια
Σ' έφερναν στα καρνάγια
Ιδρωμένοι εργάτες
Ήχοι μονότονοι του σφυριού
Χρώματα έντονα να επιπλέουν διαλυμένα στο γαλάζιο
Όπως οι θολωμένοι πίνακες του Gordeev
Έψαχνες ιστίο εύκαιρο
Ταξίδια ονειρευόσουν
Ένα γλάρο για συντροφιά ζητούσες
Ένα σφύριγμα μπουρούς μια όρθια πλώρη
Για μπάρκα μιλούσες
Διογκώνονταν οι ρίζες στα πέλματα
Ρίζωνες στο χώμα γύρευες ουρανό
Τα μονοπάτια της ζωής
Σε γυρνούσαν πίσω
Τότε που παιδί μικρό πετροβολούσες της θάλασσας την μαγγανεία

Οι ελεύθεροι δρόμοι
Σε πήγαιναν σε πλωτές πολιτείες
Γυμνές γοργόνες
Ναυαγοί με χαραγμένα πρόσωπα
Παζάρια της σάρκας ίσκιοι διάτρητοι
Κι ένας ήλιος παντοκράτορας
Να σε φέρνει στα σκαλοπάτια του
Δυσθεώρητα ύψη φοβόσουν
Ξέφευγες με τα γόνατα πληγωμένα
Κρατιόσουν από ρίζες από σφεντάμια από αγάλματα
Από τη φούστα της καλής σου
Γύρευες ένα πλοίο με πολλά φινιστρίνια
Ένα ψαθάκι με άρωμα απ' τη γη
Κάποιον φίλο να σε γνοιαστεί
Λαχταρούσες το φιλί της μητέρας
Οι δρόμοι της αγρύπνιας
Σε πήγαιναν στους κρύους διαδρόμους της λήθης
Σε μια νησίδα απομακρυσμένη και στου πατέρα το πικρό φευγιό

Έλαβε μέρος στο 8ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου είδαμε πολλές αξιόλογες συμμετοχές και την ποίηση
πανηγυρικά να κρατά το χορό της αέναης δημιουργίας

ολιγόλεκτα

Στην καρδιά του λουλουδιού
    θα αφήσω μιαν ανάσα...
Κι όταν πας να το μυρίσεις
    ολόδική σου θα γίνω.

*
Στους λεπτούς στήμονες απόθεσα
    τις πιο ακριβές μου λέξεις
λεπτοδουλεμένες στο εργαστήριο
            της ψυχής
    Κι ήταν τόσο μαγικές:
"Ομορφιά σε προσμένω"


Έλαβαν μέρος στο δρώμενο "Ολιγόλεκτα"  της Μαρίας Ν
στη σελίδας που διαθέτει: "Μια ματιά στον ήλιο με τα γιορτινά"
όπου όλες οι συμμετοχές διακρίνονταν από μια λυρική πλούσια
κι ευφάνταστη λακωνικότητα!

χαϊκού προσέγγισης

Έτσι θ' ανθίζουν
κι οι κερασιές στην άλλη
όχθη της ζωής.

KOBAYASHI ISSA

Τα παιδιά κρύβουν
Το μύρο της ύπαρξης
Στα παραμύθια

Το καλοκαίρια
Θυσιάζονται πάντα
Στο φευγαλέο

Σκυλιά αλυχτούν
Στο καλάθι ο γάτος
Νύχια οπλίζει

Αγάπα τη γη
Το χώμα έχει μνήμη
Προσκύνησέ την

Ακολούθησες
Τον δρόμο του τζίτζικα
Κι ας ήταν βραχύς

Σαν τι να είναι
Ένας λεπτός στήμονας
Χωρίς ανθήρες;

Σε βουνού πλαγιά
Μ' ένα ερημοπούλι
Κύκλους διαγράφω

Πέφτει το φύλλο
Στο κάτοπτρο της λίμνης
Κι ο βυθός τρίζει

Σαν πουκάμισα
Ανοιχτά στον άνεμο
Τ' άσπρα κύματα

Ομίχλη πλέκεις
Μυθικά γαιϊτανάκια
Ασχήμια σαν δεις

Σαν δύεις σκορπάς
Τα χρώματά σου όλα
Ξόμπλι τ' ουρανού

Κόκκινο χνάρι
Σημάδεψε στο χιόνι
Όπλο κυνηγού

Ακριβά πουλά
Τις τρίλιες το αηδόνι
Στη φλύαρη γη

Ακροβατώντας
Σε αόρατο νήμα
Η λήθη χτυπά

Στα κρύα νερά
Του γηραιού ποταμού
Ξεροί οι κορμοί...

Μελισσοδείκτης
Στην πόρτα της καλύβας
Καλεί σε δείπνο

Στο προσκεφάλι
Σε φακελάκι άδειο
Έκρυψα φιλιά

Μια παπαρούνα
Στο στέμμα του όρους
Φωτίζει το γκρι

Λάμπει στη νύχτα
Ο λύχνος της σελήνης
Σαν κλέφτης γυμνός

Πυγολαμπίδες
Στην άκρη της πεζούλας:
Γιορντάνι λευκό

Στη πόρτα μπροστά
Άφησε η σελήνη
Χρυσό κλειδάκι

Στους Βραχόκηπους
Ανάμεσα στα ρείκια
Γιορτή μελισσών

Ξυπνούν τα κλώνια
Ένα πουλί τεντώνει
Τις φτερούγες του

Μια συναυλία
Πνευστών σείει τη λίμνη
Σαν 'ρθει το σκότος

Εις τόπον άλλον να σε κερδίζω

Αιθέρια είσαι κι ονειρική
Εναγώνια παντού να σε ζητώ
Κι εσύ να μου ξεφεύγεις σιγογελώντας
Συμπαντική μου ουσία άπιαστη
Σαν λόγος πρωτόλειος να βγαίνεις
Μέσα από χρυσόδετους τόμους
Να αδυνατώ να σε διαβάσω
Να αδυνατώ να σε αποκρυπτογραφήσω
Με άδειους οφθαλμούς θολωμένους
Εικόνα μου να σε χρήζω
Ασχημάτιστη κι υγρή σαν το ρετσίνι
Να πασχίζω να σε οδηγήσω
Στο τριανταφυλλί των ποιημάτων ποδήλατο 
Για μια βόλτα
Στους κήπους με τις λεύκες και τ' αγάλματα

Σε παίρνουν τα σφυρίγματα των τρένων
Τις κρύες νύχτες στον έρημο σταθμό
Σε χαίρονται σπάνια λεπιδόπτερα
Σε καλούν οι λέμβοι με μόνο διαβατήριο
Την ομορφιά σου, τον πόθο σου για φυγή
Κι εγώ άχαρος περιπατητής του δρόμου σου
Της πατρίδας σου ταπεινό χάνι κι αρχονταρίκι
Ένας ποταμός που αλλάζει διαρκώς κοίτη
Νύμφη και βαρκάρισσα εσύ να με τραβήξεις ποθώ
Στα κρυστάλλινα του κόσμου σου μονοπάτια

Ψυχή θα 'δινα, κυρά να είσαι των άνθεων
Στάλα-στάλα να στραγγίζω κάθε χάραμα 
Τους χυμούς σου όλους
Σε μποτίλιες θαλάσσης να σε κλείνω
Σε μαντήλια ώχρας να σε φυλάω
Και σε κανίστρια νυφικά λεπτοπλεγμένα
Δαντέλα ακριβή να σε ακουμπώ
Ευωδιά μου εσύ: φύλλο της λεβάντας
Στολίδι μου εσύ: μαρμάρινο ακροκέραμο 
Όνειρο μου έγνοια μου κι ακολασία
Σκαλί - σκαλί θα σ' ανεβώ να τσακίσω όλα
Τ' αλάβαστρα βάζα που σε περιστοιχίζουν με λαγνεία

Γιατί χωρίς ανάσα εις τόπον άλλον μ' οδηγείς
Και κέρμα δεν έχω
Να εκπληρώσω το αίτημα σου
Έτσι στο σκούρο ρεύμα περιστρέφομαι
Άρπαγας μπρος στις όχθες σου να σε κερδίζω

Έλαβε μέρος στο δρώμενο της me(maria) "Παίζοντας με τις λέξεις"
όπου συναντήσαμε πολλές υπέροχες φωνές και μια άριστη διοργάνωση!

Λευκά μονοπάτια

Βραδιά αφέγγαρη να περιδιαβαίνεις
Στους χρυσούς οπωρώνες
Χωρίς έγνοια καμία
Ενορχηστρωτής της ομορφιάς
Να μαζεύεις αστέρια κρουστά
Απ' τους χαμηλούς κλώνους
Κι η καρδιά να πάλεται
Μέσα στο υπερθέαμα της ευγονίας
Λεπτοί κάλυκες να σε παρασέρνουν
Σε αγρούς κίτρινους που από παιδί κρυφά φύλαξες
Σαν ζωγραφιά κυματιστή στο αίμα της καρδιάς

Στη σκόνη να λικνίζεσαι
Του αφράτου γαλαξία
Σαν να είσαι χριστόψαρο
Ή αετόπουλο που φωλιά δεν στήνει
Από ακαταδεξιά στα ριζά
Παρά στα λευκά μονοπάτια των βουνών μονάζει
Να ξαστοχάς στο μέτρημα της χαράς
Και ν' αρχίζεις πάλι
Σαν να ήσουν καταρράκτης
Που δεν κουράζεται τον βράχο να υγραίνει
Γραφές μιας νύχτας ανέσπερης να ημερεύεις
Στην αχτίνα του ποδηλάτου να τις περνάς
Κρότο να κάνουν να ξυπνήσει της λήθης το κρασί
Με μαχαίρι χρυσό να οπλίζεσαι
Στων πόθων τη σχισμή να αφήνεσαι χωρίς να πονάς
Ελεύθερος να βιάζεσαι
Στην πυρά της ηδονής μπροστά να σταθείς
Κι ολόγυμνος σαν βρέφος που βυζαίνει τον αντίχειρα
Να προσκαλείς Τον Θεό να σε μυήσει στις νέες γραφές

Μέσα σε κάμαρα ερωτική να αναπνέεις φιλιά
Χρόνων περασμένων
Υπακούοντας στων λημμάτων τους κρυφούς κωδικούς
Χαράματα να εξηγείς τους χρησμούς των πουλιών 
Με γνώση και ραθυμία σαν τον μάντη με τη μακριά γενειάδα
Που δάσκαλος σου υπήρξε σοφός
Στα ακροκέραμα των σύννεφων
Να προσφέρεις θυμίαμα και σιταρόσπορους
Εσύ ο αρνητής της μοίρας και της λησμονιάς
Ο πρώτος άνθρωπος που τραπέζι έστρωσε
Στους νεκρούς του εξευμενίζοντας την βαριά άλυσο
Να τάσσεσαι ολοκληρωτικά με τη ζωή
Σαν να σου δίνεται για μια ώρα περίπου


Έλαβε μέρος στο δρώμενο της me(maria) "Παίζοντας με τις λέξεις"
όπου συναντήσαμε πολλές υπέροχες φωνές και μια άριστη διοργάνωση!

χαϊκού αντίστιξης

Ψάρι ξεφεύγει
Απ' τα δίχτυα του ψαρά
Σε λάδι νερό

Γρύλος στη στέγη
Στρογγυλεύει τις νότες
Πριν πέσουν στη γη

Πέφτει το χιόνι
Απαλό στις παρυφές:
Χνούδι στα χείλη

Χελιδονάκι
Σκουριάζουν τα μέταλλα
Αντίο σαν λες

Με αρμονία
Πως ταίριαξε ο πλάστης
Τη χαρμολύπη

Πήρες το γράμμα
Του νεκρού πατέρα σου
Πριν την ταφή του

Μια συμφωνία
Στην ορχήστρα των άστρων
Τη  χλόη σείει

Ρίξε τα χαρτιά
Τσιγγάνα στο τραπέζι
Η τύχη κερνά

Σφύριγμα τραίνου
Σκορπά στα ουράνια
Σμήνη πουλιών

Απέξω ξέρω
Των στίχων τις ανάσες
Ζωή να γροικώ

Χρυσοπράσινη
Μέρα, μια βασίλισσα
Το στέμμα χάνει

Ανέμου νησί
Μάζεψε τα πανιά σου
Θα πιάσει καιρός

Τα πορτοκάλια:
Χρυσές σφαίρες του ήλιου
Το αίμα καλούν

Το βέλος πέφτει
Πάνω στην παιώνια
Κι ευθύς τσακίζει

Πως σκοτώθηκε
Προτού ακόμα να ρθει
Το καλοκαίρι

Η νύχτα φορά
Τις πιο ακριβές νότες
Των αρωμάτων

Πάνω στη φτέρη
Ο λαγός ακούμπησε
Το μυστικό του

Στην υγρασία
Έβγαλαν ρίζες κι αυτά
Τα μάρμαρα

Μια σκνίπα ήταν
Και όχι ένας σκορπιός
Που σε τσίμπησε

Πέτα τη μπάλα
Στο καλάθι των άστρων
Μικρέ μπάμπουρα

Σκιρτώ μπροστά σου
Σελήνη του Αυγούστου
Για δύο φορές

Απ το φεγγάρι
Έκλεψαν τα μάτια σου
Ασημοκλωστές

Σαν πιάσει βροχή
Σκορπίζουν τ' αδιάβροχα
Πετράδια στη γη

Γυρνούν στους σταθμούς
Ξεκούρδιστοι οι κούκοι
Την ώρα να δουν

Σου πήρε χρόνια
Να γράψεις πρελούδια
Της όχθης πουλί

Παραμερίζουν
Σαν περνούν τα ελάφια
Γοργά οι ρίζες

χαϊκού πολλαπλής όψης

Μην το ξεχνάς:
βαδίζουμε στην κόλαση
κοιτάζοντας λουλούδια.
Ματσούο Μπασό 

Δάκρυ κοιμάται
Στης κερήθρας την κούπα
Φιλί να γενεί

*
Ανέβα ψηλά
Στις πίστες των σύννεφων
Κομπάκι χαράς

*
Με πρύμο καιρό
Μια σκούνα ταξιδεύει
Του χάρου δασμός

*
Στα ύψη πήγα
Με σένα οδηγό μου
Αστέρι χλωμό

*
Θωρείς παλάτια
Στις σπηλιές του πελάγου
Ναϊσκους ταπεινούς

*
Φέγγεις στην νύχτα
Χιμαιρική σελήνη
Με λυτά μαλλιά

*
Θάμνους στολίζεις
Τις κορφάδες κλαδεύεις
Ομίχλη θαμπή

*
Περιστερώνας:
Στους λίθινους φεγγίτες
Γραφές συναντάς

*
Πως επιστρέφουν
Σαν το θρόισμα της λεύκας
Οι αναμνήσεις

*
Ζητάς τη δροσιά
Στο κάμα του Ιούνη
Μαντήλι λεπτό

*
Σαν φύγεις πρωί
Πότισε το λουλούδι
Δροσοσταλίδα

*
Σκορπιούνται βουνά
Σε κάτοπτρα σπασμένα
Πως να τα σμίξεις;

*
Σάλπιγγες ηχούν
Δονώντας των σύννεφων
Τα μαύρα πλήκτρα

*
Καμπάνα χτυπά
Σε λοφίσκους μακρινούς
Κι ενώνει ζωές

*
Βαθιά στο νερό
Φοβισμένο σου γνέφει
Του κύκνου φτερό

*
Λάθεψες πουλί
Κι έστησες τη φωλιά σου
Σε κοίτη στεγνή

*
Στ' αγριόχορτα
Η πίκρα απόστασε
Κι έβγαλε ρίζα

*
Μοσχομυρίζεις
Κρίνο της Παναγίας
Αθώα χαρά

*
Μες στο καντήλι
Μια μέλισσα έσταξε
Θυμαριού μύρο

*
Το θέρος θρηνεί
Στις φλέβες της κοιλάδας
Μια λάθος στιγμή

*
 Άσπρο γιασεμί
Λεκιάστηκες σήμερα
Με δάκρυ φυγής

*
Κουλουριάστηκαν
Στις διχάλες των δέντρων
Μαίανδροι νεφών

*
Βαθιές χαράδρες
Στα πλάγια στεριώνετε
Δρυμούς δροσερούς

χαϊκού αιθέριας στιγμής

Φιλάρεσκα τριφύλλια 
τεντωμένα χάμω: 
κακότροπα κι ωραία. 
Ματσούο Μπασό 

*
Στο χέρι κρατάς
Της όστριας το χνούδι
Και στήνεις φωλιές

*
Σαν πουλήθηκε
Το παλαιικό σπίτι
Οι τοίχοι γείραν

*
Αράχνη μικρή
Σε φωτεινό φεγγίτη
Υφαίνει σκιές

*
Τρυπά η ρίζα
Μια κόρη μαρμάρινη
Και τ' άνθη θρηνούν

*
Στη λίμνη ξεσπά
Του χαλαζιού το μένος
Κι εικόνες σβήνουν

*
Πάνω στα βουνά
Των νεφών τα στεφάνια
Τσέρκια παιδικά

*
Ηχούν οι σφαίρες
Στης καρδιάς το πεδίο
Κι η στάθμη σπάει

*
Στα μάτια υγρή
Του πόθου η κηλίδα
Της σάρκας γνέφει

*
Στην ευτυχία
Πως στέκεις ακύμαντο
Πελάγου γυαλί

*
Πως στραφταλίζει
Επάνω στα άλμπουρα
Λευκό το πρωί

*
Στη ζώνη κρατάς
Δίπλα στα φυσεκλίκια
Αγάπης φιλί

*
Βραδιάζει αργά
Στης άνοιξης το πέτο
Ξεφτά μια κλωστή

*
Σκορπάς αχτίνες
Γι αυτό σ' ονομάτισαν:
Ηλιογέννητη

*
Στον πόντο βαθιά
Θαμμένα στους αιώνες
Αρμύρας οστά

*
Απόψε αργεί
Να λάμψει η σελήνη
Βιάσου να φύγεις

*
Άγγελος τρέχει
Στα λευκά καλντερίμια
Με ήλιου τόξο

*
Στην πέτρα κλειστή
Της πατρίδας η βίβλος
Διττός στεναγμός

*
Σαν έβρεξε χτες
Ανέβηκαν απ τη γη
Δειλά τα φιλιά

*
Σκόρπιζε ήχους
Η άμαξα στον δρόμο
Κι άλλαζε ο πλους

*
Μου 'δωσες πλούτη
Πεταλουδίτσα ισχνή:
Χρυσά κουκούλια

*
Αν έρθεις ξανά
Θα βρεις το σώμα γυμνό
Απ' τους κεραυνούς

*
Μαλακή άμμος
Σκληρά προετοιμάζει
Λευκά κρινάκια

χαϊκού σιωπηλής κραυγής

Φοράς τον ήλιο
Γι αυτό μην στολίζεσαι
Λευκό γιασεμί

*
Σαν την σελήνη
Που αθόρυβα περνά
Μοιάζεις Θεέ μου

*
Κυκλάμινο μου
Η μπέρτα που έβαλες
Βάφει τον βράχο

*
Πάνω στο δέντρο
Ασημένιο σκαλώνει
Μάτι παγονιού

*
Υγρή κάμαρα
Ηδονής χάρτες κλέβεις
Απ' το δειλινό

*
Στα χέρια φυλάς
Δίπλα στα δακτυλίδια
Κερασιάς ανθούς

*
Ολόγυρα τριγμοί.
Αστερισμοί διασχίζουν
Βαθιά το νερό

*
Ήπιες τον ήλιο
Και στο ημίφως λάμπεις
Χάντρα της τίγρις

*
Σκάλισες πάνω
Σε κίονα δωρικό
Μικρά χαϊκού

*
Σπονδή ξεκινά.
Στην πλώρη την άγκυρα
Φέρνει το κύμα

*
Μικρό πέλαγος
Πόσα σου 'δωσε νησιά
Η λάβα της γης

*
Χορεύεις γυμνή
Στου καραβιού τα ξάρτια
Γοργόνα θνητή

*
Σαν χλιμιντρίζει
Το άλογο στον κάμπο
Οι σφαίρες ριγούν

*
Αιώνια τρέχεις
Ρυτιδώνοντας τη γη
Ποταμού νερό

*
Φαιό αμπέλι
Στους τροχούς του χειμώνα
Αλέθεις χυμούς

*
Σβέλτο ελάφι
Περνά από κοντά σου
Πάρε το σφρίγος

*
Μην απορήσεις
Αν μαραθεί το φύλλο
Πρώτο στο δέντρο

*
Ξέσπασε μπόρα
Στου βοριά το καλύβι
Ο σπόρος τρίζει

*
Ανέβα ψηλά
Στων νεφών τις σημαίες
Μ' ένδοξους στίχους

*
Τριαντάφυλλο
Κι αν μ' αγκυλώνεις, εγώ
Σε ξεφυλλίζω

*
Σαν αρμενίζεις
Καραβάκι του γιαλού
Γλάροι σε φρουρούν

*
Μόνο ένα χάδι
Φτάνει για να ανοίξει
Βυθούς σκοτεινούς

*
Σ' έρημο σπίτι
Περνά την χαραμάδα
Απρόσκλητο φως

*
Σαν ανταμώσει
Την άμμο ο κοχλίας
Στ' άσπρα πλουτίζει

*
Μεθάς σε γιορτή
Σπουργίτι που ξέχασες
Ξάφνου τις τρίλιες

*
Χιονοπέδιλα
Στην χιονισμένη κορφή
Φορά ο ήλιος

*
Χτυπάς το ντέφι
Τσιγγάνα που έμαθες
Πίκρες να δένεις

*
Ο ήλιος τρέχει
Στη χιονισμένη πλαγιά
Σε δυο ρυάκια

*
Για λίγο περνούν
Τα αστέρια στις στάχτες
Κι ανάβουν φωτιές

*
Σεπτό στασίδι
Η αμαρτία ήρθε
Να σ' εξυψώσει

Τόπος λατρείας

Μένω εδώ
Εγώ η απόλυτη ταξιδιώτισσα
Απάγκιο βρίσκω
Πλάι σε διαβρωμένους βράχους
Ντυμένους με τα νεύρα των κισσών
Εδώ το ησυχαστήριο μου
Εδώ κι η κραυγή μου που σε ανταμώνει

Απλησίαστη μην με πεις
Κι ούτε απόκοσμη να με ονομάσεις
Βγήκα στον κόσμο με τα σαντάλια τριμμένα
Τα ρούχα παλαιικά και την ψυχή κλειδωμένη
Σαν ξίφος που ξαπόστασε στην πληγή του κόσμου
Και στο θηκάρι ξαναμπήκε
Δρόμους ν' ανοίγω προς της καρδιάς το φυλάκιο

Μένω εδώ
Χωρίς ούτε μια επιθυμία
Κι αν λαχταρώ κι αν ποθώ
Η ζωή με πλήρωσε με το έλασσον
Χειροδίκησα μαζί της
Λογομάχησα με λέξεις βαριές
Νίκησα και μου δόθηκε στέφανος ήττας
Δεν ψάχνω αίτια κι ούτε η εκδίκηση μ' οδηγεί
Μόνη ακολουθώ τα αρχαία χνάρια
Που θα με φέρουν πιο κοντά στην περίμετρο του κύκλου

Δυστυχής δεν υπήρξα
Διαφύλαξα σαν θησαυρό μια πράσινη φωλιά
Ζεστή γήινη άπαρτη να με στεγάζει
Μάλιστα ήμουν προετοιμασμένη καλά
Να γευτώ εξ ολοκλήρου το θαύμα της φυγής
Χωρίς συνταξιδιώτες με δερμάτινα καπέλα και στεγνά χείλη

Κι αν με ρωτήσεις αν είμαι γαλήνια
Ένα θα πω:
Πως σε εσένα επιστρέφω
Επιχειρώντας καθημερινά
Να διαβάσω την απεραντοσύνη
Του βλέμματός σου
Των ματιών σου τον ίσκιο να εξηγήσω
Που συνεχώς με παραπλανά
Με χιλιάδες νέες προεκτάσεις
Μπρος στη λέμβο στέκομαι προετοιμασμένη
Με αντάλλαγμα ένα και μόνο
Του κορμιού μου την πρώιμη θυσία
Δυνατά όπως παλιά να με θέλεις

Εγώ η απόλυτη ταξιδιώτισσα επιστρέφω!

χαϊκού μικρής πορείας

Φιλιά στον κήπο
Κότσυφας αποθέτει.
Απόχες κεντώ

*
Μόνο σεργιανά
Σε σώματα αγάπης
Χνουδάκι κλέφτης

*
Στραγγίζει χυμούς
Κίτρινη πεταλούδα
Κι αίφνης σκορπά

*
Αχνοχαράζει.
Στο δάσος τρελός λαγός
Ροδαλός ξυπνά

*
Λουρί ο βοριάς
Μου έδεσε στο χέρι
Τρελά σε ζητώ

*
Ρυτίδες βαθιές
Σε ελιάς περιβόλι:
Αιώνες παθών

*
Καθόταν ψηλά
Σε κλώνους χρυσαφένιους
Σπουργίτι χλωμό

*
Ανέμου μπέρτα
Τυλίγει την θάλασσα
Σπάει ο βυθός

*
Άκου πως πέφτει
Βουερά ο χείμαρρος:
Πέτρες που κυλούν

*
Τρέχεις ελάφι
Σε αιμάτινο κάμπο
Χωρίς μια πληγή

*
Φεγγαριού ντέφι
Νυχτολούλουδα ξυπνά
Με νότες μέθης

*
Στη λίμνη περνά
Πυρπολώντας τα νερά
Φεγγαριού δίσκος

*
Στην αποβάθρα
Μοναχό περιστέρι
Κάβους ξηλώνει

*
Ταξιδιάρικο σκαρί
Μ' όρθια την  πλώρη
Πως να σε φτάσω;

*
Πράσινη στέκεις
Άγουρη καλαμποκιά:
Λοφίο της γης

*
Σκούρο φεγγάρι
Ανεβοκατεβαίνεις
Καραβιού σκάλες

*
Πλέκεις μακριά
Σε δασωμένα μέρη
Δίχτυα του κισσού

*
Πλήθη Πελαργών
Στεριώνουν στα σήμαντρα
Φτεράκια ζεστά

*
Άπαρτες πόρτες
Σε καστροπολιτείες
Ελαύνουν στο χτες

*
Έμεινες πάλι
Φεγγριστό μου τζιτζίκι
Χωρίς συνοδό

*
Χόρτο της άμμου
Την αρμύρα που ήπιες
Δως' την στο κύμα

*
Σκάλα που μοιάζεις
Με βραχόκηπο βυθού
Σε ανεβαίνω

*
Πουλί ξεκινά
Για μεγάλο ταξίδι
Συγχώρεσε το

*
Πάνω στο κουπί
Υγρή μια πεταλίδα:
Αφρού μενταγιόν

*
Κόβει το σύρμα
Στα δύο μια κορδέλα
Πλούτη να έχεις

Επιστρέφω φιλιά

Μένω εδώ
Σε ένα κατακόρυφο ύψος
Προωθούμαι ψηλά
Θάμβος εκτυφλωτικό
Σε βαράθρου φρύδι
Ζυγιάζω ζωή
Και σε ποθώ
Λεπτός υμένας
Διαρρηγνύομαι
Σκορπώντας ροδάνθια
Στους δροσερούς σου κόρφους
Τις άναστρες νύχτες αγαπώ
Εκεί το δεύτερο σπίτι μου
Εκεί καταφεύγω λευκή ημισέληνος
Αν για λίγο ξεφύγω απ' την πεθυμιά της σάρκας

Αποκαλύπτομαι
Με ξεφτισμένο το ρούχο
Σε ανέμους φονιάδες
Προσκρούω
Κρυώνω
Ψύχεται το αίμα
Μη με ρωτήσεις
Από που έρχομαι
Κρατάω βέλη
Κι άθελα σου θα πληγωθείς
Του κυνηγιού γίνομαι θεά
Στην πόλη σου εισέρχομαι
Χωρίς δώρα κι αγαλματίδια
Θησαυρούς από τάφους ασύλητους
Δέξου με, με τη σκαπάνη στα πόδια καθαρή

Κοντά σου φτάνω
Με μία και μόνο πρόθεση:
Επιστρέφω φιλιά
Που στις όχθες μου βρήκα
Να θρηνούν παντέρημα
Ίσως σε γνωρίσουν
Κι αν όχι
Φίλεψε τα ποτά ηδονικά
Απ' το καλάθι των αισθήσεων
Σαν αποδέκτης χρεία μην έχεις
Από κανέναν ίσκιο
Τα λεπτά μου χείλη
Μια στιγμή να αναπολήσεις
Δεν σε ξέχασα
Σε προστάτεψα
Απ' τις επίβουλες ματιές
Που ήρθαν να σε πλανέψουν
Διπλός πέλεκυς και ποτάμι λάβας μαζί

Κι αν χορταράκι γίνω
Άρωμα θα σου χαρίζω
Γι αυτό κλυδωνίζομαι
Στους αγρούς με τα κρίνα
Και μ' αρώματα ακριβά επιστρέφω
Αγκυροβόλι να βρω στην αγκάλη σου
Σκόνταψα σε βράχους κατακόρυφους
Είδα το φύλλο της μυρτιάς να τέμνεται
Κι άργησα πολύ
Πατρίδα ζητώ κοντά σου
Με νέο όνομα
Χωρίς πληγές που κακοφορμίζουν
Ένα νησί με ηφαίστεια ψάχνω
Η τέφρα με θρέφει
Παρακάμπτω το μαύρο
Γρηγορώ και επιμένω
Σαν ναύτης που αγόγγυστα
Σκοινιά ξεμπερδεύει στους κάβους
Βγαίνω στ' ανοιχτά
Προσκομίζοντας
Ανεμικά φιλιά με μια σου κίνηση να τα γιατρέψεις

χαϊκού μιας λάμψης

Κοντάρια νερού
Διέρρηξαν το κορμί
Δες με πηγάζω

*
Σε άνθος κυρτό
Μια μέλισσα συλλέγει
Ζείδωρους χυμούς

*
Κάθιδρος νοτιάς
Κομίζει στα βλέφαρα
Φιλιά δροσερά

*
Μια πεταλούδα
Σκίασε την θάλασσα
Πρόβαλαν νησιά

*
Στο πυκνό δάσος
Πλέξαν τα βρύα φωλιές
Με τόσο δάκρυ

*
Παραδόθηκε
Μια ακακία στο φως
Κανίστρι γάμου

*
Πάνω στην καρδιά
Της πανσελήνου αίμα
Ρυθμούς αλλάζει

*
Θάλασσα πλατιά
Κι ούτε ένας ορμίσκος
Γι' αραξοβόλι

*
Λάθεψες πάλι
Τριζόνι κι αρχίνησες
Όρθρου ψαλμό

*
Σπάει το κύμα
Κι η στέρνα φυλακίζει
Αρνησιάς δάκρυ

*
Διάφανα νησιά
Πνιγμένα στις κουτσουπιές
Αργά βουλιάζουν

*
Μια ανεμώνη
Περιπαθής ξεφτίζει
Θυμικού ξέρες

*
Αφέσου ψηλά
Στα ξάρτια των ανέμων
Πειρατής μέγας

*
Χρυσούς αμφορείς
Στραγγίζει λάγνα το φως
Μεθούν οι κλώνοι

*

Φως ουράνιο 

Σκαλιστά κλαρινέτα 

Ερωτεύθηκες 

*

Βοστρύχους της γης 

Στην ώρα του έρωτα 

Το φως κουρσεύει

*
Ξέχνα το θέρος
Ο τυφλός καβαλάρης
Ψυχρά το θωρεί

*
Ξαφνικά ρίγη
Στις φυλλωσιές της φτελιάς
Δονούν τη μέρα

*
Ήρθες τρέμοντας
Ν' ακουμπήσεις στα σκίνα
Στεφάνι ήττας

*
Στο ακρογιάλι
Νεαρό γλαροπούλι
Πενάκι κρατεί

*
Λινό ύφασμα
Το κορμί σου δροσίζει
Πάλλευκο θέρος

*
Ονείρου τροχός
Διαπερνά τις νύχτες σου
Πρώιμος ήλιος

*
Στριφογυρίζει
Κολύμπρι στο κλήμα
Θαυματοποιός

*
Αέρας περνά
Σε καλάμι ποταμιάς
Ήχους στοιχίζει

   

αν υπήρξες...

Αν υπήρξες
Αν στην κοιλιά του χελιδονιού
Γράψαμε τα μηνύματα
Είναι που σε άγγιξα χωρίς αφή
Είναι που σε είδα χωρίς μάτια
Κι ήταν σαν να σου μίλαγα
Ψαλιδίζοντας με ραθυμία λεπτές λωρίδες

Αν λιποτάκτησα
Αν στην απόχη κλείσαμε
Την σημαία του έρωτα
Είναι που πάνω στο κρύο τζάμι χάραξα
Τις φτερούγες ενός νεκρού περιστεριού
Κι ήταν σαν να σ' είχα
Κι άφοβα να σε έπαιρνα ταξίδι μακρινό
Στους δικούς μου κύκλους

Αν ξεχείλισε η καρδιά
Αν στα κόκκινα φιλιά κρύψαμε
Τα πανάρχαια μυστικά
Είναι που πάνω στα αφρισμένα κύματα
Κυμάτισε ο πόθος μου σαν χάρτινη βαρκούλα
Κι ήταν σαν να σ' έβλεπα
Κι απάνω σε βράχο τραχύ τα μαλλιά μου να έλυνα
Και να σε καλούσα

Αν σε έχασα
Αν σε βυθισμένες πολιτείες μαζί περπατήσαμε
Είναι που ακόμα προσδοκώ τον ερχομό σου
Και μοσχοβολώ σαν το κερί της μέλισσας
Που ολότελα κυρτωμένο στάζει πάνω στο δέρμα
Καυτές υποσχέσεις
Γιατί πριν έρθεις
Στις ράχες των βιβλίων σε συλλάβιζα παιδί ακόμα

Αν κροτάλιζα τα χέρια μου
Από αγανάκτηση 
Αν σε μικρά κουτάκια ξεχάσαμε τα δάκρυα
Της χρυσόμυγας
Είναι που στην άσφαλτο ανέβαζα τα όνειρα
Και τα δάκρυα του ήλιου διαρκώς υπερτιμούσα
Βγάζω φτερά σε συναντώ
Ακούω τα μυστικά σου σε μαθαίνω
Και στο μικρό σου νύχι ακουμπώ
Μια λευκή σελίδα που πάνω της οι ποιητές
Θα γράψουν αγάπης τραγούδια

Έτσι σε θέλω βουβό κι απόμακρο λυράρη
Που στις χορδές της ψυχής μου
Με δοξάρι λεπτό θα συνθετει μικρά πρελούδια

Συμμετείχε στο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" της me(maria)
μαζί με αξιόλογες και αξιοπρόσεχτες συμμετοχές!

ξαφνικά το μαύρο

Ήξερα πως μια δεύτερη φύση
Έκρυβα μέσα μου
Μάλλον τη δική σου
Χρώματα νέγρικα άνθη της πέτρας
Γλυφά νερά κι έρημοι εκτενείς
Φύση μπερδεμένη
Αμφίσημη να με παιδεύει
Ωστόσο συχνά καταφέρναμε
Να συγχρονιστούμε
Αφηνόμασταν στην τρέλα
Πετούσαμε τα ρούχα ψηλά
Σαν νιώθαμε το χνώτο της νιότης
Στο γδαρμένο τζάμι της μοίρας
Υγρό να μας ακουμπά

Στο ίδιο κελί εγκλωβισμένοι
Με μισό καρβέλι απαντοχής στα δύσκολα
Με ένα δικράνι εργασίας στην αυλή
Κι ένα κομμάτι ουρανού για τα όνειρα
Όνειρα χωρίς περιορισμό
Τρεμουλιαστά
Σαν φωτάκια πυγολαμπίδας
Σε δρόμο κατηφορικό
Ώρα βραδινή με καλή παρέα
Κι άλλοτε απόρθητα μεγάλα
Σε ένα κόσμο που μέτρα δεν χωρούν
Να πλέει το κορμί
Να φεγγρίζει η καρδιά απ' τα αισθήματα
Μεγάλες ώρες σημαδεμένες
Από τ' ασημένια σφυράκια των μικρών μας θεών

Ξαφνικά το μαύρο
Μας κύκλωσε
Ποια διαφυγή;
Στους πίνακες κηλίδες αίματος
Στο χαλί κομμένες οι πλεξίδες της Γενοβέφας
Στο πικ απ επαναλαμβανόμενες σονάτες
Μονότονα να παίζουν
Ακόμα κι η καρφίτσα που μου δώρισες
Πήρε το χρώμα του χαλκού
Μόνο ένα ποίημα δεν έχασε
Την πρωτινή του ομορφιά
Δεν ψεύτισε δεν ρυτίδωσε δεν ασχήμισε
Είναι το δικό μας παραγώνι
Με τα χρυσά δοντάκια
Να χουχουλιάζει η καρδιά φως κι άσβεστη χαρά κάθε που νυχτώνει

Γαλήνια να σου μιλώ

Εγώ δεν κολυμπώ στα νερά των ωκεανών
Μαζί με τα δελφίνια και τα χελιδονόψαρα
Ξέρεις έχασα τα βράγχια μου
Τα χάρισα σ' ένα προσφιλή μου νεκρό
Αδυνατούσε με τόσα λουλούδια
Τον περιόριζαν τον αποκοίμιζαν
Ήθελε λίγη θάλασσα κοντά του
Τον μάγευε η απεραντοσύνη
Κι έτσι γύμνωσα το σώμα μου
Πια δεν ξέρω να γλιστρώ στους βυθούς
Ούτε μπορώ να αντιμετωπίσω τα ρεύματα
Δοκίμασα, δεν ωφελεί

Έτσι αναγκάστηκα άλλη λύση να βρω
Διάλεξα τα σύννεφα, εκεί νιώθω ασφάλεια
Δεν φοβάμαι τα ύψη
Γεννημένη ήμουν στα υψίπεδα
Εκεί κι οι γονείς μου
Εκεί κι οι ρίζες μου
Έτσι να έκανα θα έπιανα ουρανό
Κι απ' την ουρά του σύννεφου θα κρατιόμουν
Αν σφύριζε τρελά η σφυρίχτρα του βοριά

Στις στέρνες λοιπόν των σύννεφων
Έμαθα να κολυμπώ
Εκεί δεν ισχύει ξέρεις ο νόμος της βαρύτητας
Επέπλεα άνετα, μηχανευόμουν τρόπους να βουλιάξω
Δεν τα κατάφερνα
Μεγάλη ικανοποίηση ξέρεις αυτή:
Να υπερβάλλεις εαυτό, να τσαλακώνεσαι
Και πάλι όλα απ' την αρχή

Έχε μου εμπιστοσύνη λοιπόν
Έχω ακονίσει πολύ το παράδοξο
Θα σου πω τα μυστικά όλα
Κι έτσι θα σταματήσεις
Να εκλιπαρείς για μιαν ανεμόσκαλα
Εγώ θα σε πάω εκεί μόνο με τα σαντάλια σου
Φτάνει να τυλιχτείς όλος με γάζες
Αθεράπευτος μη μείνει ο κόσμος
Ωραίος καθώς είσαι ίσως δεχτούν τα σύννεφα
Και σου ανοίξουν τις ξέχειλες στέρνες τους εκεί να βραχείς

Θα γίνεις αιθέριος λοιπόν να γελαστούν οι φίλοι μου
Να σε νομίσουν αετόπουλο
Πάντα σε περίμενα, ήξερα πως θα 'ρθεις
Όχι μην δυσπιστείς καθόλου
Γάζες είναι κι όχι σάβανα
Αυτά που φοράς
Καθώς ξέρω φοβόσουν πάντα τα σάβανα
Εκείνα που έκλεινε η μάνα σου
Στο παλαιικό μπαούλο για το ξόδι της γιαγιάς
Τα έτρεμες

Αλήθεια σου λέω
Έχε κατά νου άλλωστε τις άριστες σχέσεις
Που έχω με τα τραύματα
Από εκεί κι οι γάζες
Εσύ θα χάσεις

Ωραίος που είσαι έτσι πάλλευκος

άνθη του βράχου (χαϊκού)

Στήμονας κρίνου:
Στου αργαλειού την πάντα
Μεταξοκλωστή

*
Δες η μέλισσα
Συλλέγει το νέκταρ της
Κι από τ' αγκάθια

*
Κόρη στ' αμπέλι
Με τα χρυσά σταφύλια
Πόσο μέλωσες

*
Φεύγει η μέρα
Σμιλεύει ο ουρανός
Χρυσό δρεπάνι

*
Μια χρυσόμυγα
Ανοίγει τα φτερά της:
Στρόφιγγα χρυσού

*
Λειψό φεγγάρι
Στο σκοτεινό του μέρος
Ξόβεργες στήνω

*
Διάφανη  μυρτιά
Τι σφιχτά που κούμπωσες
Το άρωμά σου

*
Παλιές εικόνες
Ευλαβικός ασπασμός
Κάρβουνο στόμα

*
Μες στον κύκλωνα
Πως στέκεται ακόμη
Ορθή μια φτελιά;

*
Τρελή σελήνη
Ονειροφαντασμένη
Νερά ρυθμίζει

*
Στο χέρι κεντώ
Γαρύφαλλο κόκκινο
Πριν σ' αγκαλιάσω

*
Μια παύλα βάλε
Σελωμένο τ' άλογο
Στην πηγή σκύβει

*
Φωνή του γκιώνη
Ραγισμένος καθρέφτης
Λάμνει η μοίρα

*
Αφήνει το φως
Στις διχάλες των δέντρων
Δεμάτια χρυσά

*
Άσπρα μου νέφη
Πότε κηλιδώθηκε
Το φόρεμά σας;

*
Κρινάκι λευκό
Στο αυτί μου καίγεται
Τηλαυγές άστρο

*
Κίτρινη βροχή
Ο σπίνος διέγραψε
Με μιας δυο κύκλους

*
Κομμένος μίσχος
Στο χώμα λασπώθηκε
Μισός ο φθόγγος

*
Απαλά φεύγει
Καΐκι που στα δύο
Τον φάρο τέμνει

*
Άκουγα ήχους
Απ' την ψυχή να βγαίνουν:
Άγραφους στίχους

χαϊκού στιγμιαίας γραφής

Γέρνει ο ήλιος
Λιποτακτεί το φέγγος
Χάσκει η ώρα

*
Κουνάς τα πούλια
Στην πόρτα σου πλάγιασε
Αθώος τυφλός

*
Μια παπαρούνα
Μέθυσε φως το δείλι
Άδεια η κούπα

*
Άκου το νερό
Πως κλειδώνει στον βράχο
Γάργαρους ήχους

*
Πράσινο βέλος
Τρύπησε την ομπρέλα
Μάλλον θα βρέχει

*
Άνθη σκορπάει
Φόνισσα μια μυγδαλιά
Ανθεί το μνήμα

*
Ακίδα λεπτή
Μπηγμένη στο μέτωπο
Πονά ο φλοιός

*
Πευκοβελόνες:
Κύκλοι δετοί στο λαιμό
Κόσμημα πρώτο

*
Φύλλωμα φτέρης
Μικρές ταξιαρχίες
Σε γραμμή πυρός

*
Ένα λουλούδι
-Σπασμένο τ' ανθογυάλι-
Θλιβό το κάλλος

*
Σπάει το κύμα
Απ' το πέλαγο φέρνει
Παντιέρα ζωής

*
Τοιχογραφία
Στα πλάτη του έρωτα
Στην υπογράφω

*
Μαύρη σταφίδα
Ελίτσα στο μέτωπο
Τι να διαλέξω;

*
Κρώξιμο γλάρου
Στο φουγάρο του πλοίου
Κλαίει τ' αντίο

*
Μια βέργα φως
Γυμνή ερωτεύτηκα
Κι ασήμι τρυγώ

*
Θα 'ρθει η νύχτα
Στα χωριά της ερήμου
Κερί σπλαχνικό

*
Στολίσου μ' άνθη
Μίλησε με αχτίδες
Γυμνή κουτσουπιά

*
Μικρό χωνάκι
Αμαρρυλίδας πες μου
Ποιους ήχους κρύβεις

*
Ένα κοτσύφι
Σε ακίνητο κλώνο
Τραμπαλίζεται

χαϊκού μιας πνοής

Στην Ινώ 

Τριγμός στο δάσος
Μην έπεσε τρέμοντας
Ένα αστέρι;

*
Κλειστά βλέφαρα
Κατοίκησες το παρόν
Απέξω ζώντας

*
Κρίματα πολλά
Η καρδιά κλειστό κελί
Οπές ανοίγει

*
Σελήνη ωχρή
Ντύθηκε με χαϊμαλιά
Χρώμα να δώσει

*
Ο νους τρεχάτος
Άτι που ακούραστα
Τις οπλές κρούει

*
Βουβά τα φύλλα
Έπεσαν στην πλατεία
Στρώμα άστεγου

*
Ένα στολίδι
Στο στόμα το κεράσι
Θα σε φιλήσω

*
Κεριά σβησμένα
Ο θάνατος μπερδεύει
Τα φύλλα πάλι

*
Κοίτα το χέρι
Χαρτογραφούσα χρόνια
Τον ερχομό σου

*
Καντήλι σβηστό
Στο πάτωμα πεσμένος
Σελιδοδείκτης

*
Τρέμουν τα πουλιά
Πρόστρεξε ο ουρανός
Με μια αχτίδα

*
Κλειδί στην πόρτα
Περιμένω τον φόβο
Να ρθει τη νύχτα

*
Άγρια μέντα
Στα χείλη που φίλησα
Άρωμα δάσους

*
Φοράς καπέλο
Μην είσαι γεννημένος
Όλος από φως

*
Κρύο το χώμα
Στα πόδια ακούμπησα
Ζεστή μια καρδιά

*
Άργησες πολύ
Στο σπίτι σκονισμένο
Το πρώτο φιλί

*
Πικρά τα μάτια
Εκεί θα σχεδιάσω
Τους πέντε κύκλους

*
Γείραν οι λέμβοι
Στην λίμνη ακούγεται
Κύκνιος ύμνος

*
Τα νέφη φύγαν
Μα εσύ λειτουργούσες
Ναούς σκοτεινούς

*
Αποδημία:
Το φεγγάρι κρύφτηκε
Στα πέπλα της γης

*
Χτύπος στο τζάμι
Μια πεταλούδα σκίζει
Το υπερπέραν

έρωτας μιας νύχτας

Μια ιέρεια ήσουν
Που η νύχτα σε στόλισε μ' άστρα
Μικρό κορίτσι πόση αρμύρα ντύθηκες
Να μην χαθείς;
Οι αστερισμοί σε θέλουν κοντά τους
Ο γαλαξίας απλώνει τις σκάλες του και σε καλεί
Κι εγώ ξενυχτώ στο καρδιοχτύπι σου
Κι ας μην ήμουν παρά ένα περίπου στο σύμπαν σου
Τίποτα άλλο δεν θέλω παρά να σ' ακολουθώ
Όπως ο δακτύλιος τον πυρήνα συνοδεύει

Αν ήσουν σελήνη θα ήμουν σκιά σου
Αν ήσουν ξεραμένο πηγάδι θα ήμουν δροσιά σου
Κι ήσουν μαντήλι πικρό θα ήμουν ο νόστος

Περιηγητής γίνομαι και σε μαθαίνω
Ξενιστής και σε κατοικώ
Όμως λειψή η χαρά
Φεύγεις
Μιλάς στα κοχύλια
Στους βράχους στολίζεις ξωκλήσια λευκά
Στην νύχτα προσφέρεις αφράτο σεντόνι
Κι εγώ σπαθίζω εφιάλτες κι εμμονικές στιγμές
Στην νύχτα ταγμένος προσμένω μια αχτίδα
Μην είσαι δοσμένη στους πάγους τους κρύους
Και διάφανη γίνεσαι και διαρκώς μου ξεφεύγεις;

Αν ήσουν ο ήλιος θα ήμουν τροχιά σου
Αν ήσουν το ψέμα θα ήμουν γραφή σου
Κι αν ήσουν μια άρπα θα ήμουν κρυφός άγγελος σου

Την ημέρα φοράς μες στα κρύα ερέβη
Σε βλέπει κρυμμένος ο ήλιος κι αλλάζει πορεία
Σε βλέπω κι εγώ στην θεία σου μέθη
Σκιρτώ δεν μ' ακούς;
Πονώ δεν θυμάσαι;
Επάνω σου σκύβω και φτιάχνω ναούς
Μικρά ταπεινά χαμομήλια στ' άστρα σου αφήνω
Μην κλάψεις
Μην έρθεις
Ο κόσμος σου έγινα
Η μαγική σου ουσία
Να ζεις μακριά μου κι εντός μου να είσαι
Ζουζούνισμα της μέλισσας εσύ
Μεθώ στο κεντρί σου
Στα πένθιμα της μοίρας μου άνθη χυμούς να σταλάξεις


Συμμετέχει στο δρώμενο της φίλης Αριστέας με θέμα:
"Ιστορίες της νύχτας" με απίθανες μέχρι στιγμής συμμετοχές!

ολιγόλεκτα ( ή ο πόθος του κορακιού)

Το θέρος άοκνο
Θερίζει στον κάμπο
Μάτια σταχυών

*
Ήχησαν σειρήνες
Καταφύγια άνοιξαν
Τα βλέφαρα σου

*
Τρίζει το σπίτι
Τα χείλη σου γεύεται
Ένα κοράκι

*
Κοιτάς το φεγγάρι
Κρατήρες "σ' αγαπώ"
Ζώνουν τα μάτια

*
Άγγελμα στέλνει
Η αδειανή μποτίλια
Μην απαντάς

*
Χαράζει τη γη
Υνί κουρασμένο
Τελειώνει η  σπορά

*
Γκρίζος ουρανός
Και η γη στεγνωμένη
Ζητά φιλοδώρημα

*
Άνθη κερασιάς
Σκοντάφτει το πόδι
Νήπιο η άνοιξη

*
Στα υγρά σου μάτια
Μικρός καταρράκτης
Πως να ακούσω;

*
Τέμνει ο ήλιος
Την μήτρα της γης
Ωδίνες αίματος

*
Αγκάθια μετρούν
Εκατόφυλλες μνήμες
Πονούν τα ρόδα

*
Φέγγει η κάμαρα
Λευκό σπαρματσέτο
Λυγά τη στέγη

*
Ανάσες κοφτές
Ο έρωτας παίζει
Το τελευταίο χαρτί